อู๋เพื่อนรัก (ตอน ๑๐ อุบติเหคุ)
ประเทศไทยเราน่าจะครองตำเเหน่งแชมป์โลกไปแล้วในเรื่องอุบัตติเหตุต่อหัวประชากรบนท้องถนน แต่ละปีต้องสูญเสียความมั่่นคงในชีวิตหลายต่อมาก เพราะตายหรือพิการ โดยเฉพาะพวกพิการทำงานก็ไม่ได้ทำให้ครอบครัวต้องเสียเวลาและเงินมาเลี้ยงดู .....ส่วนใหญ่เราจะโยนความผิิดใ้ห้กับผู้ขับขื่ แต่ผมขอแย้งว่า ๗๐ ปซ. เป็นความผิดของทางราชการเสียเอง
ถ้าลองขับดูบนถนนมอร์เตอร์เวย์ ที่มีความเร็วจำกัดที่ ๑๒๐ จะเห็นว่าคนส่วนใหญ่ขับที่ประมาณ ๑๑๐ เท่านั้น ไม่ได้เมาหรือขับโดยประมาทตามทื่ตำรวจมักแจ้งข้อหา ส่วนใหญ่ที่ผมสังเห็นคือ
-เส้นถนนจาง แต่ไม่มีการตีเส้นให้เห็นชัดเจน โดยเฉพาะในตอนกลางคืน
-ถนนมีความคดเค้ยวเกินจำเป็น
-ป้ายบอกทางริมถนนไม่ดีพอ เช่นบอกเมื่อเลี้ยวไปแล้วแทนที่จะบอกก่อนเลี้ยว ระยะทางก็ไม่บอก
-ถนนเป็นหลุมบ่อ (โดยฉพาะขับตอนกลางคืน)
-ริมถนนมีการโฆษณามากเกินโดยเฉพาะตำแหน่งผบ.ตำรวจภูธรประจำจังหวัด ทำให้ดูดความสนใจของการขับขี่ ในสรอ.เขาห้ามโฆษณาริมถนน
-ถนนมีด่านกักของตำรวจตอนลงเขาที่ซึ่งมองไม่เห็นและขับมาด้วยความเร็วสูง เพราะลงเขาพอดี (ไม่่เชื่อลองขับสายเชียงราย-แม่สรวย-เชียงใหม่)
-อบห. ๗๐ ปซ. มาจากมอเตอร์ไซค์ ดังนั้นต้องมีการสอบใบขับขี่อย่างเข้มข้นและเถรตรง
--ทุกเรื่องที่ว่ามากระทรวงความมั่นคงฯต้องประสานร่วมมือกับก.คมนาคม และสตช. ซึ่งเป็นงานหนักทั้งสิ้น ผมเชือว่าถ้าทำได้เต็มรูปจะลดอบห.ได็ ๘๐ ปซ.
---รักเพื่อนเสมอ
..คนถางทาง (๑๘ มค. ๙๐)
