จากประสบการณ์ที่ผมเป็นอาจารย์ ซึ่งสอนมาเป็นปีที่ 7 แล้ว และเคยได้รับการอบรมเกี่ยวกับการพัฒนาการสอน ซึ่งเมื่อเข้าอบรมทุกครั้งวิทยากรจะบอกเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการสอนของเขา แต่ผมมีความคิดเห็นเป็นการส่วนตัวว่าเด็กนักเรียนที่ผมสอนอยู่นั้นมีปัญหาไม่เหมือนกับวิทยากรที่ได้มาอบรมให้ ซึ่งปัญหานั้นก็คือ นักเรียนส่วนใหญ่จะคิดเป็นภาษาท้องถิ่น(มาลายู)เหมือนกับเราเวลาที่จะพูด Eng เราจะต้องคิดเป็นภาษาไทยก่อนแล้วจึงแปลเป็นภาษาอังกฤษอีกรอบ แล้วค่อยพูดออกมาซึ่งจะทำให้เด็กสื่อสารกับผู้สอนไม่ราบรื่น และนักเรียนจะพูดภาษาไทยไม่ชัดทำให้นักเรียนไม่ค่อยที่จะกล้าพูด จึงค่อนข้างจะเป็นปัญหาในการเรียนการสอน และคิดว่าเราน่าจะแก้ปัญหาให้นักเรียนสามารถใช้ภาษาไทยได้ เนื่องจากเมื่อนักเรียนจบการศึกษาไปแล้วจะไปศึกษาต่อที่อื่น และต้องใช้ภาษาไทยมากจะทำให้มีปัญหาในการเรียน และผมได้ไปอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเรื่อง โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง ซึ่งเป็นหนังสือวรรณกรรมเยาวชนของนักเขียนชาวญี่ปุ่น ที่ขายดีและได้แปลหลายภาษา นักเขียนชื่อคุณคุโรยานางิ  เท็ตสึโกะ และแปลโดยคุณผุสดี นาวาวิจิตร ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ เนื้อหาจะเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อโต๊ะโตะจัง ซึ่งถูกไล่ออกจากโรงเรียนตั้งแต่ยังอยู่ ป.1เนื่องจากมีพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำ ทำให้รบกวนเด็กนักเรียนคนอื่นๆในชั้นเรียน เมื่อได้มาอยู่โรงเรียนแห่งใหม่ชื่อโรงเรียน โทโมเอ ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนเด็กพิเศษ และมีวิธีการสอนไม่เหมือนกับโรงเรียนอื่นซึ่งสอนให้นักเรียนมีอิสระเป็นธรรมชาติในความคิดของเด็ก(เป็นหนังสือที่ดีจริงๆ ถ้ามีโอกาสอยากให้ลองซื้อมาอ่านดูนะครับ) ซึ่งเมื่อผมได้อ่านแล้วก็รู้ว่าเป็นหนังสือที่อ่านง่าย เลยนำเอามาให้นักเรียนฝึกอ่านก่อนที่ผมจะสอนทุกวันเพื่อเป็นการให้นักเรียนได้ใช้ภาษาไทย และจึงได้รับรู้ว่านักเรียนส่วนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนไทยพุทธหรือมุสลิมจะมีปัญหาในการอ่านหนังสืออยู่   ซึ่งบางคำเป็นคำง่ายๆเช่น รื่นเริง หงึกๆ ก็อ่านไม่ออก ผมจึงอยากทราบว่านักเรียนที่อื่นมีปัญหาเหมือนกับนักเรียนของผมหรือไม่

ปล.ผมอาจจะเขียนไม่ค่อยดีนัก เพราะไม่ค่อยเขียนอะไรยาวๆ ถ้ามีท่านใดมาอ่านแล้วรู้สึกวกวนต้องขออภัยด้วยครับ