หลักปฏิบัติพระพทธศาสราต้องแน่นอน จับตัววางตายอย่างนีไม่เลอะเลือนเหลวไหล แต่ว่า จะไปทางนี้ต้อง “หยุด” ทางธรรมเร่ิมต้นต้องอยุด ตั้งแต่ต้น จนหระทั่ง พระอรหัต ถ้าไม่หยุดก็ไปไดม่ได้ ชัดที่เีดยว แปลไหมละ ไปทางโลก เขาต้องไปกันปราเปรียวว่องไวคล่องแคล่ว ต้องเล่าเรียนกันมากมายจนกระทั่งรู้เท่าทันเหลี่ยนคูผุ้คนตลอดสายจคึงจะปกำครองโลกให้รุ่งเรื่องได้ แต่ว่าจะไปทางธรรมนี่แปล “หยุด” เท่านั้แหละไปได้ อยุดอย่างเดียวเท่านั้น<p> เมื่อครั้งพระบรมศาสดายังดำรงพระชนม์อยุ่ใน เมืองสาวัตถี มีพรหมณืปุโรหัตและนางพรหมณีเป้นปุโรหิตของพระเจ้าปเสนทิโกศล คลอดบุตออามาคนหนึ่ง เวลาคลอดออกมาแล้วกลางคือศัสตราอาวุธในบ้านลุกเป็นไป พ่อเป็นพราหมณ์เฒ่า เป็นพรหมณ์ครูพระเจ้าแผ่นดิน ตระหนกตกใจ จึงตรวดุตำราก็รุ้ทันทีว่า ลูกชายจะเกิดมาเป็นคนร้าย จะเป็นโจรร้าย จะฆ่ามนุษย์มากมาย รูด้วยตำราของเขา เมื่อมีโอกาสก็เข้าทุลพรเจ้าปเสนทิโกศลว่า ลูกของข้าพระพทูเจ้า ที่คลดออกมานี้ จะต้องเป็นคนฆ่ามนุษย์เสียแล้ว จะฆ่ามนุษย์มากด้วย จะควรเอาไว้หรือปลงชีวิตเสียเป็นประการใด ของพระองค์ได้ทรงพระกรุณาเถิด ข้าพระพุทธเจ้าของมอบถวายชีวิตบุตรของข้าพเจ้าแด่พระองค์</p><p> ฝ่ายพระเจ้าปเสนทิโกศลก็ทรงดำริว่า ไอ้เด็กเล็กนิดเดียวจะป็นอะไรไปละ ดัวยทรงดำริจะเอาใจพรหมณ์ รุ้เหมือนกันว่าพราหมณืพุดแฃล้วไม่ค่อยจะผิด พราหมณืก็ตามพระทัย และตัวชื่อลูกตนว่า อหิงสากุมาร แปลว่า กุมารผู้ไม่เบียดเบียนใคร และเป็นเช่นนั้นจริง เมื่อเติบโตขึ้นมาเป็นที่รักของพ่อแม่ ฉลาดเฉลี่ยว เรียรุ้ มวย ศาสตรวุธไม่แพ้ใคร</p><p> เมื่อได้วิชาสมควรแล้ว ต่อไปจะต้องเข้ารับใช้พระเจ้าแผ่นดิน เพราะพ่อเป็นปุโรหิต จึงต้องไปเรียวิชาให้สูง เรียกว่า วิชาปกครองแผ่นดิน ปกครองประเทศจึงส่งไปเรียนกับทิศาปาโมกขอาจารย์ ทิศาปาโมกขอาจรย์มีลูศิษย์ ถึง ๕๐๐ คน </p><p> เมื่อไปเรียนกับทิศาปาโมกอาจารย์ก็เป็นที่รักของครูบาอาจารย์ ลูกศิษย์มี ๕๐๐ คน รักอหิสงกุมารมากว่ใครๆ ลูกศิษย์ที่เหลือเห็นไม่ได้การ จึงจะต้องฆ่าเสียให้ตาย เอาไว้ไม่ได้ คนโน้นบ้าง คนนี้บ้างช่วยกันกาเรื่องใส่เจ้าบ้าง ยั่วเจ้าบ้าง เย้าเจ้าบ้า</p><p> พอเจ้าเกะกะเข้าห้องอาจารย์หาว่าเกะกะ หนักเข้าๆ มัากเรื่องหนักเข้ ท่านอาจารย์เห็นด้วยว่ามันดีแต่ตอ่อหน้า พ้นเราไป มันข่มเขา อย่างนี้ รุกรานเขาอย่างนี้ แท้ที่จริงมันแหย่ขึ้น มันปั่นขึ้น มันปลุกขึ้น มันแก้ไขให้ชัวมันฟ้องอาจารย์อยุ่เสมอ มันหนาหุเข้าแล้ว ลงท้ายกระทั่งอาจตารย์คิดว่า ไอ้ลูกศิษย์คนนี้เอาไว้ไม่ได้แล้ว เดือดร้อนัก เมื่อเอาไว้ไม่ได้ อาจารย์ต้องฆ่า อาจารย์ฆ่าจะทำอย่าไร ถ้าฆ่าลูกศิษย์ก็เสียชื่อครู จะทำอย่างไรดี ต้องฆ่่าทางอ้อม </p><p> เรียนวิชาไป พอถึงิวชาบทหนึ่งปิดหน้สมุท ลูกศิษย์ก็ถามว่า ทำไมต้องปิด ผมอย่ากศึกษาต่อไ ไม่ได้ละแก เรื่องนี้ ต้องนี้มันเป็นวิชาที่เรียนเข้าแลวเ มือสำเร็จแล้วจะเป็จเจ้าดลกที่เดียว จึงพูดว่า ถ้าจะเรียนนจริงๆ ต้องเอานิ้วมือมนุาย์มา ๑,๐๐๐ องคุลี จึงจะเรียนได้</p><p> นีจะหาอุบายฆ่าลูกศิษย์ละนะ ลุกศิษย์ก็หมดท่า ต้องหยุดเรียน ก็พูดกันว่า ถ้ามันอยากได้ก็ต้องฆ่ามนุษย์ ฆามนุษย์ไปไม่ท้ัถึงพันหรอก มนุษย์คนใดคนหนึ่งมันก็ต้องฆ่าตัวเสียบ้าง มันจะเอาไว้ทำไม มนุษย์มันมาก้วยกัน สำเร็จแน่ อาจารยนึกว่าได้นี้ต้องถุกฆ่าแน่ละ ใช้มือคนอื่ฆ่าเถอะ นี่เหลี่ยนมของครูห่าลูกสิษย์ </p><p> อหิงสกุมานั่งคอตก เราเกิดมาในสกุลพรหมณ์ เป็นครูสอนเขา มาปาบกกรมมไม่ได้ทำเลย มีศีลบริสุทธิ์ตลอดมาตั้งแต่เกิด จนถึงบัดนี ความชั่วนิดหน่อยไม่ไห้กระทำ คราวนี้เรามาเรียนวิชาจะต้องฆ่ามนุษย์เสียแล้ว ถ้าไม่ฆ่ามนุษย์ วิชาของเราก็ไม่สำเร็จ ก็พุดกะอาจารย์ว่า ตกลง ถ้าจะต้องฆ่ามนุาย์ให้ได้องคุลีมาพันหนึ่งจึงจะเรียนสำเร็จ</p><p> ตกลงรับปากท่านอาจารย์ ร้องไห้เสียใจ เศร้าโศกเสียใจ ต้องเป็นคนลามกเลยทรามฆ่ามนุษย์ เป็นคนใจบาปหยาบช้า เสียอกเสียใจร้องไห้พิไรรำพันนักถึงอย่างใด ถ้าว่าไม่เอาน้ิวมือมาให้อาจาย์พันหน่ง ท่านก้จะไม่บอวิชาสำเร็จให้เรา เมื่อเราเรียนวิชาไม่สำเร็จเราก็เป็นชั้นสูงไม่ได้ เป็นเจ้าโลกไม่ได้ ต้องเรียสวิชาให้สำเร็จึงเป็นเจ้าโลกได้</p><p> ฉะนั้นการเรียนวิชาใดๆ เราต้องใช้วิชานั้นๆได้ ถ้าเรียนแล้วใช้ วิชานั้นๆ ไม่ได้จะเรียนทำไม เสียเวลาเปล่าๆ เสียข้าวสุก เรียนวิชาไหน ต้องใช้วิชานั้นได้ เอาละพึ่งได้ เอาละ วิชานั้นช้ได้ เหมือยังกับเราเรียนวิชาวันนี้ เราก็ต้องเรียนจริงทำจริงต้องพึงวิชาที่เราเรียนนี้ให้ได้ให้ศักดิ์สิทธิ์ที่เดียว ครูใช้ได้อย่างไร ลูกศิษย์ก็ต้องใช้ได้เหมือนครู อย่างนี้เรียกว่าคนมีปัญญา เรียกว่าคนฉลาด เหมือนองคุลีมาลโจร… บางส่วนจาก “หลักและวิธีเจริญสมถะและวิปัสสนาเบื้องต้นถึงธรรมกาย</p><p></p>
