พ่อครับ...
อากาศหนาวมาสามวัน คืนแรกพ่อไม่เปิดแอร์ เปิดพัดลมตลอดคืน ช่วงที่แม่ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ผมเลยถือโอกาสลงมานอนข้างล่าง นอนบนโซฟามันอบอุ่นดีกว่า ลมไม่ชอบพัดลมในหน้าหนาว ลมชอบพัดลมหน้าร้อน และชอบแย่งแม่เวลาเป่าผมด้วย
พ่อครับ...
คืนที่สองของอากาศหนาว พ่อโยนผ้าขนหนูไว้ให้ ผมฉวยมากัดและอวดพ่อเพื่อให้แย่ง เวลาพ่อดึงผ้าจากผม ผมจะกัดแน่นและเราจะชักคะเย่อกัน แม่จะบ่นว่ารำคาญทั้งคู่ แต่ผมสนุกจนหายหนาว
พี่ปอกลับมาในวันที่สาม พ่อบอกว่าผ้าเอาไว้ให้ห่ม แต่หมาเอามากัด พ่อไม่รู้หรอกแม้สัมผัสเพียงนิดมันก็อุ่นได้เหมือนกัน บางครั้งผมก็เอามารอง บางครั้งผมก็เอามากัดและซุกจมูกดม
พ่อครับ...
สิ่งที่จะทำให้ผมอุ่นกว่าผ้าห่มน้อยผืนนี้คือการอุ้มของพ่อ ไออุ่นของพ่อมันทำให้ผมหายหนาวจนอยากให้พ่ออุ้มผมนานๆโดยไม่ต้องปล่อยผมลง ผมก็จะอยู่ได้ในสภาพนั้น
เพราะเราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน
...............


เป็นบันทึกที่ น่ารัก และผูกพัน มาก ๆ เลย นะครับ
ท๊อฟฟี่ บุญเขา เยอะนะครับ ...ถึงอยู่สบาย นอนอุ่น มีความสุข
เขาเลือกที่จะอยู่กับ คุณพิชัย...เพราะอย่างนี้นี่เอง
..
สุขสันต์กับความสุข เล็ก ๆ นะครับ
ขอบคุณครับคุณแสง
น่ารักจ้ะ เจ้าท๊อฟฟี่
พี่ปอกลับมาอยู่บ้านแล้ว
คงไม่เหงาแล้วนะจ๊ะ