They were sitting on the sofa. He started to get up. "Oh," he groaned. His wife asked, "What's the matter?" He was standing still, like a statue. He was bent over. He couldn't stand up straight. She asked, "Is it your back again?" He said, "Yes, it's my back again." He couldn't move. "Can I help?" she asked. He shook his head. All he could do was wait. A minute later, he put one foot forward. Then another foot. He slowly walked to the bathroom. He still wasn't standing up straight. He was still bent over. He went into the bathroom. Then he slowly returned to the living room. He slowly sat back down on the sofa. "I told you not to carry that suitcase up those subway stairs!" his wife yelled. "But you didn't listen to me. You never listen to me. Next time, I carry the suitcase!"
พวกเขานั่งอยู่บนโซฟา เขาเริ่มลุกขึ้น "โอ้" เขากรีดร้อง ภรรยาของเขาถามว่า "อะไรกัน?" เขายืนนิ่งเหมือนรูปปั้น เขาก้มลงไป เขาไม่สามารถยืนตรงได้ เธอถามว่า "มันคือหลังคุณหรือ?" เขาตอบว่า "ใช่แล้วมันคือหลังของฉัน" เขาไม่สามารถขยับได้ "ฉันช่วยได้ไหม?" เธอถาม. เขาส่ายหัว ทั้งหมดที่เขาสามารถทำได้คือรอ นาทีต่อมาเขาเดินเท้าไปข้างหน้า แล้วเท้าอีก เขาเดินช้าๆไปห้องน้ำ เขายังไม่ได้ยืนตรง เขายังคงก้มลง เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นเขาก็ค่อยๆเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เขาค่อยๆนั่งลงบนโซฟา "ฉันบอกคุณว่าจะไม่ต้องพกกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดขึ้นรถไฟใต้ดินเหล่านั้น!" ภรรยาของเขาตะโกน "แต่คุณไม่ได้ฟังฉันคุณไม่เคยฟังฉันครั้งต่อไปฉันถือกระเป๋าเดินทาง!"
