อู๋เพื่อนรัก (ตอน ๖ เบี้ยยังชีพ)

<p “=”“>อู๋เพื่อนรัก (ตอน ๖ เบี้ยยังชีพ)
</p> <p “=”“>เบี้ยยังชีพที่จ่ายให้เดือนละ ๕๐๐ บาทสำหรับคนจนนั้นจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจนจริง และจะไม่่เอาไปซื้อ เหล้า บุหรี่ เล่นหวย และอื่นๆ ผมอยากเสนอให้ปรับมาเป็นคูปองที่ใช้ซื้อได้แต่สิ่งของจำเป็น (เลียนแบบ Food stamp ของ สรอ. สำหรับคนตกงาน) ..ดูเหมือนว่าการเกิดมาเป็นคนจนนั้นได้ประโยชน์หลายต่อมาก เช่น ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ ได้ถนนใช้ฟรี(สร้างมาจากเงินผู้เสียภาษี) ค่ารักษาพยาบาลราคาถูก เบี้ยยังชีพ และอื่นๆ ซึ่งผมเห็นว่าไม่่ยุติธรรมต่อคนไม่จน หลายคนต้องทำงานหนัก เสียภาษีระดับก้าวหน้าถึง ๓๐ปซ. เพียงเพื่อเอาไปถมให้คนจนซึ่งหลายคนจนเพราะเกียจคร้าน ติดยา บ้าหวย..ผมจึงอยากขอให้เพื่อนคิดให้รอบในเรื่องนี้ โดยให้ความยุติธรรมต่อคนรวยที่เขาทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำด้วย
</p> <p “=””>–รักเพื่อนเสมอ
</p>

[ดร. จันทวรรณ ปิยะวัฒน์]

เห็นด้วยมากเลยค่ะอาจารย์ ควรให้เป็นคูปองอย่างในหลายๆ ประเทศค่ะ

ปล. บันทึกของอาจารย์มี </p> <p “=”“> ติดเข้ามาด้วยนะคะ แก้ไขได้นะคะ

[เขียนเมื่อ 19 ม.ค. 2560 08:59 น.19 ม.ค. 2560]

There are less unfortunate people by their family backgrounds, places they live, socio-economic circumstances (beyond their control). They need help. Else they may seek criminal ways to survive - then other people would suffer. And more taxmoney used.

Vouchers are good for some situations where administration costs can be absorbed without 'pains' (eg. banks can redeem vouchers through nornal deposit/withdraw processes). What are food items for vouchers? Would toothpaste, soap, tissue, clothes, medicine,... be included? Would small retail shops in villages be able to take vouchers and keep their cashflow for other trading? (Big supermarkets in big town would cope with some vouchers. But extra travelling expenses may incur for voucher holders...) In short vouchers need more considerations. Cash is easy! And more cash boosts economy instantly. ;-)