เราชอบคนรักกัน...

ก็เพราะ....เราชอบคนรักกัน...ที่นี่ Hi Hug House "บ้านฉันก็บ้านเธอ"....

                                                                -เป็นการเปิดหน้าสมุดออนไลน์ที่อิ่มอุ่นใจมากๆ กับการได้นั่งเขียนบันทึกนี้ครับ เพราะไม่บ่อยนักที่เราจะได้มีโอกาสพบกับคนที่เราเฝ้ารอการกลับมาเยี่ยมเยียนกัน...และเมื่อได้พบกันแล้วเรื่องราวต่าง ๆ จึงได้ก่อเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กับ "ความสุข" ที่เราต่างก็ได้ซึมซับให้มากที่สุดในช่วงระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันครับ...แม้ว่าจะมีเวลาไม่มากนักแต่มีหลากหลายเรื่องราวที่น่าจดจำ ทั้งนี้ก็เพราะว่า"เราชอบคนรักกัน"นั่นเองคร้าบ!!!!

  1. หลายวันก่อนหน้านี้ผมได้รับการแจ้งข่าวจาก"แม่ต๋อง"ว่าจะพาเด็กๆ มาแข่งกีฬาที่จังหวัดกำแพงเพชร สำหรับ"ครอบครัวของแม่ต๋อง"นั้น หากกัลยาณมิตรท่านใดได้ติดตามบันทึกของผมก็คงจะพอคุ้นตากันอยู่บ้าง ทั้งนี้ก็เพราะว่าครั้งหนึ่งเราเคยทำงานร่วมกัน ณ อำเภอพรานกระต่าย และเมื่อสองปีก่อน"แม่ต๋อง"ก็ได้ย้ายกลับไปทำงาน ณ บ้านเกิด ในจังหวัดลำพูน ส่วน"น้องกันตรึม(เสื้อสีขาว)"นั้นก็เคยมาอาศัยอยู่กับ"แม่ต๋อง"ซึ่งตอนนั้นยังเล็กนัก แต่ความทรงจำดี ดี เกี่ยวกับพรานกระต่าย หรือ"กำแพงเพชร"ก็ยังอยู่ในความทรงจำของน้องกันตรึม และผมมักจะได้ยินคำบอกเล่าจาก"แม่ต๋อง"อยู่บ่อยๆ ว่า"น้องกันตรึม"มักจะบอกใครต่อใครว่า"บ้านน้องกันอยู่ที่พรานกระต่าย/กำแพงเพชร"สำหรับ"น้องกุญชร(เสื้อสีน้ำเงิน)"เป็นน้องชายที่มาอยู่กับ"แม่ต๋อง"บ้างเป็นบางครั้ง แต่ด้วย ณ ตอนนั้นยังเล็กนัก จึงคงยังไม่รับรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่มากนัก มาวันนี้ วันที่"แม่ต๋อง"บอกว่าจะพาเด็กๆ มาเยีี่ยมเยียนกันถึงบ้านไร่ ครอบครัวเล็กๆ ของเราก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจที่จะได้ต้อนรับ"ครอบครัวนันตะสุคนธ์"อีกครั้งหนึ่งครับ และเมื่อช่วงบ่ายๆ ของวันเสาร์(06/05/2562)เราก็ได้พบกับ"น้องกันตรึม"และ"น้องกุญชร"เมื่อมาถึงบ้านไร่แล้วก็ขอลงพื้นที่สำรวจกิจกรรต่างๆ กันทันทีเลยล่ะครับ.....

2.สำรวจกิจกรรมทางบกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาสำรวจกิจกรรมทางน้ำกันต่อครับ งานนี้เมื่อได้สัมผัสกับกิจกรรมทางน้ำแล้ว หนุ่มน้อยทั้งสองคนก็ขอลงทำกิจกรรมกันทันทีเลยล่ะครับ เอาเป็นว่าคงต้องขอฟ้องด้วยภาพก็แล้วกันนะครับว่าจะสนุกและถูกใจเด็กๆ แค่ไหนคร้าบ!!!!

3.ใช้เวลาในช่วงบ่าย ๆ กันหมดไปอย่างรวดเร็วครับ หลังจากนัั้นก็ได้เวลาที่จะต้องมาเตรียมอาหารมื้อเย็นกันแล้วล่ะครับ งานนี้เราได้ "เชฟ"ฝีมือดีจากเมืองลำพูนมาปรุงเมนูให้เราด้วย หลังจากเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว บรรดาเพื่อนสนิทมิตรสหายก็ได้ร่วมรับประทานอาหารร่วมกันตามประสานเพื่อนฝูง บรรยากาศแบบนี้ผมว่า"สุขสุดๆ"เลยล่ะครับ....และคืนนี้"ครอบครัวนันตะสุคนธ์"ก็จะพักค้างกับเราด้วย ดึกแล้ว....เด็กๆ นอนพักผ่อนและนัดกันว่าต้องตื่นเช้าๆ เพื่อจะได้ออกไปทำกิจกรรมกันต่อครับ...

4.เช้าของวันอาทิตย์(07/05/62)วันนี้อากาศเย็นสบาย "น้องกันตรึม"รีบตื่นมาแต่เช้า เพื่อจะออกไปเดินเล่นและทักทายกับบรรดาเพื่อนบ้านที่"น้องกันตรึม"เคยรู้จักกันตั้งแต่ที่มาอยู่ที่พรานกระต่ายครับ และเราก็ปั่นจักรยานไปที่"ไร่อิ่มคำ"ครับ "น้องกันตรึม"ได้ดูการเลี้ยงกบ การทำนา การปลูกผัก การเลี้ยงปลา และได้สัมผัสกับ"ลูกตาลสุก"ด้วย ทำให้ได้เรียนรู้และถามผมอยู่ตลอดเวลาที่เราเดินสำรวจว่า"อะไร???ทำไมๆๆ ๆๆๆ ?????"ซึ่งตัวผมเองก็หาคำตอบมาให้"เจ้าหนูจำไม"คนนี้ด้วยล่ะครับ และก่อนกลับไปบ้านไร่ของเรา "น้องกันตรึม"ก็แวะที่"ไร่ปลาใหญ่"วันนี้ได้เจอกับ"ตาพร"ที่มาทักทายกันด้วย เอาเป็นว่าทริปนี้"น้องกันตรึม"ได้รู้จักเพื่อนบ้านเพิ่มอีกหนึ่งคนครับ....

5.เมื่อกลับมาถึงบ้านไร่แล้ว "น้องกันตรึม"ก็เดินสำรวจกิจกรรมต่างๆ ของบ้านไร่ และบอกกับผมว่า"ที่นี่พัฒนาไปเยอะมากๆ "555555 ทั้งนี้ก็เพราะว่า"น้องกันตรึม"จะเห็นตั้งแต่พื้นที่แห่งนี้ไม่มีอะไรเลยนั่นเองครับ ดังนั้นเมื่อมาคราวนี้จึงเห็นการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ทำให้"น้องกันตรึม"ตื่นเต้นกับสิ่งต่างๆ ที่ได้สัมผัสและเราก็มีความสุขกับสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กับ"น้องกันตรึม"ด้วยล่ะครับ....

6.กิจกรรมยังไม่หมด ดังนั้นเมื่อเดินสำรวจพื้นที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว"น้องกันตรึม"และ"น้องกุญชร"ก็ได้ลงมือเรียนรู้เรื่องการทำ"กระเป๋าผ้ารักษ์โลก"กันต่อครับ งานนี้เดินเก็บดอกไม้ใบหญ้าจากสวนแล้วก็นำมาทำกระเป๋าผ้ากันตามจินตนาการ ผลงานจะสวยแค่ไหนก็ขอฟ้องด้วยภาพก็แล้วกันนะครับ 555

7.เพราะ"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง"เช้านี้หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้ว "ตาทัศน์"ก็ได้พาเด็กๆ ไปเดินสำรวจป่ากันต่อครับ ว่าแต่จะไปที่ไหนบ้างนั้น ตามไปชมพร้อมๆ กันได้เลยคร้าบ!!!!

8.เดินมุ่งหน้าไปตามถนนลูกรังใกล้ๆ บ้านไร่ ก็ถึงทุ่งนาของ"ลุงเต่า"ครับ วันนี้"ลุงเต่า"เตรียมปรับพื้นที่เพื่อจะทำนา ดังนั้น"น้องกันตรึม"ซึ่งก็เคยรู้จักกับ"ลุงเต่า"ก็ได้ทักทายและ"ลุงเต่า"ก็ยังจำ"น้องกันตรึม"ได้เป็นอย่างดี  งานนี้"ลุงเต่า"จึงชวนเด็กๆ ไปดู"บ่อน้ำใสๆ"ที่น่าเล่นมากๆ เลยล่ะครับ วันนี้นอกจากเด็กๆ จะสนุกแล้ว"ตาทัศน์"ก็ดูจะมีความสุขไปกับเด็กๆ ด้วยล่ะครับ เพราะว่า"ตาทัศน์"ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เคยมาอยู่ที่นี่ ดังนั้นเมื่อมีโอกาสได้กลับมาเยี่ยมเยียนกันแบบนี้ จึงทำให้เกิดความอบอุ่นใจกับมิตรภาพดี ดี ที่มีให้กันได้อย่างสุขใจมากๆ เลยครับ...

9.ด้วยมีภารกิจที่ต้องกลับไปทำต่อ ดังนั้นเมื่อได้เวลาในช่วงสายๆ "น้องกันตรึม"ก็ต้องเดินทางกลับแล้วล่ะครับ งานนี้ดู"น้องกันตรึม"จะไม่ค่อยอยากกลับสักเท่าไหร่ ซึ่งความรู้สึกแบบนี้ไม่สามารถบรรยายได้เลยหากว่าเราไม่ได้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ครับ หลังจากรถแล่นผ่านพ้นบ้านไร่ไปสักพัก "แม่ต๋อง"ก็ส่งรูป"น้องกันตรึม"มาให้เราได้ดูว่า"น้องกันตรึม""ร้องไห้"และบอกว่าไม่อยากกลับครับ.....สำหรับครอบครัวเล็กๆ ของเราก็มีความรู้สึกไม่ต่างกันจาก"น้องกันตรึม"หรอกนะครับ...

10.สำหรับความรู้สึกต่างๆ ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้หมด เอาเป็นว่าขอ"ฟ้องด้วยภาพ"กับความรู้สึกที่"น้องกันตรึม"และ"น้องกุญชร"ได้บอกเอาไว้ผ่านบันทึกนี้ก็แล้วกันนะครับ.....และเช้านี้เราก็ได้ส่งโปสการ์ดกลับไปให้เด็กๆ ด้วย รอรับด้วยนะครับเด็กๆ ......

11.มีพบก็ต้องมีจากเป็นเรื่องธรรมดา "เพียงได้พบก็จากลา"เป็นสิ่งที่เตือนใจเราอยู่เสมอๆ ครับ แต่สิ่งที่เหลืออยู่นั้นมันคือ"ความทรงจำดี ดี"ที่มีต่อกัน และเมื่อกลับมาย้อนรำลึกถึงกัน"ความสุข"ก็จะได้ก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง เหมือนกับวันนี้ วันที่ผมได้มีโอกาสนั่งเขียนบันทึกนี้เอาไว้ เพราะหากวันใดที่ใจเหนื่อยล้าและคิดถึงกัน ก็จะกลับมาเปิดอ่านเพื่อเพิ่มพลังกาย พลังใจ อีกครั้ง...เพราะ"เราชอบคนรักกัน"

                                                                                                 สำหรับวันนี้....

                                                                                                    สวัสดีครับ

                                                                                          เพชรน้ำหนึ่ง+มดตะนอย

                                                                                                 Hi Hug House

                                                                                                 08/05/2562

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เกษตรบ้านพราน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ประสบการณ์ชีวิตต้องลงมือทำเอง. การหัดพรากจากสิ่งรักก็เช่นกัน

เดี๋ยวน้องก็แกร่งนะคะ

ผู้ใหญ่ละคะ … ร้องไห้ตามเด็ก ๆ ไหม. อิ อิ

เขียนเมื่อ 

การเขียนน่ารักเสมอครับ

-สวัสดีครับพี่หมอธิ-สำหรับผู้ใหญ่อย่างเราแล้วก็อดที่จะใจหายไม่ได้ครับ..-บ่อยครั้งที่ผู้มาเยือนก้าวออกไปจากบ้านไร่ เราก็มักจะแอบเหงาๆ -แต่พอได้กลับมานั่งเขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ แล้วก็สบายใจขึ้นมาทันใดครับพี่หมอ 555-เมื่อไหร่หนอจะได้ต้อนรับพี่หมอ…55

-สวัสดีครับอาจารย์ต้น-ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านบันทึกของบ้านไร่นะครับ-ยินดีที่ได้ส่งต่อเรื่องราวเหล่านี้ไปยังผู้คนบนโลกกว้างครับ-หากมีโอกาสคงได้พบกันบ้างนะครับ