ยิ่งไม่รู้ต้องหมั่นศึกษาถึงจะเรียกว่าการเรียนรู้

     คำว่าการเรียนของฉัน ไม่ได้แค่เรียนเหมือนคนอื่นทั่วไป ที่เรียนไปตามเกณฑ์อายุบางคนอาจจะเรียนอนุบาลตอน 3-5 ขวบ แล้วมาเรียน ระดับประถม มัธยม  ป.ตรี จบทำงาน  แต่สำหรับตัวฉันไม่ใช่เลย *-*

     เรียนของฉันคือเรียนแล้วนำไปใช้ เรียนแล้วอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ เรียนแล้วมีประโยชน์แค่ใหน กว่าจะได้เรียนก็ลำบาก ต้องใช้ปัจจัยหลายอย่าง ในการเรียน ยิ่งการเป็นครู ก็ต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต สิ่งใหนไม่ได้ ไม่ทำ ไม่เอา คงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งไม่รู้ต้องหมั่นศึกษาถึงจะเรียกว่าการเรียนรู้  ฉันมีคติประจำใจเสมอว่า อายครูไม่รู้วิชา  อันใหนที่ฉันไม่ได้ ไม่เข้าใจ ฉันมักจะถามตลอด บางคนอาจจะมองว่าเป็นคนเข้าใจยาก แต่ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพราะว่าที่ถามมันตรงกับที่เราเข้าใจหรือเปล่า อย่างกับที่เรียนป.บัณฑิต ที่มาเรียนไม่ใช่แค่มาเอาใบประกอบวิชาชีพ แต่ที่ได้มากกว่านั้นคือ เรียนแล้วสามารถนำเอาไปใช้ได้ ไม่ได้เรียนเพื่อมาเอาเกรดสูง ๆ  แต่เรียนแบบใหน อย่างไร ถึงจะได้ประโยชน์มากที่สุด นำเอาไปใช้ได้มากที่สุดต่างหาก คงจะมีหลายคนที่เข้าใจในการเรียนคล้าย ๆ กับฉัน*-*

     ขอบคุณอาจารย์ ที่คอยหาวิธีการสอนที่ไม่ค่อยเหมือนใครแต่มันกลับทำให้ฉัน และนักศึกษานำเอาไปใช้ได้ และยังสอนวิชาความเป็นครูให้กับพวกเราได้ดีมาก บางครั้งสิ่งที่ครูให้ดู ว่าครูที่ดีเป็นแบบใด อย่างใหนที่เขาว่าดี หรือเราทำหน้าที่สอนดีหรือยัง คุณเป็นครูอาชีพหรือเปล่า ซึ่งบางทีเรายังทำได้ไม่สมบูรณ์ บางครั้งยังทำได้ไม่ดีด้วยซ้ำไป บางครั้งยังมาปรับกับตัวเองอีกว่าที่ทำมันเหมาะสมหรือเปล่า ความเป็นครูต้องมาจากจิตวิญญาณ ถึงจะสอนเด็กให้เป็นคนดีที่สังคมต้องการ*-*

    และที่ลืมไม่ได้ก็ยังได้มาเรียนรู้นิสัยใจคอกับ พี่ ๆ น้อง ๆใน sec6 อีกซึ่งถือว่าเป็นกัลญาณมิตรทีดีและหาซื้อไม่ได้จริง ๆ