นี่อาจไม่ใช่วิจัยเรื่องแรก....แต่นี่เป็นวิจัยที่เกิดจากปัญหาจริง
ปัญหาที่เราเจอจากการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน เราทำวิจัยวิชาคณิตศาสตร์
เรื่องการหาร งานวิจัยชื่อ “การใช้แบบฝึกหัดการหารเพื่อพัฒนาการหารยาวที่ตัวหารมี 1
หลัก 2 หลัก และ 3 หลัก”
การทำวิจัย สักเรื่องหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย
เราต้องซื้อใจเด็กที่เป็นกลุ่มเป้าหมายของเรา ซึ่งการซื้อใจเด็ก 1 คน ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก แล้วการซื้อใจเด็กหลายคน
เราต้องทำอะไรอีกมากมาย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย กับความรู้สึกแบบนี้
เราไม่อยากให้เขาถูกมองจากคนรอบข้างว่า เพราะอะไร ทำไม ถึงต้องมาทำแบบฝึกหัด
เพราะตัวเขาเองก็ยังงงอยู่ว่าทำไมตัวเองต้องมาทำ มันเป็นแบบฝึกหัดที่ไม่มีในหนังสือเรียน
และนอกจากตัวนักเรียนเองที่ไม่เข้าใจ ก็คือ...การถูกมองจากคนรอบข้าง
เป็นอะไรที่เด็กจะรู้สึกไม่ชอบ จากการถูกมองจากสังคมเพื่อน
หรือเราคิดต่างจากเด็กก็ไม่รู้ เราคิดว่าเด็กอาจมองเพื่อนในทางที่ไม่ดี
แต่ความเป็นจริงขณะที่เรากำลังทดสอบก่อนเรียน เด็กมายืนเกาะอยู่ที่หน้าต่างดู
เปิดประตูเข้ามาถามขอทำด้วยคน เป็นคำถามที่ฟังแล้ว....ชื่นใจมาก
กลุ่มเป้าหมายเรามี 6 คน แน่นอนว่าต้องเป็นเด็กอ่อนในห้อง เราต้องทำให้เขารู้สึกไม่แปลกจากเพื่อนในห้อง รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องที่เป็นปกติ เพราะ 1 เดือนต่อจากนี้ เราต้องเจอกันทุกพักเที่ยง ดังนั้นการเจอกันครั้งแรกในวันนี้ เราต้องรู้จักชื่อเล่นของเด็กให้หมด รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ชอบทำแบบไหน ชอบทำเรื่องอะไร นี่อาจเป็นวิธีการซื้อใจที่ง่ายที่สุด
