๗๕๔. เด็กชายวินัย...

ผมเชื่อว่า..ทุกเรื่องคุณธรรมที่นำเสนอโดยครูหรือเด็ก..ผ่านการแสดงออกด้วยคำพูดและภาษาท่าทาง โดยมีการถ่ายทำบันทึกภาพไว้ จะเป็นก้าวใหม่ในวงการศึกษา เป็นสื่อใกล้ตัวที่น่าไขว่คว้า..และน่าเรียนรู้ ฉากหรือโลเกชั่นก็หาไม่ยาก

        ในบางวันที่คิดได้และมีโอกาสลงมือทำ เป็นความสุขแบบหนึ่ง เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่ความสำเร็จแต่อยู่ที่ประสบการณ์การเรียนรู้

    อย่างเช่นวันนี้..คิดถึงเรื่องการสอนคุณธรรมและการนำโทรศัพท์มาใช้ให้เกิดประโยชน์ เชื่อมโยงไปสู่การจัดกิจกรรมบทบาทสมมุติ

        บทบาทสมมุติหายไปจากโรงเรียนนานแล้ว..ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เคยอยู่ในใจและรู้ซึ้งถึงคุณค่าภาษาท่าทาง..ที่ช่วยเสริมต่อการเรียนรู้ได้อย่างมากมาย..

        จุดเริ่มต้น..อยู่ที่อัตลักษณ์คุณธรรมประจำโรงเรียน ประกอบด้วย “ความสามัคคี ความมีวินัยและความพอเพียง..”

        คิดว่า..จะสอนอย่างไร? เด็กถึงจะมีวินัย..ผมเหลือบไปเห็นนักเรียนกำลังยืนซื้อขนมหน้าห้องสหกรณ์ มีทั้งเข้าแถวและไม่เข้าแถว..

        ผมเขียนบทคร่าวๆทันที วันนี้หนังสั้นๆ จะต้องเกิดขึ้น..โดยมีผมเป็นผู้กำกับ เครื่องมือคือโทรศัพท์ ผู้ช่วยผู้กำกับคือครูธุรการและเป็นคนถ่ายทำ...

        แรงบันดาลใจอยู่ตรงไหน..ทำไมถึงต้องรีบดำเนินการ..ผมตอบตัวเองได้ว่า .ผมอยากรู้จักเด็กและรู้จักตัวเอง..ว่าจะออกแบบการสอนได้มากน้อยแค่ไหน?

        การให้เด็กได้แสดงออก เราจะเห็นตัวตนของเด็ก แล้วถ้าเด็กเป็นผู้แสดงแล้วการแสดงถูกบันทึกภาพ..เมื่อเขาได้ดูภาพเคลื่อนไหว เขาจะจดจำและประทับใจ..

        หนังสั้นผ่านจอคอมพิวเตอร์..คือบทเรียนและข้อคิด..คือการสอนแบบไม่ต้องสอน..สิ่งที่ได้ตามมาก็น่าจะเป็นกระบวนการคิด นักเรียนสามารถคิดต่อยอดได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

        ผมเริ่มถ่ายทำตอนเที่ยง..ให้นักเรียนซ้อม ๑๐ นาที โดยมี “เด็กชายวินัย” เป็นตัวเอก..แบบที่ไม่มีวินัย..ไม่ชอบการยืนต่อแถวแต่ชอบแซงคิว

        เห็นเพื่อนและน้องยืนต่อแถวซื้อขนมหน้าห้องสหกรณ์ ว่าแล้วเด็กชายวินัยก็วิ่งไปอยู่หัวแถวโดยที่ไม่เกรงใจใคร เพื่อนเตือนก็ไม่ฟัง..ต้องให้ประธานนักเรียนมาเตือนและใช้มาตรการแจ้งครุประจำชั้น..

        ผมยังเขียนบทได้ไม่ดีนักและมีเวลาซ้อมน้อย..แต่ภาพที่ออกมาก็สามารถสอนเรื่องระเบียบวินัย..จากเด็กชายวินัยที่น่าจะมีวินัย แต่กลับไม่มี..แต่ในท้ายที่สุดก็คิดได้..

        หนังสั้นๆ..ทำให้ผมคิดถึงบทบาทสมมุติในหลักสูตรเก่าที่นำพาเด็กไปสู่จิตใจที่งดงาม เพราะทุกเรื่องที่เด็กแสดง..จะจบในใจเด็กเสมอ..

        หนังสั้นๆ..หรือจะเรียกอะไรก็ตาม ใช้เครื่องมือที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ ที่ครูทุกคนพกพา..สามารถสื่อสารให้เป็นสื่อการสอนที่มีประสิทธิภาพ ง่ายและประหยัด

        หนังสั้นๆ..แสดงโดยเด็กแล้วเด็กได้ดู..ความสุขในการเรียนรู้จะเกิดขึ้น และเรื่องราวดีๆที่จะช่วยปั้นแต่งเด็กให้เป็นเด็กดี..จะตามมา

        ผมคิดว่า..ครูกับเด็กได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ในวรรณกรรมหลายเรื่อง บางเรื่องมาสร้างเป็นบทบาทสมมุติ..แล้วขยายไปสู่การทำหนังสั้นๆได้

        หากมีพัฒนาการก็คงก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้เลย..โดยให้นักเรียนเขียนบทเอง แสดงกันเองแล้วถ่ายทำ นำเสนอโครงงานส่งครู

        ผมเชื่อว่า..ทุกเรื่องคุณธรรมที่นำเสนอโดยครูหรือเด็ก..ผ่านการแสดงออกด้วยคำพูดและภาษาท่าทาง โดยมีการถ่ายทำบันทึกภาพไว้ จะเป็นก้าวใหม่ในวงการศึกษา เป็นสื่อใกล้ตัวที่น่าไขว่คว้า..และน่าเรียนรู้ ฉากหรือโลเกชั่นก็หาไม่ยาก

        ถ้าถ่ายยังไม่ดีพอ ก็ลบทิ้งแล้วถ่ายทำใหม่ จะถ่ายกี่ครั้งก็ได้แล้วตัดต่อ สะดวกง่ายดาย..และคุณค่าก็มากมาย จะสอนคุณธรรมเด็กเรื่องวินัย ซึ่งเป็นเรื่องของนามธรรม..นำหนังสั้นมาใช้กันนะครับ

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๗  ธันวาคม  ๒๕๖๑

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ชื่นชมจ้ะ สุดยอด…!

หมายเลขบันทึก

658798

เขียน

17 Dec 2018 @ 21:44
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 4, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก