๙๗๕. โอกาส...

โอกาสแต่ละคนไม่เท่ากันก็จริง..แต่ไม่มีใครคนใดเลย ที่จะปฏิเสธว่ามันไม่มี..หากมีโอกาสก็ใช้ซะ.หาเวลาใกล้ชิดธรรมชาติเพื่อดื่มด่ำเป็นพลังแห่งชีวิต..

        คนเมืองกรุงมุ่งสู่ต่างจังหวัดในวันหยุดยาว เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ เปลี่ยนบรรยากาศและมุมมอง ทำให้เห็นท้องฟ้าอันสดใส ใกล้ชิดป่าเขาลำเนาไพร เห็นความแปลกใหม่ของสถานที่ มีแม่น้ำและทะเลเป็นเป้าหมาย..

    ผมไม่เคยคิดที่จะไปยังที่แห่งใด..ที่พักพิงใจคือ โรงเรียน..หลายคนอาจมองว่าผมขยัน แท้จริงแล้ว..ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ผมคิดเสมอว่าผมจะไปเที่ยวและเป็นวิธีการพักผ่อนอีกแบบหนึ่ง

        ระหว่างทางที่ไปโรงเรียน ผมเห็นสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ที่เป็นต่างจังหวัดอย่างชัดเจน คือเงียบสงบ ไม่มีรถพลุกพล่าน สองข้างทางมีป่าละเมาะและพืชไร่ มองไปไกลเห็นขุนเขาทอดยาว มีเมฆหนาเหมือนว่าฝนฟ้าใกล้จะตกลงมา

        หมอกควันไม่มี เห็นมีแต่ละอองฝนเล็กๆ อากาศที่ร้อนอบอ้าว เริ่มเยียบเย็น ผมรู้สึกดี ที่มีความคิดถูกต้อง ในการเดินทางไปโรงเรียนในวันหยุด ตั้งใจจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ในนาแปลงน้อยของผม

        ผมใช้โอกาสแบบนี้แบบสิ้นเปลืองมาก คือใช้บ่อยจนเคยชิน ใช้เวลาพักผ่อนพร้อมกับทำงานไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน โดยที่ไม่คำนึงถึงปริมาณงานและไม่มีการประเมินผล

        บริเวณผืนนา ๔ ไร่และแปลงผักปลอดสารพิษ ตลอดจนแหล่งเรียนรู้และสระน้ำของโรงเรียน คือโอกาสอันสวยงามของผม ที่สัมผัสอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ผมไม่เคยปล่อยมันให้เป็นวิกฤติ..งานก็คืองาน..บันดาลความสุขได้ไม่ยากเลย..

        เพราะฉะนั้น..โอกาสแต่ละคนไม่เท่ากันก็จริง..แต่ไม่มีใครคนใดเลย ที่จะปฏิเสธว่ามันไม่มี..หากมีโอกาสก็ใช้ซะ.หาเวลาใกล้ชิดธรรมชาติเพื่อดื่มด่ำเป็นพลังแห่งชีวิต..

        ผมใช้โอกาสนั้นแล้ว..ในวันหยุดที่คุ้นเคย..แบบที่ไม่ต้องเบียดเบียนตัวเอง และเป็นประโยชน์ต่อองค์กร สะท้อนชีวิตให้เห็นเป็นมุมบวกว่าผมก็ได้อยู่ในสถานที่ที่ดีงามแล้ว

        ผมรู้สึกขยัน..เมื่อได้เดินดูสวนป่าในโรงเรียน ตกเย็นก็วิ่งอยู่ในสวน อากาศถ่ายเท หายใจคล่องปอดดีเหลือเกิน กับการเพลิดเพลินกับงาน ก็ถือเป็นโอกาสบริหารจิต ทำจิตให้ว่างได้ด้วยงาน ไม่ต้องฟุ้งซ่าน

        ขอบคุณโอกาส..ที่ทำให้ผมอยู่กับวันนี้ ในถิ่นที่สวยงามตลอดเวลา อย่าลืมหาโอกาสให้ตัวเองนะครับ..ด้วยการอ่านหนังสือ และทำงานที่ชอบ อย่าลืมท่องเที่ยวบ้างเพราะชีวิตออกแบบได้..เป้าหมายคือ..ความสุข..สงบเย็น..ครับ

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๑  สิงหาคม  ๒๕๖๒


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)