วันนี้ ครูอ๊อฟ นัดไปทานข้าว หลังทราบข่าวดีว่าสอบบรรจุครูผู้ช่วยได้ที่ ๑ (ผมรู้ช้ากว่าใครอื่น) ก่อนออกจากห้อง คิดว่า วาระพิเศษ ควรจะมีของอะไรบางอย่างมอบให้ คิดถึงดินสอ เพราะเขาเป็นครูศิลปะ หยิบดินสอติดมือไปร้านอาหารด้วย ก่อนจากก็เลยมอบ ดินสอ ให้ มิได้กล่าวอะไร ครูอ๊อฟถามว่า หยิบเอาของที่ร้านหรือเปล่า เราก็ตอบว่า ตั้งใจหยิบมาจากห้อง... ร่ำลากันตามสัจธรรม มีพบก็มีจาก
จำไม่ได้ว่าเราเริ่มสนิทกันเมื่อไหร่ หรือจริงๆแล้วเราไม่สนิทกันเลยก็เป็นได้... เป็นฝ่ายคิดโมเมเอาเอง
ดินสอ ก็เหมือนชีวิตคนเรา ขีดเขียนอะไรลงไปแล้ว บางอย่างก็ลบได้ บางอย่างก็ลบไม่ได้ แต่ทุกๆครั้งที่ขีดเขียนไป ดินสอก็สั้นลงไปเรื่อยๆ เหมือนอายุที่ค่อยๆหมดไปตามเวลา ปลายดินสอจะทู่อยู่บ่อยๆ ก็จำเป็นต้องเหลาให้แหลม คนเป็นครูก็เช่นกัน ความรู้วันนี้ พรุ่งนี้ก็เก่า ก็จงเรียนรู้เรื่อยๆอย่าหยุด เพื่อเหลาปัญญาให้แหลมคมอยู่เสมอ ยางลบปลายก้นดินสอมีไว้ลบสิ่งที่ขีดเขียนผิดหรือไม่ชอบใจ แต่ก็จะใช่ว่าจะใช้ยางลบนั้นลบอยู่เรื่อยไป เพราะยางลบมีจำกัด ใช้ลบสิ่งที่ขีดเขียนทั้งหมดไม่ได้ จึงต้องมีสติระลึกอยู่เสมอว่า จะต้องขีดเขียนสิ่งที่ดีงาม สิ่งที่ถูกใจ(ที่ควร) ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นแล เอวังฯ
ขอแสดงความยินดีที่ทำสำเร็จอีกขั้น การสอบบรรจุครูได้ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดของชีวิต เป็นเพียงอีกขั้น ที่ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นขั้นที่เดินขึ้นไปข้างบนหรือเดินลงมาข้างล่าง จงอย่าคาดหวังว่าทางข้างหน้ามันโหดร้าย หรือมีขวากหนาม หรือสงครามโลกรออยู่ แต่อยากให้คิดว่าโชคดีขนาดไหนที่เราจะได้ไปเผชิญโลกที่เรายังไม่รู้จัก...จะได้ไม่จำเจจนใจ โลกกว้าง ขอให้ใจกว้างกว่า
