บทกวี : ๒๓๕ ค่ำคืน

...

...

ค่ำเอ๋ยค่ำคืน

ดาวดาษดื่นบนเวหาระยิบยับ

เสียงหรีดหริ่งเรไรร้องขานขับ

กบขานรับอบอบซ่อนแอบแฝง

ปถพีสว่างกระจ่างจันทร์

พระพายพลันพัดโหมกรรโชกแรง

ท้องฟ้าปิดมืดมิดหวั่นระแวง

เกิดคลางแคลงค่ำคืนนี้แปรปรวนเอย

(อร  วรรณดา 26-05-62)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (0)