....เช้าวันพฤหัสบดีที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 ดิฉันและเพื่อนๆได้เดินทางออกจากมหาวิทยาลัยมหิดล เวลา 06.00 น. เพื่อรีบไปศึกษาเคสที่โรงพยาบาลรามาธิบดี สิ่งที่น่่าแปลกใจคือเรานอนดึกและตื่นเช้ามากแต่กลับไม่มีความง่วงในเช้าวันนี้เลย เพราะความรู้สึกตอนนั้นมีทั้งความตื่นเต้นและแอบกดดันที่จะได้ไปศึกษาเคสที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เนื่องด้วยเป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่ และคิดว่าคงเจอเคสยาก พอไปถึงโรงพยาบาลพี่ๆนักกิจกรรมบำบัดทุกคนน่ารัก ยิ้มแย้ม และต้อนรับเราเป็นอย่างดี สิ่งที่ประทับใจก็คงเป็นตั้งแต่พี่ๆ OT และคนไข้เคสแรกที่เจอ คุณยายน่ารัก เป็นกันเอง สุภาพและตั้งใจฝึก เพราะมีเป้าหมายในการอยากกลับไปทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันและ

   " สิ่งที่สำคัญคือการได้กลับไปทำในสิ่งที่ตัวเองรัก "

ไม่ใช่เพียงแค่คุณยาย แต่คนไข้ทุกๆคนที่เจอทุกคนล้วนมีเป้าหมายและอยากกลับไปทำในสิ่งที่ตนเองรักได้ เพราะนั่นคือความสุขของพวกเค้า ทำให้ได้เรียนรู้และเป็นแรงกระตุ้นว่าวิชาชีพเรามีความสำคัญและเป็นความหวังของคนไข้มากแค่ไหน ทุกๆครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของพี่ๆ OT ที่นี่ในการฝึกคนไข้ วิธีการพูดคุยกับคนไข้ สีหน้าท่าทาง ทำให้เราเห็นภาพได้ชัดขึ้นว่านักกิจกรรมแบบไหนที่ดีและควรปฏิบัติต่อคนไข้ แม้บางอย่างจะดูเหมือนขัดใจคนไข้ เช่น ผู้ป่วยที่นอนอยู่บนวอร์ด ตอนที่ขึ้นไปดูนั้นเค้าไม่ยอมทำอะไรเลย ร้องไห้ ไม่ยอมใช้งานแขนด้านที่ดี แม้ว่าพี่ OT จะพยายามพูดแค่ไหน แต่สุดท้ายพี่ๆก็ฝึกคนไข้จนได้ ตอนนั้นสิ่งที่รับรู้ได้คงเป็นความเหนื่อยและความยากลำบากในการฝึก แต่สิ่งที่เห็นตลอดการฝึกคือการที่พี่ยังยิ้ม และพูดเล่นกับคนไข้เพื่อให้คนไข้ได้ฝึก เมื่อฝึกคนไข้เสร็จออกมาจากวอร์ดพี่OT ก็ได้เล่าว่า

" บางครั้งในการทำคนไข้มันอาจจะไม่ได้ราบเรียบเสมอไป มันอาจจะไม่ได้ถูกใจเค้าไปซะหมด แต่เราก็ต้องทำ เพราะตอนนี้คนไข้ก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ เวลาที่จะขึ้นมาฝึกก็น้อย แล้วถ้าเราทำตามใจคนไข้ไม่ยอมฝึก ก็เท่ากับว่าเค้าจะเสียโอกาสไป แล้วถ้ายิ่งปล่อยเค้าก็จะยิ่งกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้ "   ...มันสะท้อนให้เห็นถึงความตั้งใจของพี่ๆที่อยากให้คนไข้กลับไปใช้ชีวิตได้ปกติ

       แต่เหนือจากรอยยิ้มของพี่ๆ OT แล้ว อีกรอยยิ้มหนึ่งที่ทำให้ดิฉันมีความสุข คือรอยยิ้มของคนไข้เมื่อพี่ๆมีปฏิสัมพันธ์ด้วย มันทำให้การฝึกนั้นเป็นไปได้อย่างราบรื่น และคนไข้ก็มีความสุข คนไข้ที่นี่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และความรู้ที่ได้จากพี่ๆก็มีเยอะมาก ทุกครั้งที่พี่ๆทำพี่ๆก็จะบอกถึงปัญหาที่เจอและสิ่งที่ฝึกว่าเราทำไปเพื่ออะไร ทำให้เราได้เห็นภาพชัดขึ้น และได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่ในห้องเรียนอาจจะยังไม่เจอ สุดท้ายนี้อยากขอบคุณพี่ๆOTทุกคนที่ให้ความรู้และประสบการณ์ต่างๆกับหนูนะคะ และที่สำคัญที่สุดคือ คนไข้ ขอบคุณที่เป็นครูให้หนูอีกคน ในการได้คิด ได้สงสัยอะไรใหม่ๆที่ไม่เคยเจอ และทำให้รู้ว่าทุกวันนี้ที่หนูยืนอยู่หนูทำไปเพื่อใคร :-)