จดหมายถึงโยมพี่ (เพื่อนรัก)

ขอเจริญพร...โยมเพื่อน (พี่โจ้)

...นานแล้วพอควรที่เราไม่ได้ติดต่อกัน อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้เข้าเรียนด้วยกันแล้ว...คงเป็นเช่นนั้นแน่

ขออภัยในความเข้าใจที่ไม่เป็นไปในทางเดียวกันที่ดียิ่งขึ้น ในเรื่องที่ชวนไปเที่ยวที่บ้าน , ร่วมทั้งงานแต่งงานของพี่ด้วย...เคยบอกกล่าวไว้ว่า รับปากจะเข้าไป มาถึงตอนนี้ยังไม่มีเคร้าโครงว่าจะไปเลย ช่วงนี้ยากหน่อยนะ เพราะหาเวลายากมากเลย ทั้งงานสอน อบรม งานอื่น ๆ ตามมาอีกเยอะเลย ต้องขอให้อะไร ๆ เข้าที่เข้าทางก่อน เหนื่อยหน่อย แต่ก็คิดว่า เราเองก็ต้องทำให้ได้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เป็นพระอาจารย์สอนหนังสือในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแม่แตงวิทยา แต่ก็เป็นไปแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องให้มันเกิด ตอนแรก ๆ ก็ยังรู้สึกใจหายเหมือนกันที่พี่ สึกขาลาเพศ คิดว่าน่าจะเป็นเรามากกว่า ที่ไหนได้ ไปก่อนเราซะอีก....

เป็นไงบ้างช่วงนี้สบายดีไหม ? เรื่องสุขภาพนี้สำคัญอย่างยิ่งเลยทีเดียว

เรื่องงานอบรมก็มีมาเรื่อย ๆ นาน ๆ ครั้ง ไม่ค่อยจะรับเท่าไหร่ เพราะเรามีงานที่ต้องทำประจำอยู่แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะใช้ แต่ตอนนี้เบื่อมาก แต่ก็ต้องทำ...เพื่อเด็ก และผู้ที่เข้าอบรม งานที่ผ่านมาไม่นานมานี้ก็อบรมเด็กนักเรียนศาสนาคริสต์ผสมพุทธ แต่ว่า พุทธเรามีน้อยนะ นักเรียน 67 คน รวมทั้ง คณะครูอีก 10 คน ได้เล่นคนเดียวเลย เพราะไม่มีทีมงาน ทั้งวันตั้งแต่ 08.00 น. – 21.30 น. สนุกไปอีกแบบหนึ่ง คิดถึงเพื่อน ๆ ของเรามาก ที่พวกเราเคยทำงานร่วมกัน กับอดีต รองประธานชมรมพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ล้านนา ทำหน้าที่แทนประธานชมรมอย่างมีประสิทธิภาพอย่างยอดเยี่ยม ในมหาวิทยาลัย ไม่มีใครที่ไม่รู้จักโยมพี่เป็นไม่มี อย่างน้อย ๆ คะแนนเสียงตอนลงสมัครประธานนักศึกษาเราจะน้อยแต่ก็ทำให้รู้ว่าเราก็ยังมีคนยอมรับ ของโยมพี่ 100 กว่าคะแนนเสียง เทียบกับของอาตมา 2 เสียง ดีใจมากที่ได้มีโอกาสทำในสิ่งที่ตนเองฝัน

สรุปแล้วเรื่องที่สำคัญที่สุดคือ อยากจะเขียนมาอวยพร ขอให้เพื่อน (พี่) อันเป็นที่รักยิ่งของเรา จงประสบความสำเร็จในชีวิตประจำวัน บุญใดกุศลใด ที่โยมพี่ได้สร้างสมบำเพ็ญมา ก็จงดลบันดาลให้โยมพี่และคนในครอบครัวจงมีความสุขปราศจากโรคภัยเบียดเบียน และขออำนาจพลานิสงส์นี้จงบังเกิดยังแก่ท่านทั้งหลาย จงประสบความสุข ๔ ประการ อายุ วัณณะ สุขะ พละ จงเป็นพลวปัจจัยน้อมนำท่านทั้งหลายให้ได้ถึงธรรมนำสู่พระนิพพานอันใกล้ ตราบใดที่ยังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ ขอจงอย่าอยู่ภพภูมิที่ต่ำกว่ามนุษย์และขึ้นชื่อว่า ความลำบาก ความไม่มี ความอดอยาก หรือความขาดแคลนใด ๆ จงอย่าได้มีแก่ท่านทั้งหลาย ทั้งภพนี้และภพหน้า โดยถ้วนทั่วกัน ทุกท่านทุกคนเทอญ

นิพพานัง ปะระมัง สุขัง นิพพานัง ปัจจะโย โหตุ โน นิจจัง ฯ

…….ส.วิสุทฺธสีลเมธี ชื่อนี้ท่านจำได้ เราเคยตั้งชื่อมาด้วยกัน........

ช้าหน่อย แต่ไม่เคยลืม...............

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผ้าขาวเปื้อนหมึก2



ความเห็น (0)