หลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามฝึกตนเองด้วยวิธีการอย่างหนึ่ง เพื่อปลูกฝังตนเองให้เป็นผู้เห็นใจชาวบ้านอยู่เสมอ  นอกจากจะพยายามปฏบัติด้วยตนเองแล้ว ยังพยายามผ่องถ่ายขยายแนวคิดนี้สู่คนใกล้ชิดลูกศิษย์ใกล้ตัว ...(แต่ไม่รู้ได้ผลหรือเปล่า) ...  บันทึกนี้ก็เป็นความพยายามหนึ่ง...

วิธีการคือ "ทุกครั้งที่ซื้อ ให้เหมือนยื่นมือช่วยชาวบ้าน"  หากมีโอกาสในการตัดสินใจเลือกซื้อ ให้พิจารณาว่า ใครบ้างที่ได้ประโยชน์จากการซื้อของเรา ผู้ขายเขาเอาเงินของเราไปให้ชาวบ้านบ้างไหม การซื้อครั้งนั้นมีส่วนในการแบ่งปันไปสู่ผู้ผลิตที่แท้จริงหรือไม่ พยามจะลดการซื้อที่ทำให้ความเหลื่อมล้ำมากขึ้น  

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ น่าจะบรรลุเป้าหมายนี้อย่างดี  ดังนี้เช่น 

  • นั่งรถทัวร์ที่ตัวจังหวัดแทนนั่งเครื่องบินไปราชการกรุงเทพฯ  พี่น้องแท็กซี่ได้ตังค์ด้วย 
  • ไปพักโรงแรมสวนดุสิตเพลส (คืนละ ๗๐๐) แทนที่จะไปที่ รร.เดอะสุขโกศล (หลายพัน) แล้วนั่งแท๊กซี่ระหว่างกันไปกลับ พี่น้องแท๊กซี่ได้ตังค์ ... ประหยัดตังค์หลวง ... ขอบคุณโรงแรมดีราคาถูกครับ 
  • นั่งรถมอเตอร์ไซต์เข้าบ้าน แทนการให้ใครมารับส่ง ... พี่น้องวินได้ตังค์ 
  • สมอสด ถุงละ ๒๐ บาท แยกไฟแดงไป อ.วาปี ... คนเดินขายได้ ไม่รู้ว่าเจ้าของต้นสมอได้เท่าไหร่แต่คงได้บ้าง 
  • ถั่วต้ม ถุงละ ๒๐ (แทนที่จะซื้อมันฝรั่งทอด) ... คนเดินขายที่แยกไฟแดงได้ตังค์  คนต้มถั่ว คนปลูกถั่ว ได้ตังค์ 
  • กล้วยน้ำว้า ๑ หวี ๒๐ บาท (ต้องซื้อห่ามๆ) ดีต่อระบบขับถ่าย ...  คนขายคือคนปลูกแน่ๆ 
  • ต้นหอม ๕ มัดๆ ๑๐ บาท  เอามาทำผักส้ม ... คนยายคนขายบอกว่า ปลูกเอง ไม่ใส่ยาใดๆ เลย ... ผักไม่งามแต่ปลอดภัยราคาถูกมาก 
  • ฯลฯ 


ผมเข้าใจว่า หากเราคิดแบบนี้ ยิ่งซื้อมาก เศรษฐกิจยิ่งดี จงอย่าประหยัดจนเกินเหตุ จงประหยัดกับสิ่งที่ไม่จำเป็นและเห็นชัดๆ ว่าเงินเราไหลออกนอกประเทศ ...