การฝึกฝน อบรม ให้นักเรียนมีระเบียบวินัยไม่ใช่เรื่องยากหากแต่ครูต้องอดทน ใส่ใจ จริงจัง และต่อเนื่อง


การจะฝึกฝนอะไรให้เกิดเป็นนิสัยที่ถาวรกับเด็กนั้น 

 คงยากนักที่จะบอก หรือสอนกันเพียงครั้งหรือสองครั้ง

เพราะ  หากไม่มีการสอนซ้ำย้ำเตือนกันอย่างชนิดที่เรียกว่า.....

" ปากเปียกปากแฉะ"  หรือ  " ปากแทบจะฉีกถึงใบหู"  นั่นแล้ว

  หรือถ้าถึงขนาดนั้นแล้ว  ครูหยุดหรือไม่มีการต่อเนื่องอย่างจริงจัง

ด้วยแล้ว...ก็อย่าหมายว่าจะเห็นผลอันเป็น " นิสัยที่ถาวร"

ฉะน้้นแล้วไซร้... คำว่า " ครู"  จึงถูกต้องแล้วกับความหมาย

ที่...แปลว่า   " หนัก"   ( หนาสาหัส....จริง ๆ  )



เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว  คุณมะเดื่อไปช่วยดูแลนักเรียน ป.๔  อยู่สองสามเดือน ( เพราะครูประจำชั้น

สอบ เป็น ผอ.ได้)  คุณมะเดื่อได้จัดระเบียบในการวางรองเท้าที่หน้าระเบียงห้องเรียน

โดยอธิบายและทำให้ดูว่าควรจะวางส้นรองเท้าให้ชิดเส้นขอบกระเบื้อง

ที่เป็นเส้นครงอยู่แล้ว  รองเท้าก็จะเป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอกัน

จากนั้นก็สังเกตการวางรองเท้าของนักเรียนทุกวัน  เมือ่นักเรียนเห็นว่า

คุณมะเดื่อคอยมองดูอยู่ก็จะวางได้อย่างที่คุณมะเดื่อสอนไว้

แต่หากวันไหนคุณมะเดื่อไม่ได้ไปดู  ก็จะมีนักเรียนบางคนที่

วางอย่างไม่ได้คำนึงถึงสิ่งที่คุณมะเดื่อสอน  และจะเป็นแบบนี้

เสมอ   แต่ส่วนใหญ่เด็กก็จะวางรองเท้าได้อย่างเป็นระเบียบ

ถึงแม้ว่า คุณมะเดื่อจะไม่ได้ไปดูแล



ปีนี้ นักเรียนขึ้นไปอยู่ชั้น  ป.๕  การเข้มงวดกับระเบียบเรื่องการวางรองเท้า

ไม่ต่อเนื่องจึง.....หาระเบียบไม่ได้   ในชั้น ป.๕  

คุณมะเดื่อดำเนินการในเรื่องนี้กับนักเรียนชั้น  ป.๔  ที่ขึ้นมาใหม่

กับนักเรียนทุกชั้นที่เข้าไปรับประทานอาหารเที่ยง

ที่โรงอาหาร  ดำเนินการมาพร้อม ๆ กับเรื่องของถาดหลุม

 ซึ่่งแต่เดิม นักเรียนจะ วางรองเท้ากันระเกะระกะ  จะเรียกว่า  " เป็นกอง"

ก็ว่าได้  หาระเบียบไม่เจอเลย  ทำให้เกิดปัญหา "  รองเท้าสับเปลี่ยนกัน" 

ยิงถ้าหากวันไหนฝนตกด้วยแล้ว  รองเท้าเปียกทั้งฝน  เลอะทั้งดินโคลน

วางเป็นกองทับ ๆ กัน  เป็นภาพที่ไม่ดูอย่างยิ่ง



เมื่อมีการจัดระเบียบแถวของการวางรองเท้าแล้ว ความเรียบร้อยสวยงาม ความเป็นระเบียบ

ก็จะเกิดขึ้น  คุณมะเดื่อให้นักเรียนวางรองเท้าเป็นแถว ๆ ละชั้น  คือ นักเรียนชั้นใด

ลงมารับประทานอาหารก่อน  ก็วางรองเท้าเป็นแถวแรก  ชั้นอื่น ๆ ก็วางแถวต่อ ๆ ไป

วันนี้เป็นวันที่ ๒ ของการจัดระเบียบรองเท้า  เห็นได้ว่า  นักเรียนชั้น ป.๔ - ป.๖

จะไม่มีปัญหาในการวางรองเท้า  แต่สำหรับนักเรียนชัน ป.๑ - ป.๓  ยังสับสน

ไม่สังเกตการวางรองเท้าของชั้นพี่ ๆ ยังวางตามใจตนเอง  ปะปนกับชั้น อื่น ๆ 

คุณมะเดื่อต้องยืนกำกับการวางตลอดเวลา



จากการจัดระเบียบทั้งการวางรองเท้า และการใช้ถาดหลุม ทำให้เห็นได้ชัดเจน

ของการอบรมบ่มนิสัย ที่แตกต่างกันระหว่างเด็กเล็ก และเด็กโต

หากเราได้อบรมให้เด็กเกิดระเบียบ วินัย  รักความสะอาด รักความเป็นระเบียบ

ตั้งแต่เล็ก ๆ  หรือในชั้นต้น ๆ  เด็กก็จะติดนิสัยไปจนโต  

แต่หากเด็กไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน  หรือฝึกหัดมาตั้งแต่ต้น

ก็จะยากที่จะทำให้เด็กเกิดจิตสำนึกในเรื่องของระเบียบวินัย

ที่สำคัญ ครูจะต้องไม่ปล่อยวาง  ไม่ห่างเหิน  ไม่เบื่อระอา

ที่จะกวดขันอย่างต่อเนื่อง อย่างจริงจัง  จึงจะเห็นผล

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  " ครูทุกคนต้องปฏิบัติอย่างเดียวกัน" 

คือต้องกวดขันเด็ก ๆ ให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน

มิใช่ว่า  ยกให้เป็นเรื่องของครูคนใดคนหนึ่งเท่านั้น

มิฉะนั้นแล้ว   เด็กก็ทำเฉพาะเมื่อครูคนนั้นอยู่

เท่านั้น......ซึ่งเหตุการณ์  " เลือกปฏิบัติ"  แบบนี้

เกิดขึ้นเสมอที่โรงเรียนของคุณมะเดื่อ

ซึ่งจะพูดถึงในบันทึกต่อไป


พรุ่งนี้  คุณมะเดื่อจะเขียนป้ายติดพื้นสำหรับวางรองเท้าของแต่ละชั้นเรียน

เพื่อแก้ปัญหาความไม่ใส่ใจในการวางรองเท้าของเด็ก  โดยเฉพาะเด็กเล็ก ๆ 

และคงต้องควบคุมการวางรองเท้า ไปอีกสักระยะหนึ่ง

เท่าที่เห็นวันนี้  ก็พอใจในระดับหนึ่งแล้ว  เด็ก ๆ เริ่มมีระเบียบ

เริ่มรู้จักว่าจะต้องทำอะไร  ทำแบบไหน  คาดว่า ต่อไปคงดีขึ้นกว่านี้

ยังมีอีกหลายปัญหาที่จะต้องแก้ไข   ซึ่งเป็นเรื่องไม่ยาก

หากครูใส่ใจจริง ๆ