เพียงสองคำที่ผมจำได้แม่นยำ ตลอดการอยู่ในโรงเรียนเล็กๆแห่งนี้ กับคำว่าหน้าที่ซึ่งมีความหมายในตัวเอง ว่าต้องทำถูกที่ถูกเวลา ทำให้เต็มที่ในสถานที่ที่ได้รับมอบหมาย
รับผิดชอบ..ที่ต้องมีทั้งความผิดพลาดบกพร่องให้ต้องเร่งแก้ไข ขณะเดียวกันก็ต้องสร้างความพร้อมมิให้ผิดพลาดอยู่ร่ำไป และต้องชอบและสนใจในงานที่ทำด้วย..
วันก่อน..ท่านนายอำเภอชื่นชมผมและบอกว่าผมมีวิสัยทัศน์และบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้โดยใช้พื้นที่อย่างคุ้มค่าและสมประโยชน์ ผมคิดว่านี่คืองานในหน้าที่และความรับผิดชอบของผม..ซึ่งผู้บริหารทุกคนต้องมีและพึงกระทำ..
หัวหน้าฝ่ายนโยบายและแผน สพฐ.เขียนในสมุดตรวจเยี่ยม บันทึกถึงผมในบรรทัดสุดท้าย ท่านบอกว่าผมทำงานได้ครอบคลุมครบถ้วน เพื่อเข้าถึงคุณภาพนักเรียน
ผมไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับถ้อยคำเหล่านั้นเลยจริงๆ..อาจเป็นเพราะผมชาชินกับความเหน็ดเหนื่อยตลอดมา และรู้สึกว่ายังไงก็ต้องทำงานในหน้าที่ต่อไป เพราะมันคือส่วนหนึ่งของความรับผิดชอบ..
ประเด็นที่สำคัญ..ผมคิดว่าเราต้องรู้จักตัวเอง และมีสติให้มากพอที่จะค้นหาตัวเองให้เจอ ตลอดจนหา”แรงบันดาลใจ”เป็นตัวช่วย นั่นล่ะ..คือตัวผลักดันที่สำคัญ
ตัวเราเอง..ต้องระลึกรู้อยู่เสมอว่าทำไหวไหม?และจะไปต่อได้อย่างไร? ถ้าหวังจะพึ่งแต่คนอื่น รอให้คนอื่นมาชื่นชม โดยที่เราไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง นั่น..เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
สองวันที่ผ่านมา..ผู้ปกครองและชุมชน ร่วมมือกันพัฒนาถนนหนทางเข้าโรงเรียน และตัดแต่งกิ่งไม้ ทำบริเวณสวนป่าให้สะอาด โปร่งตาและโล่งเตียน..ผมเชื่อว่านี่คือส่วนหนึ่งของความศรัทธาและเขาน่าจะเชื่อมั่นในคุณค่าในตัวผู้บริหารอย่างผมแล้ว
ผมเชื่อว่าผู้ปกครองคงมองเห็นศักยภาพของผม เขาทั้งหลายจึงพร้อมใจที่จะสร้างผลงานให้โรงเรียน อย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายปี..เขาได้ทำหน้าที่และมีความรับผิดชอบเหมือนผม
เพราะโรงเรียนเป็นสถานที่ราชการ มีชีวิต มีจิตวิญญาณ ผู้บริหารต้องเป็นผู้นำ ทำให้โรงเรียนมีชีวิตชีวา และทำให้เกิดขึ้นให้จงได้ แม้ว่าต้องใช้เวลา...ก็ตาม
การทำให้โรงเรียนเคลื่อนไหวไม่ตายซากด้วยกิจกรรมหลากหลาย ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ลืมสีเขียวของต้นไม้ และสีเขียวของพืชผักหมุนเวียน ที่เป็นอาหารสำหรับพัฒนาร่างกายและสมองของนักเรียนให้เจริญเติบโตสมวัย
ปีการศึกษา๒๕๖๒นี้..ผมเริ่มทำได้ และมองเห็นเป็นรูปธรรม ผมจึงไม่จำเป็นที่จะต้องมองหารางวัลการันตีโรงเรียนดีเด่นหรือเป็นต้นแบบให้ใคร..เพราะมันเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ ที่ต้องทำทุกวัน
ผมจึงบอกศึกษานิเทศก์เขต ๓ โคราช ที่จะนำผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็ก มาศึกษาดูงานในวันที่ ๒๘ สิงหาคม ๒๕๖๒..ว่าผมไม่มีดีกรีใดๆ ที่ทำไปเพราะผมเป็นข้าราชการ....
ที่พร้อมจะเดินตามรอยพ่อ..สานต่องานที่พ่อทำ..ด้วยการทำเรื่องเล็กๆ ในโรงเรียนเล็กๆแบบค่อยเป็นค่อยไป..แม้ว่าจะขาดทุนอยู่ร่ำไปก็ตาม แต่ก็ต้องทำและทำด้วยความขยันหมั่นเพียร...
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๐ สิงหาคม ๒๕๖๒
