ข้อคิดในพระสูตร 1

ปรัชญาในพรหมชาลสูตร
โดย...อุทัย เอกสะพัง
เรื่องเล่าว่าพระพุทธเจ้าพาสาวก 500 รูปเดินทางจากกรุงราชคฤห์ไปเมืองนาลันทาซึ่งเป็นบ้านเกิดกายพระสารีบุตร โดยมีนายสุปิยะกับลูกศิษย์ชื่อพรหมทัตร่วมเดินทางไปด้วย ประเด็นชวนคิดอยู่ที่ว่านายสุปิยะพูดติเตียนพระรัตนตรัยแต่นายพรหมทัตพูดชื่นชมพระรัตนตรัย พอช่วงพักระหว่างทางเหล่าสาวกต่างพูดถึงเรื่องนี้ พระพุทธเจ้าถามและกล่าวสอนว่า อย่าไปโกรธหรือชมเขาเลย แต่หันมามองตัวเราว่าเป็นอย่างที่เขาพูดไหมละ พระพุทธเจ้ายกประเด็นนี้มาสอนต่อว่า ด้วยเราจูฬศีล มัชฌิมศีล และมหาศีลครบบริบูรณ์ตลอดถึงรู้แจ้งในลัทธิ 62 อย่างแจ่มชัดเปรียบเหมือนคนหาปลาทอดแหคลุมฝูงปลาได้ทั้งหมดอย่างนั้น 
แง่คิด...ใครจะชอบจะชังอะไรเราอย่าไปหลงกลตกหลุมพรางที่เขาสร้างกับดักไว้ ด้วยเรารู้ตัวเราดีที่สุด เราทำดีก็ดีที่ได้ทำ เพราะทำอย่างใดจะได้อย่างนั้น.
..............................
ที่มา...๑. พรหมชาลสูตร
ว่าด้วยข่ายแห่งพระสัพพัญญุตญาณอันประเสริฐ
เรื่องสุปปิยปริพาชกกับพรหมทัตมาณพ
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑ [ฉบับมหาจุฬาฯ]
ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค