๑๐๑เดินดุ่มดุ่ม ดูได้ แม้ไม่ชัด
ขุ่นข้องขัด ขอขาน ประจานหนี
จำจรจาก จนใจ กระไรมี
รถราเร่ง เร็วรี่ ลงที่ไป
๑๐๒โปรแกรมดี ดูงาน ในกาลนี้
เรื่องราวที่ เกษตรกรรม นำสมัย
ผลิตสินค้า มาหมาย ขายอย่างไร
ผู้ขานไข ได้มา จากลาซิโอ
๑๐๓เกษตรกรรม ทำไร่ ไม่ยุ่งยาก
ที่ราบมี หลายหลาก นับมากโข
เกษตรกร วอนเว้า เอาไว้โชว์
กลุ่มใหญ่โต ต่อรอง ขายของกัน
๑๐๔บ่ายโมงครึ่ง อภิปราย หมายเสร็จสรรพ
ก็ได้รับ ไวน์แดง แจ้งของขวัญ
โอท้อปไวน์ จัดให้ ได้แบ่งปัน
สร้างสัมพันธ์ โรมไทย ได้ใจพอ
๑๐๕หิวแล้วเอย เลยเวลา คราจวนเจียน
อิตาเลี่ยน หลากหลาย น้ำลายสอ
พอกินได้ ให้เพลิน ใช่เยินยอ
กินถูกคอ คนไทย หิวหายพลัน
๑๐๖มื้อกลางวัน ฉันชิม อิ่มล้นปรี่
สมฤดี ดั่งใจ ไร้หุนหัน
ออกเดินทาง ข้างหน้า วาติกัน
ช่วงกลางวัน แดดแก่ ชะแง้ไกล
๑๐๗ฟ้าสดใส สดสวย รวยสีสัน
บ่ายของวัน ทิวา พาสดใส
นครรัฐ วาติกัน ที่ฉันไป
แหล่งรวมใจ ศรัทธา มหาชน
๑๐๘ถึงแดดร้อน ร้อนแดด มาแผดเผา
ถึงร้อนเร่า เร่าร้อน อยากอ้อนฝน
ถึงลมโชย โชยลม ปะพรมตน
ถึงร้อนรน รนร้อน ผ่อนใจรอ
๑๐๙ถึงแดดเผา เราร้อน จนอ่อนล้า
ถึงเมฆา เคลื่อนไป ตามใจขอ
ถึงแดดร่ม ลมตก เหงื่อปรกคอ
ถึงอย่างไร ไม่ท้อ ต้องรอยล
๑๑๐ต้องต่อแถว แนวทาง กลางแดดจ้า
ต้องยืนท้า ทายตะวัน นั้นเห็นผล
ผิวเริ่มดำ ซ้ำฝ้า ขึ้นมาปน
ฝ่าฝูงชน ชมปรากฏ ความงดงาม
๑๑๑มหาวิหาร เซนต์ปีเตอร์ ตั้งตระหง่าน
อลังการ ศรัทธา อย่าเหยียดหยาม
ไมเคิล แองเจโล โชว์ชื่อตาม
คนกล่าวนาม นิยม ชื่นชมจริง
๑๑๒เสาหินใหญ่ มากมาย เรียงรายเด่น
รูปปั้นเป็น เทพเทพี มีมนต์สิง
ภาพโมเสค ติดตั้ง ผนังพิง
งามทุกสิ่ง สรรค์สร้าง อย่างโรมัน
๑๑๓รูปสลัก หินอ่อน ฉะอ้อนแท้
รูปพระแม่ อุ้มเยซู สู่สวรรค์
รูปปั้นเกิด แก่เจ็บตาย มากมายครัน
ดุจสวรรค์ วาดไว้ ให้แผ่นดิน
๑๑๔พื้นวิหาร หินรับ ประดับไว้
ภาพงามให้ เห็นดำริ ไร้ติฉิน
บนเพดาน งานวาด ฉลาดจินต์
ประดับหิน ปูนปั้น โรมันสไตล์
๑๑๕วาติกัน นั้นนคร อิสระ
ดินแดนพระ คริสต์ครอง ผุดผ่องใส
โรมัน คาธอลิก ล้วนรวมใจ
ต่างยกให้ สันตะปาปา มาครอบครอง
๑๑๖รัฐเล็กเล็ก กระทัดรัด เขาจัดให้
พื้นที่ใจ กลางโรม โฉมฉลอง
อิตาลี นี้ให้ ใช้ปกครอง
ยกเป็นของ คริสตจักร พรักพร้อมกัน
๑๑๗ชมกันเพลิน เดินจนทั่ว ไม่กลัวเหนื่อย
ถึงจะเมื่อย มากไป ไม่เหหัน
เดินตามไกด์ ได้ถึง อยู่ครึ่งวัน
ความรู้มั่น หมายดู ให้รู้วัน
๑๑๘"อยู่"ในโลก ลืมเรื่อง ที่เปลืองจิต
"กับ"ชีวิต วาดเอง เร่งตามฝัน
"วัน"คืนผ่าน ผันไป ตามให้ทัน
"นี้"หรือนั้น นับอยู่ ให้รู้ตัว
๑๑๙"ให้"เวลา ล่วงผ่าน ตามกาลจัด
"ดี"กว่ารัด เร่งเรา จนเมาหัว
"ที่"กองสุม สลัดไป อย่าได้กลัว
"สุด"พันพัว พาล้า มั่นมาดู
๑๒๐อาหารไทย ไทยศาลา มาเย็นนี้
ไข่เจียวมี ผัดแกง พะแนงหมู
ทอดกระเทียม เตรียมผัก น้ำพริกชู
กินก็รู้ รสได้ ใช่กุ๊กไทย
๑๒๑รสไม่เหมือน เตือนจิต คิดก็คล้าย
แต่คนขาย ไทยแท้ แน่ไฉน
กุ๊กเวียดนาม ยามปรุงอยู่ ไม่รู้ใจ
เครื่องปรุงได้ ไกด์เสริม เติมรสดี
๑๒๒กินได้น้อย ข้อยวิงเวียน ปวดเศียรเกล้า
คลื่นไส้เร้า ลมจุก ไม่สุขศรี
ถึงที่พัก อาบน้ำพลัน นอนทันที
ไม่รอรี รีบหลับ กลับถึงพลัน
๑๒๓ในยามหลับ กลับฝัน ฉันเห็นน้อง
ว่าเราสอง ครองคู่ อยู่สุขสันต์
สองแขนคล้อง ควงคู่ ดูวาติกัน
ดุจสวรรค์ เสกไว้ ให้เราชม
๑๒๔เอื้อนเอ่ยคำ ย้ำเคย พี่เอ่ยเอื้อน
สมรักเตือน ตระหนัก เห็นรักสม
รมย์รื่นผ่าน หวานชื่น เรารื่นรมย์
ตรมทุกข์จม จำลา คราทุกข์ตรม
๑๒๕จำใจหลับ หลับตา ว่าใจจำ
ขมขื่นย้ำ อยากชื่น ลืมขื่นขม
ดมดอมเจ้า เคล้าหอม พี่ดอมดม
คงมั่นกลม เกลียวกัน ยังมั่นคง
(มีต่อ)
พิเชฐ บัญญัติ ประพันธ์
ปีที่ประพันธ์ ๒๕๕๗
