การใช้ชีวิต..มิใช่ของเล่น ทุกคนควรจริงจังกับการใช้ชีวิต ความจริงจังอาจมีได้ไม่เท่ากัน เพราะฐานพลังหรือต้นทุนชีวิตต่างกัน จึงต้องรู้จักยืดหยุ่นตัวเอง
หลายคนคงคุ้นเคยแล้ว ยามใดที่จริงจังกับงาน ก็มักจะเต็มที่กับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา ประมาณว่า “กัดไม่ปล่อย” เพื่อให้งานสำเร็จเรียบร้อย หรือไม่ก็ต่างฝ่ายต้องยอมถอยกันไปคนละก้าว หากไม่ไหวจริงๆ
โรงเรียนขนาดเล็กก็คงไม่แตกต่างกันนัก กับเรื่องทำนองนี้ ยิ่งเล็กมากยิ่งต้องอดทนสู้งานประสานรอบทิศ ทั้งตัวผู้บริหารเองและครูทุกคน
คนที่ยังเข้าไม่ถึงหรืออาจไม่เข้าใจ จึงยังต้องวนเวียนตั้งโจทย์อยู่ร่ำไปว่า เต็มที่ไปเพื่ออะไร? และเพื่อใคร? อันที่จริงคำตอบมันก็อยู่ในคำถามนั้นแล้ว...
ผมเคยตอบคำถามนี้บ่อยๆ และก็ยังยืนยันในคำตอบเดิมว่า เราเป็นข้าราชการ ที่ต้องทำงานรับใช้แผ่นดินและมวลชน ในที่นี้หมายถึง เด็กและชุมชนที่เราอาศัยอยู่
ข้าราชการมีศักดิ์ศรีและจรรยาบรรณวิชาชีพ มีความรู้ความสามารถ ตลอดจนมีค่าตอบแทน รวมทั้งได้รับสวัสดิการที่อำนวยความสะดวกให้ชีวิต..
และข้าราชการมีต้นแบบหรือแบบอย่าง..ที่ยังอยู่ในความทรงจำมิรู้ลืม หากได้คิดแล้วเดินหน้าด้วยปณิธาน “สานต่องานของพ่อ” ข้าราชการอย่างเรานี่แหละ จะได้ช่วยบันทึกความดีที่ว่า คนไทยมีศาสตร์พระราชาเป็นที่พึ่ง ส่งไปถึงลูกหลานในอนาคต
จริงอยู่ โรงเรียนที่เล็กมาก อาจจะถูกบีบรัดจากกระแสคลื่นของนโยบายที่ไม่เป็นธรรม แต่จงอย่าหยุดพัฒนาและอย่ามองว่าเป็นเรื่องเวรกรรม ทำวันนี้ให้ดีที่สุด และหมั่นถามตัวเองอยู่เสมอว่า..ทำงานเต็มที่แล้วหรือยัง..?
ผมจะบอกผู้บริหาร ครูและบุคลากรทางการศึกษา จำนวน ๑๑๐ ชีวิต จากเขตพื้นที่การศึกษาโคราช..เขต ๓ ที่จะมาดูงานในวันที่ ๑๖ กันยายน ๒๕๖๒
ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้แบบเรียบง่าย ที่ไม่ต้องกดดัน เพราะผมไม่มีรางวัลใดๆ ให้ต้องคุยโม้โอ้อวด และประเด็นสำคัญของการเดินทางไกลครั้งนี้ก็คงไม่ใช่มาดูรางวัล...
แต่มาสร้างสรรค์แรงบันดาลใจ ที่ผ่านมาไม่นานนักผมก็ไม่แตกต่างกับโรงเรียนหลายสิบโรงของโคราช..และเชื่อว่าสักวัน เราอาจกลับมายืนในจุดเดียวกัน แต่ก็ช่างหัวมัน ขอแต่ใช้โอกาสให้ได้ทำวันนี้ให้เต็มที่กับทุกเรื่อง..
ไม่อยากทำคงต้องทำใจ ทำไม่ได้ก็ต้องเรียนรู้ การศึกษาใช่เรื่องยากหากแต่มีความท้าทายที่งดงาม เพียงเรากล้าที่จะก้าวข้ามผ่านอุปสรรคไปให้ได้เท่านั้น
ผมอ่านกำหนดการ..ดูงาน..มีรายการศึกษามากมาย ทั้งการบริหารจัดการ/ งานปฐมวัย/ DLTV งานยกระดับผลสัมฤทธิ์/ งานพัฒนาคุณภาพชีวิต และเศรษฐกิจพอเพียง
ตรงกับงานที่ผมมุ่งเน้น ทำให้ชุมชนเห็นเป็นปัจจุบันและต่อเนื่อง จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะพูดคุยกัน ความสำคัญคือหัวใจ..ที่จะนำพาการศึกษา โดยมีศรัทธานำทางบ้างเท่านั้น
ท้ายที่สุด.เมื่อลงมือปฏิบัติจริง จะเหลือเพียง ๒ สิ่ง คืองานสอนและงานสิ่งแวดล้อม ถ้าพร้อมจะสู้ก็จงอย่ายอมแพ้และจงเป็นตัวของตัวเอง..ใช้ศาสตร์ของเราเอง..ที่ประยุกต์มาจาก “ศาสตร์พระราชา..”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑ กันยายน ๒๕๖๒
