มาตรฐานหลักสูตร


           ในการประชุมคณะกรรมการอำนวยการประจำสำนักพัฒนาคุณภาพการศึกษา ของ มช.  เมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๑   มีวาระรายงานผลการดำเนินการบริหารความเสี่ยง    ซึ่งหมายถึงความเสี่ยงที่การจัดการหลักสูตรจะไม่ได้มาตรฐาน    ผมจึงเสนอต่อที่ประชุมว่า    การดำเนินการจัดการคุณภาพ “ให้ได้มาตรฐาน” จะนำไปสู่คุณภาพที่ค่อนข้างด้อยหรือไม่  

อธิบายว่า “ได้มาตรฐาน” หมายถึง ได้มาตรฐานขั้นต่ำ     การทำงานเพื่อบรรลุมาตรฐานตามปกติจึงหมกมุ่นอยู่ที่ มาตรฐานขั้นต่ำ    เผลอลืมดำเนินการเพื่อยกระดับสู่ มาตรฐานขั้นสูง   

จิตวิญญาณของการทำงานเพื่อผลงานคุณภาพสูงต้องมุ่ง beat the standards   ไม่ใช่มุ่ง meet the standards    คือต้องหาทางทำให้ดีกว่ามาตรฐานที่คนอื่นกำหนด   สร้างมาตรฐานที่ท้าทายขึ้นเอง โดยมุ่งผลที่ความพึงพอใจของลูกค้าหรือผู้ใช้บริการเป็นหลัก     

ผมเสนอให้ทีมของสำนักพัฒน์ฯ หาทางส่งเสริมให้ผู้บริหารหลักสูตรดำเนินการบูรณาการ CQI (Continuing Quality Improvement) ในการบริหารหลักสูตร    แล้วเสนอผลงานยกระดับคุณภาพในระดับก้าวกระโดด (breakthrough) เพื่อรับรางวัลนวัตกรรมพัฒนาคุณภาพหลักสูตรแห่งปี    โดยกำหนดเกณฑ์พิจารณาตัดสินไว้ล่วงหน้า     ผลงานใดเข้าเกณฑ์ ได้รับรางวัลหมด   ไม่มีการกำหนดจำนวนรางวัล   

โดยมีการจัดทำวิดีทัศน์ ๕ นาที นำเสนอคุณค่าของผลงาน และวิธีการบรรลุคุณภาพชั้นยอดนั้น    เพื่อเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และยกย่องเจ้าของผลงาน

วิจารณ์ พานิช

๒๓ พ.ย. ๖๑

ห้องรอขึ้นเครื่องบิน  สนามบินเชียงใหม่


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สภามหาวิทยาลัย



ความเห็น (1)

[email protected]
IP: xxx.132.106.81
เขียนเมื่อ 

My memory fails me at the moment on who says that ‘most people are solving problems by focusing on the “problems” instead of making effort for the “solution” ‘.

In a way this says “we should spend 10% of effort on ‘dukkha’ and 90% on ‘sukha’”.