“ความงาม” กับ “แม่หญิง” เป็นสิ่งที่แยกจากกันไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสาวแรกรุ่นหรือคนสูงวัย ต่างพากันนำเข้าปัจจัยต่าง ๆ ที่จะทำให้ตนดูดีในสายตาคนทั่วไป โดยเฉพาะเสื้อผ้า

  “ผ้าซิ่น” เป็นมรดกล้ำค่าที่บรรพบุรุษมอบไว้ให้แม่หญิงเหนือ ศิลปะ ความงดงามของผ้าซิ่น เป็นที่พึงปรารถนาของผู้พบเห็น ลวดลายบนผืนผ้ายังสะท้อนวิถีชีวิต แนวคิด ของคนรุ่นก่อน บางครั้งเรามองไกลออกไปข้างนอก ไปชื่นชมในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเรา จนทำให้ไม่เห็น “ดี” ที่ตนมี  

         สมัยเรียนหนังสือผู้เขียนมักใช้เวลาว่างไปเรียนรู้วิถีชีวิตผู้คนทั้งพื้นล่างและบนเขา ชอบทุกครั้งที่เห็นชาวเขาแต่งกายชุดประจำเผ่า หน้าตาอาจไม่สวยเริดแต่สิ่งที่งดงามคือความเป็นตัวตน แต่ปัจจุบันชาวเขาใส่ยีนส์ อาจทันสมัยแต่คุณค่าทางใจไม่มี

          เช่นกัน หลายครั้งที่พบเจอผู้คนต่างพากันชื่นชมผ้าซิ่นที่ผู้เขียนใส่ แต่ทุกคนกลับลืมความงามของตนเองบอกว่า “อยากใส่แต่หุ่นไม่ให้” หรืออาจคิดว่าไม่ทันสมัย ความจริงแล้วการใส่ผ้าซิ่นไม่ใช่เป็นเรื่องของหุ่นแต่เป็นเรื่องของ “ใจ” หลายคนจะเลือกใส่ผ้าซิ่นตอนที่อยากสวยที่สุด เช่น งานแต่งงาน งานบุญ หรืองานพิธีการ เป็นต้น ดังนั้น ถ้าผ้าซิ่นไม่ทันสมัยผู้คนคงไม่ใส่ในงานสำคัญ

          แลหลังดูตนเถิด แล้วจะรู้ว่าเรามี “ดี” ที่ไม่ต้องพึ่งใครนำพาชีวิตเราให้ก้าวเดิน