ยามฟ้าครึ้มคลุมครอบอยู่รอบข้าง
ขณะความอ้างว้างยังหวามไหว
ขณะความหม่นมัวคลุมหัวใจ
ท่ามกลางความอาลัยไร้ร่องรอย
มองหมู่คนคร่ำครวญล้วนหมองหม่น
ความมืดมนเคว้งคว้างอย่างอ้อยสร้อย
ในยามฝนหล่นโปรยอยู่ปรอยปรอย
หนาวยังคอยมาย้ำกลางค่ำคืน
เจ็ดสิบปีที่ผ่านนั้นมีพ่อ
ธ คอยรอดูแลแม้หลับตื่น
บำบัดทุกข์บำรุงสุขทุกจุดยืน
อยู่บนผืนแผ่นดินถิ่นขวานทอง
สุขอยู่ในใต้ร่มพระบารมี
เจิดจำรัสรัศมีที่สาดส่อง
พระหัตถ์เอื้อมโอบอุ้มคอยคุ้มครอง
ธ ปกป้องผองภัยให้ร่มเย็น
ตะวันดับลับลาจากฟ้าแล้ว
สิ้นดวงแก้วมณีที่เคยเด่น
ในความมืดยืดยาวร้าวลำเค็ญ
มองมิเห็นที่ซึ่งจะพึ่งพา
มโนน้อมคำนึงซาบซึ้งนัก
รอยความรักอาลัยใจปรารถนา
ขอพระองค์ผู้ทรงธรรมนำปัญญา
สู่ชั้นฟ้าทิพย์สถานวิมานเทอญ
โสภณ เปียสนิท
บันทึกถวายพ่อหลวง
