๕๘๙. ผมสำนีกในพระมหากรุณาธิคุณ..อย่างหาที่สุดมิได้

เมื่อท่านประธานเริ่มพิธีแล้ว..ผมขึ้นเวทีเป็นคนแรก..มีความรู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้นไป แต่ใจก็พยายามตั้งสติ ระลึกรู้ตัวไม่ให้ผิดพลาด ท่ามกลางเจ้าหน้าที่สื่อมวลชนมากมายหลายสำนัก..

        ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน..มีภารกิจสำคัญที่โรงเรียน ชุดปกติขาวไว้ทุกข์เตรียมไว้เป็นที่เรียบร้อย ขอไปแต่งตัวที่โรงเรียนดีกว่า..เดินลงบันไดบ้านด้วยเสื้อผ้าสบายๆ แล้วก็เดินไปเรื่อยๆ เพื่อจะหักกิ่งก้านของต้นกระถินไปฝากแพะที่โรงเรืยน ผมเหลือบไปเห็นป้ายชื่อ”บ้านชยันต์” ตรงหน้าบ้าน มีหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมด..ฤดูฝนก็มักจะเป็นเช่นนี้ทุกปี...

        แต่สาเหตุที่แท้จริง คือ ไม่มีเวลาให้กับงานบ้าน..ส่วนงานโรงเรียนไม่เคยเว้นว่าง คิดเสียว่า..โรงเรียนคือบ้านหลังที่สองก็แล้วกัน..ขาดโรงเรียน..ก็เหมือนขาดใจ ชีวิตดำรงอยู่ได้และมีความสุขมาจนถึงทุกวันนี้..ก็เพราะองค์กรที่เรียกว่า..โรงเรียน..นี่แหละ...

        ถึงโรงเรียนบ้านหนองผือ..ช่วยนักเรียนเก็บกวาดทำความสะอาดถนนหน้าอาคาร..แปดโมง..ตีระฆังให้นักเรียนเข้าแถว สังเกตพบว่าบริเวณห้องประชุม(โรงอาหาร) ยังจัดไม่เรียบร้อย มองหาคณะทำงานจากเทศบาลเลาขวัญ..ที่นัดไว้ว่าจะมาตกแต่งเพิ่มเติมบริเวณห้องประชุม ก็ยังไม่เห็นมา..เหงื่อเริ่มตก จิตใจเริ่มเป็นกังวลคิดในใจว่า งานนี้.จะต้อง เตรียมความพร้อมกันจนถึงนาทีสุดท้ายกันเลยทีเดียว..

        เก้าโมง..คณะจากธนาคารออมสิน สำนักงานใหญ่ เริ่มทยอยกันมาในชุดปกติขาว ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยสวยงามอลังการ นับได้มากกว่า ๔๐ คน..ผมก็เลยได้เวลาแต่งตัวพอดี แต่งแบบรีบร้อน เพราะหลายงานยังรออยู่ คาดการณ์ดูก็พอจะมองเห็นแววว่า..งานนี้คงจะไม่ใช่งานเล็กๆ อย่างที่คิดเสียแล้ว

        ผู้ปกครองเริ่มเข้ามานั่งในเต๊นท์ อปพร.และเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร เดินกันอย่างขวักไขว่ ภายในห้องประชุมเจ้าหน้าที่ของเทศบาล..ตรวจตราความสะอาดเรียบร้อย เก้าอี้ประธานและแขกพิเศษ จัดอย่างสวยงาม มองไปที่เก้าอี้นักเรียน ที่มีผ้าคลุมสีขาว ก็ดูเข้ากันดียิ่งนักกับบรรยากาศของงาน..

        ปลัดเทศบาลตำบลเลาขวัญ..กับเจ้านายของผม..ขอซักซ้อมขั้นตอน ผมก็บอกตามที่”กองงานกิจการในพระองค์” แจ้งไว้ว่า..เมื่อประธานมาถึง..จะเข้าห้องรับรองก่อน จากนั้น..จึงจะเข้าห้องประชุมเพื่อทำพิธีไปตามลำดับ..ซึ่งผมจะได้รับมอบแจกันดอกไม้และกระเช้าผลไม้พระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมเสื้อโปโลพระราชทาน..จำนวน ๑ ตัว

        จากนั้น..นักเรียนทุกคนจะได้รับอุปกรณ์เครื่องเขียนและกระปุกออมสินพระราชทาน  เสร็จแล้วประธานในพิธี..จึงจะเลี้ยงอาหารกลางวันแก่นักเรียนและผู้ปกครองต่อไป..

        ประธานในพิธี..คือ.พล.อ.ต.วีระพันธ์ ภูวจินดา.เป็นผู้แทนพระองค์ เดินทางถึงโรงเรียนบ้านหนองผือ ๑๐.๐๐ น.ตรงเวลาพอดี ผมรายงานตัว แล้วนำท่านเข้าสู่ห้องรับรอง ที่เป็นห้องทำงานของผม ซึ่งจัดอย่างเรียบง่ายที่สุด แต่ที่สุดกว่านั้นก็คือ..เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับผมจริงๆ แต่ก็เหมือนฝันไป ผมพูดอะไรไม่ออก ส่วนใหญ่ก็จะ “ครับ” และฟังผู้แทนพระองค์พูดเป็นส่วนใหญ่..

         ท่านบอกว่า..พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงทราบข่าวว่า “ผอ.ชยันต์ เป็นครูที่มีความขยันหมั่นเพียร..” จึงให้กองกิจการงานในพระองค์ได้ติดตามและศึกษาประวัติและผลงาน..เมื่อได้แล้วก็ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายข้อมูล จากนั้น.. พระองค์ทรงมีพระราชวินิจฉัยลงมา...

        เมื่อท่านประธานเริ่มพิธีแล้ว..ผมได้ขึ้นเวทีเป็นคนแรก..มีความรู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้นไป แต่ใจก็พยายามตั้งสติ ระลึกรู้ตัวไม่ให้ผิดพลาดคลาดเคลื่อน.. ท่ามกลางเจ้าหน้าที่สื่อมวลชนมากมายหลายสำนัก..

        ลงจากเวที..มานั่งหายใจลึกๆ นึกในใจว่า..ชีวิตเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรหนอ.?. เรา..ก้าวมาไกลได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?...หรือว่า..ฟ้ามีตาจริงๆอย่างที่เขามักจะพูดกัน....

        ผมนั่งมองนักเรียนรับเครื่องเขียนพระราชทานด้วยใจปลื้มปริ่ม..ผู้ปกครองที่นั่งอยู่ด้านหลังคงนั่งยิ้มให้ลูกหลานที่ถวายความเคารพอย่างน่ารักน่าเอ็นดู...

        เวลาที่อิ่มเอมกับความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน..ความสุขที่เกิดจากการต้อนรับผู้แทนพระองค์และคณะจากธนาคารออมสินที่นำโดย..ท่านอมรฤทธิ์ จันทร์ประสิทธิ์  รองผู้อำนวยการธนาคารออมสิน และคุณอนงค์ สุริยะโชติ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฯ

        นับว่า..ธนาคารออมสิน ได้มาสร้างสีสันและบรรยากาศให้งานวันนี้..ดูเรียบร้อยสวยงาม..ผมจึงรู้สึกชื่นบานที่ได้เล่าถึงความต้องการสูงสุดของโรงเรียนนี้ ที่ขัดแย้งกับ “คุณภาพ” ที่สร้างมาอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน ผมบอกผู้หลักผู้ใหญ่ของธนาคารออมสินไปว่า..โรงเรียนขาดแคลนอาคารเรียนมากเหลือเกิน.. ถึง ๑๑ ปีแล้ว....นานเกินกว่าที่จะทนแล้ว..ท่านช่วยหน่อยได้ไหมครับ.. ก่อนกลับ..ผู้แทนพระองค์..ได้ให้กำลังใจผม ให้ตั้งใจทำงานต่อไป..อย่าได้ท้อ..ผมบอกว่า..ครับ..

        ด้วยหัวใจที่น้อมรับ..ที่จะทำงาน..เพื่องาน ทำความดี..เพื่อความดี..ไม่มีที่สิ้นสุด..ณ ที่แห่งนี้ โรงเรียนบ้านหนองผือ..โรงเรียนขนาดเล็ก..ที่ครั้งหนึ่ง..เคยจะถูกยุบ ควบ รวม....

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๒๒   สิงหาคม  ๒๕๖๐

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ผอ.

ฟ้ามีตาจริงๆขอรับ

นางณัฏฐิกา มุลตองคะ
IP: xxx.68.233.23
เขียนเมื่อ 

กุศลในชีวิตการทำงานแห่งการเป็นข้าราชการในแผ่นดินพ่อ และราชวงศ์จักรี ขอให้ท่านมีกำลังใจและเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับข้าราชการในวงการศึกษาเราต่อไปนะคะ...สุดยอดค่ะ

เกษร นำนาผล
IP: xxx.158.161.4
เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีกับท่านผอ.ค่ะ เคยร่วมงานกับท่านสมัยอยู่อำเภอศรีสวัสดิ์ท่านมีความร่วมมุ่งมั่นในการทำงาน รูปร่างท่านเล็กแต่ใจท่านใหญ่มหาศาล เหมาะสมที่เป็นตัวอย่างแก่ครูที่มีความตั้งใจในการทำงาน เรียกว่าฟ้ามีตาจริงๆ

เขียนเมื่อ 

เหนือคำ...บรรยาย......!

ภัทรนันท์ เพิ่มพูล
IP: xxx.68.233.113
เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีกับ ผอ. ชยันต์  ด้วยค่ะ 

Saranyupa
IP: xxx.68.5.88
เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีกับท่าน ผอ. ด้วยนะคะ ความภาคภูมิใจในครั้งนี้ มิได้ได้มาด้วยความบังเอิญค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีด้วยครับ

ขวัญฤดี เกตุนรินทร์
IP: xxx.151.6.25
เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีด้วยนะค่ะ...อาจารย์คือแบบอย่างที่ดีและเหมาะสมสำหรับคำว่าพ่อพิมพ์ของชาติ จริงๆ