กลิ่นดอกแก้ว

คิดถึงเธอ...จนน้ำตาไหลรินอาบแก้ม

สายลมพัดบางเบา

ความเหงาเข้าครอบงำ

ความรู้สึกตอนนี้..."โดดเดี่ยว".... "เดียวดาย"

                       ความเหงา  ความคิดถึง  ช่างทรมานเหลือเกิน

                        อ้างว้าง  เหมือนอยู่คนเดียวบนโลก

                        "อ้างว้าง"... คำนี้ ความรู้สึก ช่างโหดร้ายยิ่งนัก

เหน็บหนาวหัวใจ เหลือเกิน

ไม่รู้ว่าเธอที่อยู่ที่นั่นจะรู้สึกเหมือนฉันไหม

ความห่างไกล มันทำให้เราไกลห่าง

                        ความห่างไกล  มันทำให้ฉันรู้ว่า...

                       ฉันรักเธอมากแค่ไหน

                       เธอมีความสำคัญกับชีวิตฉันแค่ไหน

                       หากไม่มีเธอ... ฉันจะอยู่ได้อย่่างไร


ณ  เวลานี้

                       ยามค่ำคืน....กลิ่นดอกแก้วหอมฟุ้ง

                      ลอยมากับสายลม....เข้ามาในห้องนอน

                      หากยามนี้ เราได้นอนอยู่เคียงข้างกัน

                      มันคงจะมีความสุขไม่น้อย.....

แต่.....

                     ยามนี้ ไม่มีเธอนอนอยู่เคียวข้างกาย

                     กลิ่นดอกแก้วที่หอมหวาน  กลับกลาย...

                     เป็นกลิ่นที่เจือด้วยความเศร้า เปล่าเปลี่ยว เดียวกาย...

                                    วันคืนเก่าๆ จะมีอีกไหมหนอ?......

                                    มันเลือนลางเต็มที

                                    ดอกแก้วจ๋า....."ฉันเศร้าเหลือเกิน"

ครูใจดี :  บันทึก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เพียงแค่ใจ...เรารักกัน



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

คิดถึงจ้า.. รู้นะว่าคิดถึงลูกชายใช่หรือไม่ อิอิ