ความหลังบางเรื่องต้องการที่จะจดจำเอาไว้เพราะมีค่ามากมากมายเสียเกินแต่กับบางเรื่องนั้นกลับสร้างความเจ็บปวดให้เราอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้ รู้ทั้งรู้อารมณ์คนเราบางทีก็ตอบยากว่าจะเลือกทำอย่างแรกหรืออย่างที่สอง เพราะบางทีเราก็ไม่อาจที่เบี่ยงเบนความหลังที่มันเกิดขึ้นมาให้สูญหายไปได้ง่ายๆแลัวความลำบากก็เกิดขึ้นในความรู้สึกของเราส่งให้คิดมากจนปวดหัว ไม่สบาย เก็บเรื่องเหล่านั้นมาจำจนขึ้นใจ หาทางระบายก็ยังไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ไร้ทางออก การจัดการมีชีวิตเลยวุ่นวายวกวนชุลมุนไปด้วย ความทรงจำครั้งนี้หากมันเป็นภาพแห่งความเจ็บปวดก็จงคิดซะว่า เมื่อสภาพร่างกายเร่มันไม่ไหวเมื่อยืนอยู่บนเวที จะทนสู้ไปก็รอเสลาโดนต่อยสลบ แลัวต้องมาสะกดคำว่าแพ้อยู่ดี ทางออกสุดท้ายคือแขวนนวมมันซะให้เข็ดจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว เจ็บใจ เอาความรู้สึกข้างในมาแทนที่อารมณ์มัวหมองดีกว่าต้องทุกข์ทนอย่างไร้หนทางแห่งความสุขเพราะชีวิตนี้ไม่ได้ยืนยาวมาก หาความสุขให้ร่างกายและจิตใจดีกว่า แลัวจะพบความอิ่มเอมที่ค้นหามานานแสนนานว่ามันอยู่รอบตัวเรา...