ตอนที่ 6                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        .... ครืน ใหญ่   “ทำอย่างนั้นไม่ได้  จะเป็นการยักยอกของกลาง “ ท่านรองติง  แล้วถามทุก ๆ คนว่า ใครมีอาวุธอะไรบ้างให้นำมารวมกันดูก่อน  ว่าจะแบ่งหน้าที่สู้พวกมันได้อย่างไรบ้าง  ทุกคนบอกอาวุธที่ตนมี รวมแล้วได้ปืนลูกซอง สิบกว่ากระบอก  นอกนั้นเป็นปืนพกอีก สิบกว่ากระบอกเช่นกัน ส่วนเด็กเล็ก,ผู้หญิง,คนชรา บ้านรอบนอกมีรวม 12 คน คนพวกนี้จะเป็นอันตราย ต้องแบ่งกำลังส่วนหนึ่งคอยคุ้มครอง ต่างหาก  “ กำนัน “ รู้ไหมว่าพวกมันเป็นใคร  มีกำลังมากน้อยเพียงใด เราพอรับมือไหวไหม  “   “  พูดตามจริงแล้ว  พวกมันมีมากกว่าเราแน่และมีความเข้มแข็งพอควร “  ท่านรอง ฯ  ตอบช้า ๆ  “ ข้อมูลบอกว่า   “ เป็นกองกำลังอิสระชาวเขาประเทศเพื่อนบ้านที่ถูกกวาดล้างจากทางการประเทศนั้น หนีมาส้องสุมในป่าทึบติดชายแดนประเทศเรา  ประเทศนั้นแจ้งให้เราทราบเมื่อ 3 ปีก่อน ทางการเราจึงส่งพวกผมมาทำงานลับ หาข่าว เรื่อยมา  นานแล้ว “  “ พวกมันมีด้วยกันประมาณ 100 คน ส่วนใหญ่เป็น ทหารเก่าชั้นผู้น้อยแตกแถวที่เข้าร่วมภายหลัง กับพวกตัดไม้เถื่อน พร้อมอาวุธเก่าสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ของประเทศนั้นและบางกลุ่มของประเทศใกล้เคียง  ค่ายใหญ่พวกมันอยู่ติดชายแดนประเทศเรา พวกมันบังไม่ทำอะไรกับเราแต่มักลอบเข้ามาปฎิบัติการอะไรบางอย่างในเขตเราเป็นประจำ  เรารู้ภายหลัง  รูปแบบหนึ่ง คือลักลอบเข้ามาตัดไม้  รู้ภายหลังว่าเป็นไม้กฤษณา ที่มีชุกชุมแปลงหนึ่งหลังภูเขา พรานพื้นเมืองคนหนึ่งเล่าให้สายเราฟังว่า มีวันหนึ่งเขากับเพื่อนไปล่าสัตว์แถวนั้น ได้ยินเสียงเลื่อยยนตรตัดต้นไม้  จึงไปแอบดู  พบกลุ่มคนฝั่งโน้น หลายคน กำลังโค่นต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วตัดเป็นท่อน...... โ ปรดรออ่านต่อในตอนค่อไป )