"ผึ้งพึ่งพืช"

 Bee depend on the plant.

โลกคือบ้าน อาคารเรือน มาเยือนอยู่
โลกคืออู่ แอ่งครรภ์ มารดาใหญ่
โลกคือพ่อ หล่อเลี้ยง เสบียงกาย
โลกคือไพร ให้สัตว์ ได้หัดกิน

พืชคือผล จากกลไก ธรรมชาติ
ที่ฝึกพัฒน์ ดัดแปลง แข่งกันดิ้น
จากสาหร่าย ในทะเล เวย์ชีวิน
ก้าวสู่ดิน บินสู่ฟ้า นานาพันธุ์

พืชอาศัย ทรัพย์ดิน สินธุ์กระแส
อาศัยแร่ และอากาศ ธาตุอาหาร
ปรับปรุงตัว ให้ทั่วพร้อม น้อมตามกาล
ผ่านลูกหลาน จนพันธุ์นิ่ง อิงโลกา

พืชคือพรหม ที่บ่มเพาะ เป็นเกาะเกิด
ให้กำเนิด สรรพสัตว์ วาดวงศา
ให้อากาศ โอโซน บนนภา
ให้ธารา ปลาปูหอย พลอยแพร่พันธุ์

พืชนานา ป่าดง ประสงค์สร้าง
เป็นที่ยั้ง อยู่ยง พงสวรรค์
ที่สรรสร้าง วางบท กฎสัมพันธุ์
สืบประสาน งานพิทักษ์ รักษ์ชีวิน

หมู่วิหค นกหนู อยู่อาศัย
มีหมากไม้ พืชผล ล้นทั่วถิ่น
ใบกิ่งก้าน ยันขอน หนอนกัดกิน
รากโคนดิน ถิ่นอยู่ หมู่แมลง

ดอกเกสร น้ำหวาน อันโอชะ
ผลิตมา เพื่อสนอง ยามต้องแสง
เป็นสื่อล่อ ต่อนก โบกแมลง
ให้มาแบ่ง แย่งชิง ทิ้งเชื้อพันธุ์

มวลแมลง แซงชม เล้าโลมลิ้น
ภูมริน บินบาย ใคร่น้ำหวาน
เก็บเกสร แนบท่อนขา หาทุกวัน
เป็นอาหาร ให้ลูกรัก จักเติบโต

พืชก็ชั่ง หลั่งไหล ให้ทานท่วม
สัตว์สำรวม ร่วมมือ ไม่ถือโง่
ต่างกันร่วม รวมใจ ไม่อวดโต
จึงเป็นโซ่ สัมพันธุ์ ฉันให้เธอ

พฤติกรรม กรรมนี้ มีที่เกิด
สัตว์กำเนิด เกิดมาเยือน เคลื่อนเสมอ
พืชกำเนิด เกิดเรือนร่าง อย่างกะเฌอ
ไม่ละเมอ เฟ้อฝัน ย้ายบ้านตน

รากหยั่งลง ตรงไหน ไม่คิดย้าย
มั่นคงไว้ ไร้เรรวน ให้ชวนโค่น
จึงเติบใหญ่ ให้มั่น มิหวั่นโงน
ฟ้าลมฝน ต้นกล้า อย่างท้าทาย

เพราะเหตุผล กลไก ที่ได้ชี้
พืชจึงมี กลยุทธ สูตรอยู่ได้
หามวลมิตร คิดค้า หากำไร
พึ่งสัตว์ไพร ในป่า มาช่วยชู

พืชผลิต น้ำหวาน กำนัลตอบ
ผึ้งชื่นชอบ ตอบสนอง ของน้องหนู
เกิดสัมพันธุ์ ฉันท์มิตร สนิทชู
เป็นภาพคู่ หมู่ภมร เกสรกัน

มนุษย์ชน คนเรา ควรเอาอย่าง
ดุจพืชสร้าง ฉันท์มิตร คิดประสาน
มิใช่ใช้ กลลวง ตวงตะบัน
จนผึ้งย่าน หวั่นกลัว ในหัวใจ

ประโยชน์ตน ผลท่าน สานสมดุล
เพื่อเกื้อกูล หนุนเนื่อง กระเตื้องได้
คิดแต่เอา เข้าถุง เต็มพุงนาย
ฉันขอบาย ไม่ขอเกี่ยว เอี่ยวอีกเอย