“ทำไมไม่ฟังครูบ้าง” พวกเธอไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรในทางที่ดีขึ้นเลย ทั้งๆที่ครูแนะไปตั้งมากมาย หลายเรื่องหลายราว เรื่องการอ่านหนังสือ การเตรียมตัวสอบ ระเบียบวินัย ความเป็นผู้นำหรือเป็นแบบอย่างที่ดี ฯลฯ

ครู : อ้าว! สหัสวดี เธอตัดผมใช่มั้ย? ผมเธอเคยยาว..

นร. : ค่ะ

ครู : ตัดทำไม?

(นึกๆ เธอคงตอบว่า “เบื่อแล้ว อยากเปลี่ยนบ้าง” อะไรทำนองนั้น)

นร. : หนูเอาไปบริจาค

ครู : หือ! บริจาค..บริจาคที่ไหน?

นร. : โรงพยาบาลจุฬาฯ

ครู : เหรอ! บริจาคได้ยังไง อยู่ตั้งไกล กรุงเทพฯ?

นร. : ค่ะ..ส่งไปรษณีย์ไป

ครู : คิดยังไง จึงบริจาค?

(เริ่มสงสัยยิ่งขึ้นกับวิธีคิดและการกระทำของเธอ)

นร. : หนูตั้งใจจะบริจาค ตั้งแต่ก่อนที่จะไว้ผมยาวแล้ว

(เธอไว้ผมยาว เพื่อบริจาค..)

ครู : เหรอ! มีวิธีตัดผมอย่างไรเป็นพิเศษมั้ย ในการตัดเพื่อบริจาค?

(เริ่มทึ่ง และชื่นชมเธอ แบบนึกตำหนิตัวเอง ที่ไม่มีมุมนี้ในใจครูอย่างเราเลย)

นร. : ก่อนตัดต้องสระทำความสะอาด เป่าให้แห้ง ผมต้องไม่ย้อม ไม่ทำสี พร้อมมัดเป็นช่อๆ หลังจากตัดแล้ว

ครู : อืม! ต้องดูแลและรู้วิธีการ

(ชื่นชมเธอยิ่งขึ้น เกิดขึ้นได้อย่างไร โดยเฉพาะกับเด็กหญิงอายุ 16-17 ปีอย่างเธอ)

นร. : ค่ะ

ครู : บริจาคแล้วได้อะไร? ทำไม?

นร. : ได้บุญ.....

ครู : เค้าเอาไปทำอะไร?

นร. : เค้าเอาไปให้ผู้ป่วยโรคมะเร็งใช้

ครู : รู้มาจากไหน เรื่องพวกนี้

นร. : อินเทอร์เน็ตค่ะ

ครู : ใช้เวลานานเท่าไหร่ กว่าผมเราจะยาว ตัดไปบริจาคได้?

นร. : ปีกว่าๆ ที่หนูเริ่มไว้มา

ครู : ใจบุญจริงๆ เป็นการทำบุญ ที่เธอจะได้บุญจริงๆ สหัสวดี..

.............................................


เป็นบทสนทนากับศิษย์ ซึ่งสะท้อนวาบขึ้นมาในใจตัวเองหลายๆอย่าง ลูกศิษย์ที่เพิ่งบ่นเค้าไปหมาดๆ ด้วยความอ่อนล้าว่า “ทำไมยากจัง ที่จะเปลี่ยนแปลงเขาไปสู่เรื่องดีๆ” “ทำไมไม่ฟังครูบ้าง” พวกเธอไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรในทางที่ดีขึ้นเลย ทั้งๆที่ครูแนะไปตั้งมากมาย หลายเรื่องหลายราว เรื่องการอ่านหนังสือ การเตรียมตัวสอบ ระเบียบวินัย ความเป็นผู้นำหรือเป็นแบบอย่างที่ดี ฯลฯ จากคะแนนสอบกลางภาคของพวกเธอทั้งห้อง ไม่ผ่านครึ่งเลย แม้แต่คนเดียว

นักเรียนบางคน นอกจากไม่ใช่อย่างที่เราคิดไปเสียทั้งหมดแล้ว

บางมุมเธองดงามกว่าเราผู้เป็นครูเสียด้วยซ้ำ..