ชวนกันทำแบบฝึกหัด...พ่อแม่

สวัสดีเช้าวันอังคาร....วันนี้อยากชวนกันทบทวนเรื่องการสื่อสารของตัวเองว่า ตัวเราสามารถสื่อสารกับคนรอบข้างได้ดีพอไหม โดยเฉพาะกับตัวเองล่ะ เราสื่อสารกับตัวเองรู้เรื่องไหม เข้าใจตัวเองมากพอหรือเปล่า มีเรื่องเกี่ยวกับการสื่อสารมาแบ่งปัน
+++
เช้าวันหนึ่ง เป็นเช้าวันที่อากาศดี๊ดี แต่อากาศที่ดีจะไม่ช่วยอะไร
เช้าวันนี้พ่อมีประชุมนัดสำคัญ ต้องไปให้ทันนัด และต้องไปส่งลูกไปโรงเรียนก่อนไปทำงานทุกวัน ซึ่งก็ปกติ (ลูกอยู่ประถม 4)
+++
เช้าวันนี้ พ่อก็เร่งลูก ให้รีบกินข้าว "รีบ ๆ กินข้าวเข้า พ่อมีนัดประชุมสำคัญจะต้องรีบไปให้ทัน อย่ามัวชักช้าอืดอาดนะ!!!" แม่ก็วุ่นวายกับงานบ้านหลายอย่าง และก็มีเสียง "เพล้ง!!!!" ดังขึ้น
+++
ลูกทำแก้วน้ำตกแตก พระเจ้าก็คงไม่ช่วยแล้วงานนี้
พ่อ : อีกแล้วนะ!!! พ่อสอนกี่ครั้งกี่หนแล้วหึ ว่าเวลาถือแก้วน้ำ ทำอะไรก็ต้องมีสติ ให้ดูงาน มัวแต่ใจลอย ซุ่มซ่าม สะเพร่าจริง ๆ

ลูกตกใจตั้งแต่ทำแก้วน้ำตก คิดในใจนรกมาเยือนแน่ๆ งานนี้ และไม่ผิดจากที่คิดไว้ โดนจัดไปเต็ม ๆ อีกแล้ว "ซวยแต่เช้า" ลูกคิดในใจ (ความรู้สึกผิดไม่ทำงาน เพราะความกลัวเข้ามาแทนที่ หากเป็นกรณีอยู่กับแม่ ความรู้สึกผิดจะทำงานได้ดีกว่า เพราะแม่จะเข้าใจ ไม่ตำหนิ และจะปล่อยให้ลูกจัดการเก็บเช็ดด้วยตัวเอง โดยมีแม่คอยช่วยดูอีกที)
+++
ลูกเมื่อได้ฟังคำตำหนิและคำพิพากษาจากพ่อ จากความกลัวที่มี ก็ค่อย ๆ กลายเป็นความโกรธกรุ่นๆอยู่ภายใจ

พ่อ : แล้วจะยืนนิ่งเป็นปูนปั้นทำไม ก่อเรื่องแต่เช้า ไม่รู้อะไรหนักหนา คนยิ่งรีบ ๆ มีประชุม (ปากก็บ่น มือก็ทำ เก็บเศษแก้วเอง เพราะห่วงกลัวลูกจะโดนแก้วบาด ถึงปากจะร้าย แต่ใจก็รักนะ)

แม่ : คุณจะบ่นลูกอะไรหนักหนา ลูกเขาก็ตกใจจะแย่อยู่แล้ว (ด้วยความรักที่มีต่อลูก และห่วงใยสามีกลัวไปประชุมไม่ทัน จึงตั้งใจเข้ามาสานสัมพันธ์ และช่วยเก็บให้ เมื่อเห็นสามีทำเอง)

พ่อ : ลูกมันรับผิดชอบตัวเองไม่ได้ ก็เพราะมีแม่แบบนี้ไง ให้ท้ายกันอยู่เรื่อย ลูกทำอะไรก็ไม่เคยผิด

(มวยเปลี่ยนคู่ จาก พ่อกับลูก เป็น พ่อกับแม่แทน สักพักก็กลายเป็นตะลุมบอน พ่อแม่ลูก)

สรุปแทนที่จะได้ออกจากบ้านตามเวลาที่คิดไว้ ก็ไปสายกว่าปกติเยอะมาก ลูกไปถึงโรงเรียนสาย พ่อก็ไปประชุมสาย มิหนำซ้ำยังลืมเอาเอกสารการประชุมมาด้วยด้วยความ ร้อน(อารมณ์) เร่ง รีบ ก็เลยลืม
+++
ลูกไปโรงเรียนด้วยความขุ่นมัวน้ำตานองหน้า ไปถึงโรงเรียนก็โดนครูต่อว่าเรื่องมาสาย พ่อเองก็โดนเจ้านายตำหนิเรื่องการเข้าประชุมสายและลืมเอกสาร ภรรยาก็ทำงานบ้านด้วยน้ำตา
+++
คุ้น ๆ ไหมคะ มีเหตุการณ์ประมาณนี้ เคยเกิดขึ้นกับคุณบ้างไหม เอ๊ะหรือต้องถามใหม่ กี่ครั้งแล้วที่ต้องอยู่ในวงจรชีวิตแบบนี้ คุณคิดว่าสาเหตุสำคัญของปัญหานี้คืออะไร และหากเป็นคุณ ลองสมมุตตัวเอง คิดๆๆๆ ถ้าเราเป็นพ่อเราจะคิด พูดและทำอย่างไร ถ้าเป็นลูกล่ะ หรือถ้าเป็นภรรยาล่ะ ลองฝึกทำแบบฝึกหัดกัน
+++

การเรียนรู้ สำคัญกว่าความรู้ นะคะว่าไหม ความรู้ๆ ไปใช้ไม่เป็น หรือไม่ใช้ มีค่าต่างอะไรจากคนที่ไม่รู้จริงไหม
อยากชวนกันแบ่งปัน ความคิด เรียนรู้ร่วมกันค่ะ ^___^
ไม่มีตัดเกรด ไม่มีผลกับการทำงานใด ๆ แต่จะมีผลต่อหัวใจของคุณเอง

+++

เรื่องที่ท่านได้อ่านนี้ แม่ดาวได้แรงบันดาลใจมาจากการฟังธรรมะ แล้วพระอาจารย์ท่านเทศน์เล่าเรื่องนี้ค่ะ ฟังแล้วคิดว่า เป็นเรื่องที่น่าจะเป็นประโยชน์ ก็เลยนำมาแต่งเติมเพิ่มรายละเอียดเอง จากประสบการณ์จริงและความคิด(ปรุงแต่ง)ผสมๆ กัน เพื่อนำมาชวนกันฝึกทำแบบฝึกหัดกัน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เลี้ยงลูกแบบแนวคิดบวก



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

619441

เขียน

29 Nov 2016 @ 22:54
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
อ่าน: คลิก