ตลอด ๒ ชั่วโมง..ที่ผมรายงานและตอบคำถาม..ผ่านไปในท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนอบอ้าว นับเป็นครั้งแรกในรอบ ๑๐ ปีที่ผมเป็นผู้บริหารโรงเรียนเล็กๆ ที่ไม่ได้ดีเด่นในด้านใด มีโอกาสต้อนรับผู้บริหารระดับสูงอย่างใกล้ชิดและนานที่สุด..

        เมื่อคืนผมนอนดึก เช้านี้เลยตื่นสาย แต่การตื่นสายของผมก็ไม่เกินหกโมงครึ่ง เพราะผมต้องถึงโรงเรียนเจ็ดโมงครึ่ง..เพื่อช่วยครูและนักเรียนทำความสะอาดรอบๆอาคารเรียน...

        ผมคว้าโทรศัพท์..เพื่อส่งไลน์มอบดอกไม้ให้มิตรรักแฟนเพลง เห็นหน้าจอไอโฟนปรากฎข้อความว่า.."ชยันต์ วันนี้ฝนจะตกที่เลาขวัญ..."

        ผมก็เถียงทันที ไม่เชื่อหรอก เมื่อ ๒ วันก่อน ก็พูดแบบนี้ แต่ไม่ตก ฟ้าหอบฝนไปตกที่กรุงเทพฯจนท่วม อากาศที่เลาขวัญจึงมีแต่ร้อนกับร้อนมากมาย

        เช้านี้..นักเรียนเก็บใบไม้จนโล่งเตียนและเสร็จเร็ว เพราะต้นไม้..แทบจะไม่เหลือใบไม้ให้ร่วงอีกแล้ว..หลายวันมานี้..กวาดไปทิ้งรวมกันในแปลงนาจนเต็มไปหมด..

        ช่วงสาย..พาครูขวัญจิรา ครูICTของโรงเรียน..ตรวจสอบคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องและทุกห้อง ที่คณะทำงานของเขตฯมาช่วยติดตั้งและวางระบบอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง

        ผมกับครูขวัญ..ชื่นชมในความสามารถของเขตฯ ที่ทำงานดีและรวดเร็ว ครูขวัญอธิบายให้ผมฟังด้วยว่า โรงเรียนมีสัญญาณWIFI ๓ จุด และช่วยกรอกรหัสในไอโฟนให้ผม จนผมรู้สึกอบอุ่นใจ..ที่เห็นอะไรๆในโรงเรียนเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ

        พักกลางวัน..ตั้งใจว่าจะสอนซ่อมเสริมนักเรียน ป.๓ สักพัก.. แล้วค่อยออกไปธนาคาร เบิกเงินจ่ายค่าไฟฟ้าประปา ไม่ทันจะเคาะระฆังส่งสัญญาณให้นักเรียนเตรียมตัว รถตู้ก็วิ่งเข้ามาจอดหน้าอาคาร...

        ตอนแรก..ผมคิดว่าคณะทำงาน ของเขตฯย้อนกลับมาอีกครั้ง เพื่อปรับปรุงระบบอะไรสักอย่าง..แต่ไม่ใช่..คณะที่ลงมาจากรถ กลับกลายเป็นนายใหญ่ของผมกับคณะผู้ติดตาม..

        ท่านผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรีเขต ๔ ท่านนิพัฒน์  มณี และท่านผอ.ฝ่ายนโยบายและแผนฯ พร้อมเจ้าหน้าที่และประชาสัมพันธ์ของเขตฯ มาตรวจเยี่ยมอย่างเป็นทางการ แต่ท่านไม่ได้บอกล่วงหน้า ..

        จริงๆ เจ้านายผม ก็บอกล่วงหน้าในที่ประชุมแล้ว..ว่าถ้าเข้าโรงเรียน..ก็จะไม่บอกล่วงหน้า ท่านทำได้จริงๆ..น่าชื่นชม..ผมเองก็ชอบ..เพราะเราจะได้ไม่ต้องตระเตรียม งานโรงเรียนเราก็เยอะอยู่แล้ว..ก็ถือว่า..เป็นการต้อนรับด้วยจิตว่างสบายใจ ให้เจ้านายได้เห็นงานเชิงประจักษ์ ไม่ต้องมากพิธีรีตอง

        ผมรายงานเจ้านายเรื่องการเรียนการสอนเป็นส่วนใหญ่..เกี่ยวกับแนวทางการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ที่มุ่งเน้นการอ่านการเขียนทุกห้องเรียน โดยผมจะนิเทศติดตามนักเรียนรายบุคคล เพื่อดูพัฒนาการ..และช่วยเหลือครูด้วยส่วนหนึ่ง

        ท่านผอ.เขต..เยี่ยมชมทุกห้องเรียน ตั้งแต่ชั้นอนุบาล๑ – ป.๖ พูดคุยกับครูและนักเรียนอย่างเป็นกันเอง จากนั้นก็เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้และสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนทั้งหมด

       ตลอด ๒ ชั่วโมง..ที่ผมรายงานและตอบคำถาม..ผ่านไปในท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนอบอ้าว นับเป็นครั้งแรกในรอบ ๑๐ ปีที่ผมเป็นผู้บริหารโรงเรียนเล็กๆ ที่ไม่ได้ดีเด่นในด้านใด? มีโอกาสต้อนรับผู้บริหารระดับสูงอย่างใกล้ชิดและนานที่สุด..

       ผมได้ข้อคิดในการทำงานจากท่านผอ.เขต..และผมก็คิดว่า..ท่านผอ.เขตก็ได้รับทราบโมเดลในการทำงานแบบยั่งยืนของผมแล้ว..ที่มีจุดยืนในการจะก้าวไปสู่ผู้บริหารมืออาชีพในอีก ๓ – ๕ ปีข้างหน้า..

        ผมบอกท่านผอ.เขตว่า..ผมได้ทีมงานดี ผมใช้กระบวนการPLC แล้ว ส่วนDLTV ผมใช้ทุกห้อง แต่ใช้อย่างมีแผนบริหารจัดการของผมเอง..ในภาพรวม..โรงเรียนพึ่งตนเองมาโดยตลอด โดยขอความช่วยเหลือจากภาคเอกชน(คุณบุญชู ลิ่มอติบูลย์) ทั้งอัตราครู ห้องเรียนชั่วคราว/ ห้องสมุด และห้องน้ำห้องส้วม..

       ตลอดระยะเวลาที่คุยกัน..ผมจะบอกปัญหาและความต้องการให้น้อยที่สุด ด้วยเหตุผล..ที่คุ้นชินกับความขาดแคลนมายาวนาน และอุปสรรค..ไม่ใช่ปัจจัยปัญหา..ยังไงงานก็ต้องเดินหน้าต่อไป..

        เกือบบ่ายสองโมง..ฝนตกหนักและนานมาก หนักที่สุดในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา บ่ายสองโมงครึ่ง ท่าน ผอ.เขตฯเดินทางกลับ..ฝนก็ยังไม่หยุด..จากนั้นก็พรำๆไปเรื่อยจนถึงห้าโมงเย็น..

        ผมเดินไปส่งเด็กกลับบ้านที่หน้าโรงเรียน..น้ำฝนไหลนองเต็มไร่อ้อยและไร่มันสำปะหลังของชาวบ้าน ในนาข้าวของโรงเรียน..ที่ท่าน ผอ.ฝ่ายแผนฯแนะนำให้ปลูกถั่วแล้วไถกลบ คงไม่ต้องแล้ว เพราะน้ำท่วมใบไม้ ต่อไปก็จะเน่ากลายเป็นปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยพืชสดคลุกเคล้าอยู่ในนา..

        ท่าน ผอ.เขตฯ มาตรวจเยี่ยมวันนี้ ก็เท่ากับได้นำพาแรงบันดาลใจในการทำงานมาให้ครูและผู้บริหาร เป็นความทรงจำที่ผมคงลืมไม่ลง ที่สำคัญ..ท่านมองโรงเรียนได้ตลอดแนว..บนพื้นฐานของความรักและความเข้าใจ..

        ผมยืนยันในแนวคิดของผม..ที่ท่านผอ.ฝ่ายแผนบอกว่า.."โรงเรียนขนาดเล็ก..๓ โรง ในละแวกนี้ มีจุดเน้นด้านการเรียนการสอนพอๆกัน.."ผมปฏิเสธในข้อนี้ เพราะบริหารจัดการไม่เหมือนกัน อันเนื่องมาจากปัจจัยพื้นฐานและบุคลากรต่างกัน ที่สำคัญการได้รับการสนับสนุนส่งเสริมจากเขตพื้นที่ฯต่างกันอย่างสิ้นเชิง..."

        ผมคิดเสมอว่า..โรงเรียน..ไม่จำเป็นต้องเป็นที่หนึ่งก็ได้ แต่ผมจะไม่ให้โรงเรียนมีคุณภาพที่ห่างไกลจากโรงเรียนข้างเคียงแน่นอน และเชื่อว่าในอีก ๓ – ๕ ปีข้างหน้า..สิ่งดีที่สั่งสมมา คงบังเกิดผลเป็นรูปธรรม..

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๒๗  กุมภาพันธ์  ๒๕๖๑