๕๑๑. ..ภัยแล้งคืบคลาน..เตรียมการสำหรับปิดภาคเรียน..

ต้นไม้ใหญ่น้อย พอเจอน้ำคลองซัดสาด ก็เหมือนจะฟื้นคืนชีพ ที่ดูหม่นหมองเซื่องซึม ก็กลับกลายเป็นเขียวไสวสดใสขึ้นมาทันตาเห็น..ความแรงของน้ำ ไม่แน่เหมือนกัน ต้นไม้อาจนึกว่าเป็นพายุฝนฟ้าคะนองก็เป็นได้..

ผมจะใช้บริการรถน้ำของเทศบาลตำบลเลาขวัญ..ปีละ ๒ ครั้ง ภาคเรียนละครั้ง ในแต่ละครั้งจะไม่เสียค่าใช้จ่าย ทั้งค่ารถและค่าน้ำ โดยระบุในการขอความอนุเคราะห์ว่า..ขอเป็น..”น้ำคลอง

ในภาคเรียนแรก..ช่วงเวลาขอรถน้ำไม่แน่่นอน แต่ภาคเรียนที่สอง จะขอความช่วยเหลือจากเทศบาล ในเดือนมีนาคมของทุกปี เพราะเป็นช่วงที่ร้อนและแล้งที่สุด..

น้ำฝน..ที่เก็บสะสมไว้ในถังใหญ่ ก็แห้งเหือด ผมต้องใช้น้ำคลองมาเติมเต็ม เพื่อใช้รดน้ำต้นไม้ในเดือนเมษายน ซึ่งเป็นช่วงปิดเทอม ฝนจะตกน้อย จะใช้น้ำประปา..ก็จะเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป

ทุกครั้ง..ผมจะขอรถน้ำ ๒ เที่ยว เที่ยวแรกใส่ถังน้ำฝน เที่ยวสอง..รดน้ำต้นไม้ และฉีดพ่นทั่วไปให้คลายความร้อนอบอ้าว..ด้วยพื้นที่และต้นไม้ ..รถบรรทุกน้ำ ๒ เที่ยว..ก็เพียงพอ..

วันนี้..แปลกใจรถน้ำของเทศบาลคันใหญ่มาก ใหญ่เป็น ๒ เท่าของรถบรรทุกน้ำคันเดิม ข้างรถยังเขียนว่า..เทศบาลเมืองบางกรวย..ทำให้คิดถึงบางบัวทอง..ไปจนถึงวัดบางรักใหญ่..ที่เคยไปทำบุญมาแล้วหลายครั้ง

สอบถามได้ความว่า..รถน้ำ หรือรถดับเพลิงของเทศบาลเลาขวัญเข้าอู่ซ่อม จึงไปยืมรถของบางกรวยมาใช้ชั่วคราว..เพื่อบรรเทาภัยแล้งของอำเภอเลาขวัญ..ที่ได้สมญานามว่า..อีสานภาคกลาง..

รถบรรทุกน้ำเป็นของราชการ ซึ่งผมไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย..แต่ทุกครั้ง..ผมจะจ่ายให้คนขับและคนฉีดน้ำ รวม ๒๐๐ บาท เพื่อให้เขาสองคนได้ไปซื้อน้ำดื่มตามอัธยาศัย วันนี้ก็เช่นเดียวกัน พอหมดน้ำถังแรก ผมก็ยื่นเงินให้และกล่าวขอบคุณ..น้องคนขับก็บอกว่า..เดี๋ยวผมมาอีกเที่ยวนึงครับ..

เที่ยวสอง..ผมต้องควบคุมกำกับติดตาม..เพื่อให้น้ำ..เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ต้นไม้และสิ่งแวดล้อม เริ่มตั้งแต่หน้าอาคาร เลี้ยวม้วนหมุนวนไปรอบๆ จนถึงด้านหลังโรงเรียน

ต้นไม้ใหญ่น้อย พอเจอน้ำคลองซัดสาด ก็เหมือนจะฟื้นคืนชีพ ที่ดูหม่นหมองเซื่องซึม ก็กลับกลายเป็นเขียวไสวสดใสขึ้นมาทันตาเห็น..ความแรงของน้ำ ไม่แน่เหมือนกัน ต้นไม้อาจนึกว่าเป็นพายุฝนฟ้าคะนองก็เป็นได้..

บริเวณไหนมีฝุ่นละออง มีรอยด่างดำของขี้เถ้าจากการเผาใบอ้อย เจอน้ำเข้าไปไล่ฝุ่นตลบกลบหายกลายเป็นความสะอาดตา ตามด้วยความชุ่มชื่นระรื่นเย็น คล้ายฟ้าหลังฝน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ยังดี..

รถบรรทุกน้ำกลับไปแล้ว..ภารกิจการเตรียมน้ำ..ต้อนรับภัยแล้ง..ในช่วงปิดเทอม ก็ถือว่าเสร็จสิ้นไปอีกหนึ่งรายการ..ช่วงบ่าย..รู้สึกได้ว่าอากาศร้อนจัดจ้าน ทั้งที่เพิ่งผ่านเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนมาได้ไม่กี่วัน..

ผมนั่งในห้องทำงานก็ร้อน..ออกไปทำงานข้างนอกก็ร้อน..จนต้องดิ่มน้ำมากมาย แล้วก็เดินไม่ไหว ต้องอาศัยรถประจำตำแหน่งเป็นพาหนะขับขี่ไปรอบบริเวณ..เข้าท่าดีเหมือนกัน..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๔ มีนาคม ๒๕๖๐









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)