เสียงสายฝนหล่นจากฟ้ามาสู่ดิน
เจ้าโบยบินไปคนเดียวเที่ยวล่าฝัน
จากเด็กน้อยบ้านนามานานวัน
ปัจจุบันหวนคิดถึงถิ่นจากไป
ส่งสำเนียงเสียงกังวานหวานเจื้อยแจ้ว
ดวงตาแววแพรวพราวพร่างกลางน้ำใส
นกกระเต็นเห็นปลาน้อยล่องลอยไป
บินว่องไวไปจับปลามากินพลัน
จากท้องทุ่งมุ่งสู่กรุงเล่าเรียนรู้
หากินอยู่อาศัยวัดตามล่าฝัน
นานเท่าใดบ่มเพาะตนทุกคืนวัน
ปัจจุบันจึงเป็นฉันคนนี้ไง
