ช่องเขาขาดได้เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟทางรถไฟสายมรณะ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมีความยาวถึง 73 เมตร ลึกสูง 25 เมตร เป็นช่องเขาตัดเจาะภูเขาหินด้วยมือปราศจากเครื่องมือทันสมัยของทหารเชลยศึกชาวออสเตรีและชาวอังกฤษ ได้เริ่มก่อสร้างและตัดช่องเขาเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 และสร้างเสร็จภายใน 3 เดือนต่อมา ยังพบว่าช่องเขาขาดอีกแห่งหนึ่งซึ่งมีความยาวถึง 450 เมตร ลึกสูง 8 เมตร ช่องเขาตัดเจาะภูเขาหินที่เชลยศึกต้องทำงานถึง 18 ชั่วโมงต่อวัน ในช่วงกลางคืนจะใช้น้ำมันตะเกียง กองไฟจุดด้วยไม้ไผ่และคบเพลิงจากน้ำมัน แสงสลัวริบหรี่และเงาของเหล่าทหารเชลยศึกบนผนังช่องเขาที่ถูกตัดจึงเป็นที่ขนานนามว่า ช่องไฟนรก
การที่มีเครื่องจักรจำนวนไม่มากนัก แต่จุดตรงช่องเขาขาดเป็นจุดที่งานหนัก และขนาดใหญ่ จึงต้องใช้แรงงานของเชลยศึกในการตัดช่องเขาด้วยเเรงงานมือ เช่น ด้วยสิ่ว และค้อนขนาด 3.5 กิโลกรัม ช่วงในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 การก่อสร้างได้เสร็จสิ้นลง มีผู้เสียชีวิตจากการถูกตี หรือการทำโทษอย่างน้อย 63 คน แต่ยังมีผู้ที่เสียชีวิตอีกมากมายจากความหิวโหย อหิวาต์และโรคบิดมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ระหว่างช่วงในการก่อสร้าง ทางรถไฟสายมรณะ
The Konyu Cutting (Hellfire Pass) was once part of the Death Railway during World War II. It is a 73 m long and 25 m high rock cutting done by hand from Australian and British POWs. They started in April 1943 and finished the cutting 3 month later. Another cutting was 450 m long and 8 m depth. The POWs were forced to work up to 18 hours a day. At night the cuttings were lit by carbide lamps, bamboo bonfires and torches filled with diesoline. The eerie light and the shadows of the gaunt POWs playing on the cutting walls suggested the name the site would later be given - Hellfire Pass.
A few machines were available to help but the bulk of the work at Hellfire was carried out by 3.5 kg hammer and tap men, using steel drills and hammers. In July 1943 the cutting was completed. At least 63 men were beaten to death during the construction of the pass and many more died from starvation, dysentery and cholera. More than 70 % of the POWs died while the construction of the Death Railway.
