...หญ้าแพรก...
หรือท้องฟ้าจะเปลี่ยนสี
ก่อนเคยมีฟ้าใสเข้มเต็มผืน
ลดหลั่นเจือจางผ่านวันคืน
แปรเป็นอื่นเปลี่ยนมืดหมองมัว
เป็นฟ้ามืดดำแม้ยังเที่ยง
หลบหลีกเลี่ยงกลางวันยังสลัว
แรงลมโบกกรรโชกดูน่ากลัว
หลงลืมตัวปลิวตามโลกโศกยิ่งนัก
จึงขออยู่เพียงดินถิ่นหญ้าแพรก
เหยียบย่ำแหลกโคลนตมจมปลัก
ยอมกดต่ำชอกช้ำไร้คนภักดิ์
ถูกหาญหักใต้ฟ้ากว้างเคว้งคว้างไป
รอคืนวันผันผ่านแม้นานเนิ่น
กลางรอยเดินก้าวย่างทางไกลใกล้
คอยชะตาเมฆกลั่นจากหนใด
หลั่งรดใจเงยหน้าฝ่าลมเย็น
จึงขออยู่อย่างด้อยน้อยคุณค่า
มิอาจท้าฟ้าฝนทนขู่เข็ญ
ท่ามแสงแดดแผดเผาเนาลำเค็ญ
ยังขอเป็นหญ้าแพรกน้อยต่ำต้อยดิน.
............................................
