เสียงสะท้อน

myfernz
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

               " กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง " เสียงนี้อาจเป็นเสียงสวรรค์ของใครหลายคน และก็อาจเป็นเหมือนเสียงนรกของใครอีกหลายคนเช่นเดียวกัน เพราะมันคือเสียงอ๊อดที่บ่งบอกเวลาการสิ้นสุดของวิชาที่กำลังเรียนอยู่ แล้วก็เป็นเสียงที่จะเริ่มต้นเรียนของวิชาถัดไป.......ตลอดระยะเวลาของการเป็นนักเรียน ฉันจะรู้สึกดีใจ และมีความกระตือรือร้นเมื่อจะได้เรียนกับครูที่ฉันชอบ วิชาที่ฉันชอบ ถนัด และสนใจ แต่ในทางกลับกันนั้นฉันก็จะมีความรู้สึกขี้เกียจ ไม่อยากเข้าเรียนในวิชาที่ฉันนั้นไม่ถนัด รวมไปถึงการไม่ชอบครูผู้สอนที่ชอบดุ จุ้จี้ ขี้บ่นเป็นธรรมดา 

               ตลอดระยะเวลาที่ได้ศึกษาเล่นเรียนฉันต่างปฏิเสธกับตัวเองมาโดยตลอดว่า " ฉันไม่อยากเป็นครู " ฉันฝันอยากเป็นนั้น ฉันฝันอยากเป็นนี่เยอะไปหมด แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองฝันและความต้องแท้จริงแล้วนั้นอยากเป็นอะไรกันแน่ จนมาวันหนึ่งอาชีพที่ฉันคอยวิ่งหนีมันมาตลอด กลับเป็นอาชีพที่วิ่งเข้าหาฉันโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัวเลย โดยการเริ่มต้นของอาชีพความเป็นครูด้วยการสอนพิเศษให้น้องๆแถวบ้าน หลังจากนั้นไม่นานอาจเป็นเพราะโชคชะตา หรืออาจเป็นเพราะฟ้าลิขิต กำหนดมาแล้วว่าฉันต้องมาเป็นครู และแล้ววันนั้นก็มาถึงกับวันแรกของการสอนในโรงเรียนได้รับมอบหมายให้สอนในรายวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ แค่ชื่อวิชาที่สอนก็ไม่อยากนึกภาพของนักเรียนในขณะที่สอนเลย และเมื่อใกล้ถึงเวลาที่ฉันต้องทำการสอน ฉันเกิดความกังวลใจอยู่ไม่น้อยเลยและบวกกับความตื่นเต้นเพราะนี่คือครั้งแรกของการสอนคนจำนวนมากของฉัน จากประสบการณ์ที่ฉันเคยสอนพิเศษตัวต่อตัว ทำให้รู้ว่าการถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นให้เข้าใจนั้นมันช่างเป็นสิ่งที่ยากมากขนาดไหน แล้วการที่ต้องมาสอนในชั้นเรียนที่มีเด็กจำนวนมากๆ ต่างที่มา ลักษณะที่แตกต่างกัน ความคิด ความชื่นชอบก็แตกต่างกัน รวมไปถึงการเรียนรู้ การรับรู้ที่แตกต่างกันแล้ว ทำให้ฉันเกิดคำถามมากมายในใจว่า 

" เด็กจะเป็นยังไง?  

จะสอนยังไง? 

สอนแล้วนักเรียนจะเข้าใจไหม? 

จะเริ่มต้นพูดอย่างไร? 

เด็กจะชื่นชอบการสอนของเราไหม? "

               คำถามต่างๆมากมายและความ่นเต้นกัดกินสติของฉันไปในตอนนั้นจนทำอะไรไม่ถูก แต่ตอนนั้นเราก็ต้องเรียกสติเรากลับมาจนได้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องสอน สิ่งแรกที่ฉันทำคือการแนะนำตัวเอง ทำความรู้จักกับเด็กๆก่อน มันน่าแปลกมากความกังวลเหล่านั้นก็หายไป เพราะเด็กๆต่างให้ความสนใจที่จะเรียนกับเรา รีบเข้าห้องนั่งเป็นระเบียบฉันจึงสามารถดำเนินการสอนได้อย่างราบรื่นและผ่านมาได้ด้วยดีมาตลอด แต่เมื่อเริ่มเทอมใหม่ตารางสอนของฉันได้มีการปรับเปลี่ยนรายวิชาที่สอนเล็กน้อย แต่เดิมที่สอนวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ได้เปลี่ยนมาเป็นสอนวิชาวิทยาศาสตร์กับคอมพิวเตอร์นักเรียนต่างก็ให้ความสนใจในรายวิชาใหม่ที่เราสอน แต่กลับมีคำถามจากเด็กๆที่คอยมาถามฉันตลอดเวลาว่า 

..... " อยากเรียนวิชาคณิตกับครู " 

" ครูทำไมไม่สอนคณิต " 

" อยากเรียนคณิตกับครูอีกต้องทำยังไง " 

" เมื่อไหร่ครูกลับมาสอนคณิตอีก " 

" ครูมาสอนคณิตเถอะ " 

" ครูว่างไหมคะ/ครับ ช่วยสอนวิชาคณิตหนู/ผม หน่อยได้ไหม " .....

               ทุกครั้งที่ได้ฟังสิ่งต่างๆเหล่านนี้ หรือพอนึกถึงมันทำให้ฉันรู้สึกว่า  " ฉันทำได้แล้ว ฉันประสบสำเร็จไปอีกหนึ่งขั้นแล้ว " จากเสียงสะท้อนเล็กๆของเด็กๆเหล่านี้ มันมีค่ามากกว่าเงินทองหรือเพชรพลอย เพราะมันเทียบไม่ได้กับความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของเด็กพวกนี้ ฉันเชื่อว่าหากใครก็ตามที่ได้มาได้ยินและรับรู้ถึงความต้องการ ความรู้สึกเหล่านั้น ต้องรู้สึกดีใจไม่น้อยเลยทีเดียว 

               นับแต่นั้นเป็นต้นมาเสียงสะท้อนเหล่านั้นก็เป็นเสมือนกำลังใจให้ฉันเรื่อยมา เพราะมันเป็นแรงผลักดันให้ฉันเกิดความพยามที่จะศึกษา เรียนรู้ ค้นคว้าหาเทคนิค วิธีการใหม่ๆ เพื่อมาถ่ายทอดความรู้ให้แก่เด็กเพื่อให้เกิดประโยชน์กับพวกเขาให้ได้มากที่สุด ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคต่างๆที่เข้ามา และเมื่อเหน็ดเหนื่อยต่ออะไรหลายๆอย่างรอบตัวฉันก็จะบอกกับตัวเองว่า "ไม่เป็นไร" และต้นเริ่มใหม่ทุกครั้งเพื่ออนาคตของตัวเองและก็เพื่อความรู้ของเด็กๆเหล่านั้น..... :)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน The lifestly of Preeya

คำสำคัญ (Tags)#เด็กๆ#เสียงสะท้อน#ความเป็นครู#ป.บัณฑิต#preeya#ปรียา#ED5101#lifestly

หมายเลขบันทึก: 652659, เขียน: 14 Sep 2018 @ 21:28 (), แก้ไข: 14 Sep 2018 @ 21:33 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง, ดอกไม้: 4, ความเห็น: 14, อ่าน: คลิก


ความเห็น (14)

เขียนเมื่อ 

ไม่ต้องสร้างภาพอะไรให้เด็กรัก เด็กจะรักเราเพราะเป็นเรา ถูกต้องแล้ว ;)…

เห็นด้วยค่ะ ว่าเสียงสะท้อนจากเด็กน้อยเป็นกำลังใจให้เราจริงๆค่ะ แล้วเราอย่าลืมให้กำลังตัวเองนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สิ่งหนึ่งที่เราได้รับพลังในตอนทำงาน นั่นคือเสียงสะท้อนของเด็กๆตัวเล็กๆ เห็นด้วยกับงานเขียนนี้ค่ะ ชอบมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ความรู้+ประสบการณ์+และความรัก ได้ถ่ายทอดให้เด็ก ๆ รักและชื่นชอบ ในวิชาที่เรียน และคงจะมี นร.อีกหลายคน ในอนาคตจะมาเขียนเล่าว่า “ได้ต้นแบบจากคุณครู” ทำได้ดีมากครับ

เขียนเมื่อ 

เห็นด้วยค่ะ กำลังใจจากเด็กๆนี้เเหละ ที่ทำให้ครูอย่างเราทำทุกอย่าง เพื่อให้เด็กๆของเราได้ความรู้และมีความสุขไปพร้อมๆกัน

เขียนเมื่อ 

สู้ๆนะคะ

เขียนถ่ายทอดได้ดีมากครับ สู้ๆครับ

กำลังใจจากนักเรียน คือกำลังใจที่มีพลังที่สุดของคนเป็นครูคะ

เขียนเมื่อ 

สู้ๆน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

สู้ๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

แค่เราเห็นเด็กหัวเราะในชั่งโมงที่เราสอนนั่นคือกำลังใจของเราค่ะ

เขียนเมื่อ 

เขียนได้ดีค่ะ สู้ๆนะคะ

เป็นกำลังใจให้คะ

เขียนถ่ายทอดความรู้ อารมณ์และประสบการณ์ได้ดีคะ