.....

..... ในการเดินทางไปเรียน ป.ตรี ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ก็ห่าไกลจากบ้าน เพราะ ฉันอยู่บ้านที่เชียงใหม่ แล้วมาอยู่คนเดียวที่ห้อง 4 เหลี่ยม

.... บ้าน คือ สิ่งที่ดีที่สุดอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา  แม้จะเนื่อยแค่ไหน หรือ ทุกข์แค่ไหน ใจคนทางบ้านก็ให้กำลังใจฉันเสมอ

.... แต่ทุกคนก็ต้องมีเรื่องทุกข์ใจกัน  ทุกคนต้องเดินไปข้างหน้าต่อไป  ตลอดเวลาอยู่บ้านก็เจอแต่ครอบครัวตลอด

.... พอถึงเวลามาเรียน ฉัน ต้องห่างกัน เพราะเป็นภาระหน้าที่ ที่ต้องทำฝันให้สำเร็จสมดั่งที่พ่อแม่ หวังในตัวฉัน