แงซาย
นาย วชิระ ภู่พันธ์มิตร

โกวิทที่รัก


โรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่

 โรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ปัจจุบันนี้ตัวข้าพเจ้าก้ได้เข้ามาทำการสอนในสถาบันแห่งนี้เป็นเวลา 7 ปี แล้ว ข้าพเจ้านั่งนึกย้อนดูในตอนแรกที่ตัวข้าพเจ้าได้มาเป็นนักศึกษาฝึกสอนในโรงเรียนแห่งนี้ ข้าพเจ้าจำได้ในวันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาสู้สถาบันแห่งนี้นั้น ความรู้สึกช่างตื่นเต้น กังวลใจ สงสัยใคร่รู้ สับสนกันไปหมด โรงเรียนโกวิทในสมัยนั้น ก็มีอาคารต่างๆอยู่สมควร ทั้งอาคารประกอบการ โรงอาหาร สระว่ายน้ำ สนามเด็กเล่น มีมุมในนักเรียนนั่งพักผ่อนหย่อนใจ คณะครู บุคคลากรในตอนนั้นมีทั้งหมดร้อยกว่าท่าน นักเรียนประมานพันกว่าคน ซึ่งในโรงเรียนขนาดกลางก็ถือว่าพอดี ไม่มากเกินไปและก็ไม่น้อยจนเกินไป คณะครู บุคคลากรในตอนนั้นก็มีความเป็นกัลยามิตรที่ดี ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน นักเรียนก็มีตั้งแต่ละดับชั้นเตรียมอนุบาล ถึงมัธยมศึกษาปีที่สาม นักเรียนก็น่ารักดี มีทั้งที่ตั้งใจเรียนไม่เกเร และก็มีคนที่ดื้อไม่ตั้งใจเรียนปนกันไป แต่ที่เป็นข้อดีคือทุกคนให้ความเคารพต่อครูในโรงเรียน อาจจะมีมากมีน้อยก็แตกต่างกันไป ตัวข้าพเจ้าได้เข้ามาฝึกสอนวิชาดนตรี ซึ่งก็ได้ครูพี่เลี้ยงที่ตรงสายเหมือนกัน อีกทั้งยังช่วยสอน แนะนำวิธีการ เทคนิคต่างๆ ช่วยดูแลในเรื่องของเอกสารทั้งทางโรงเรียนและมหาลัย ข้าพเจ้าถือว่าตนเองโชคดีที่ครูท่านเมตตาตัวข้าพเจ้า สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบเป็นพิเศษก็คือ ทางโรงเรียนได้ให้ข้าพเจ้าทำในสิ่งที่ตนเองรักและชอบ คือการทำวงดนตรีไทย/พื้นบ้านล้านนา(วงเครื่องสายไทย/วงสะล้อ ซอ ซึง) การแสดงพื้นบ้านล้านนา(วงกลองสะบัดไชย/ฟ้อนดาบ) เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารักใฝ่ฝันที่จะได้ทำ ทางผู้บริหารโรงเรียนก็ให้การสนับสนุนเต็มที่ ถืมว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก ในปัจจุบันตัวข้าพเจ้าได้ทำการสอนที่นี่เข้าปีที่ 7 นั้น มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลง จากเดิมมีการสอนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม ก็เพิ่มขึ้นโดยเปิดมัธยมปลายขึ้น มีการสร้างอาคารเรียนรองรับนักเรียนเพิ่มบุคคลากรครูในระดับชั้นมัธยมปลาย มีการเปลี่ยนทีมผู้บริหาร ในปัจจุบัน ตัวข้าพเจ้าก็ทำการสอนเหมือนเดิมเป็นปรกติ แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าคิดว่ามันเปลี่ยนนั้นก็คือ การทำงานที่ดูสับสนวุ่นวายมากขึ้น ครูมีแต่ความเครียดบนใบหน้า ความสุขบนใบหน้าที่เคยเห็นกันเป็นประจำเริ่มแทนที่ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเครียดของแต่ล่ะคน ตัวข้าพเจ้ามีรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้และได้รับผลกระทบจากมัน ข้าพเจ้าคิดว่าแนวทางหรือสังคมที่เปลี่ยนไป บุคคลากรครูที่ ผลัดกันเข้าออกโรงเรียน(สอบติดบ้าง ไปหางานอื่นทำบ้าง) หรือภาระของครูที่จะต้องช่วยกันให้องค์กร สถาบันของเรา เดินต่่อไปได้ในสังคมแห่งการแข่งขันนี้ เสน่ห์ความเป็นโกวิทที่อบอุ่นใจ เริ่มจะจากหายไป ตัวข้าพเจ้าเองนั้นก็ยังทำหน้าที่ของตนเอง เพื่อนักเรียนที่รักทุกคนและเพื่อสถาบันที่เราทำงานให้เดินไปสู่เป้าที่หวังไว้ แต่ข้าพเจ้าก็จะพยายามเดินไปแม้จะเหนื่อยเพียงใดก็ตาม.....

หมายเลขบันทึก: 653417เขียนเมื่อ 21 กันยายน 2018 23:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 21 กันยายน 2018 23:19 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (22)

จัดเอกสารสักหน่อยครับ อ่านยากไป

เราจะพยายาม ไม่ว่าเหนื่อยเพียงใด

อุปสรรคมีไว้แก้ ไม่ได้มีให้กลุ่ม สู้ครับ

ความพยายามคือคนทางแห่งความสำเร็จนะคะ ^^

เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ต่อไปค่ะ

ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาลัยเราเลย

ทุ่มเทให้กับงานแล้ว อย่าลืมทุ่มเทให้กับตัวเองด้วยนะครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี