บทความปิดท้าย (วันศุกร์ ที่ 30 กันยายน พ.ศ.2559)

SmallGirl
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ปิดท้ายการบันทึก Gotoknow ภาคเรียนที่ 1 ของการฝึกสอน หลายอย่างที่ผ่านมามันช่วยสอนให้เราได้รับประสบการณ์ อะไรที่มีคนมาบอกให้เราทำ เรามักจะไม่ชอบเพราะนั้นมันไม่ใช่ความคิดของเรา แต่เราต้องทำเพื่อฝึกฝนตัวเองตามที่ใครหลายๆคนต้องการให้เราทำหรือเราเป็น จนสุดท้ายแล้วเราถูกหล่อหลอมให้เป็นอันหนึ่งอันเดียว จนได้คำว่า ครูเป็นเลิศ

ทุกครั้งที่เราถูกเรียกด้วยชื่อนี้ เราไม่ค่อยชอบนะ แต่ลึกๆแล้วเราภูมิใจเสมอมาที่เราได้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการนี้ เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิยาลัยนี้และเป็นส่วนหนึ่งที่มหาวิทยาลัยให้ความสำคัญและน่าสนใจของใครๆ อีกหลายกลุ่ม

หลายๆคนอาจจะรู้จักพวกเรา "ครูเป็นเลิศ" หลายๆด้าน ทั้งด้านเรียนเก่ง กิจกรรมเด่น ความคิดสร้างสรรค์ และด้านอื่นๆ แต่ถ้ามองลึกๆแล้วใครจะสัมผัสพวกเราได้จริงๆ ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เราเป็นเพียงนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่เป็นเหมือนนักศึกษาทั่วไปๆ เพียงแต่เราได้อยู่รวมกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน ผ่านร้อน ผ่านหนาวต่างๆ มาด้วยกัน มันจึงสร้างเป็นจุดเด่นขึ้นมาในกลุ่มพวกเรา

พวกเราคือรุ่นบุกเบิก มีผู้ใหญ่หลายๆคนบอกพวกเรา มันฟังดูแล้วยิ่งใหญ่มากนะ และมันก็ยิ่งใหญ่จริงๆ ใครจะคิดว่าไปอยู่กินที่มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่ วิทยาเขตสะลวง - ขี้เหล็ก เป็นกลุ่มแรกไปตั้งแต่ถนนเป็นดินแดง รถขึ้นไปได้เราต้องพากันเดินขึ้นเพื่อไปหอพัก เราอยู่จนชาวบ้านแถวนั้นต่างคิดถึงกันเมื่อเราจากมา

สำหรับเราแล้ว เราอยากจะขอบคุณโครงการนี้ที่ปลูกฝัง สั่งสอน สร้างจิตสำนึกและมอบอะไรหลายๆอย่างให้แก่เรา จนเราเติบโตได้ดีขนาดนี้ เรามาอยู่ในสังคมที่กว้างขึ้น เราได้เรียนรู้อะไรที่มากขึ้นแต่สิ่งที่อยู่กับเราตลอดเวลาคือคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ คำบอกเล่าจากความผิดพลาดของท่าน ทุกท่านที่เกี่ยวข้องกับเรา ไม่มีใครเลยที่ไม่มอบโอกาสดีแก่เรา ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ

สิ่งที่ตอบแทนได้ดีที่สุดก็คือการสร้างคุณงามความดีให้ตนเอง ครอบครัว ชุมชน สังคม ตลอดจนประเทศชาติในการที่เราจะเป็นครูที่ดี แบบอย่างที่ดรต่อไป


ส่วนการฝึกสอนในเทอมหนึ่ง เราต้องขอขอบคุณทางโรงเรียนที่มอบโอกาสให้เราได้เข้ามาฝึกประสบการณ์ วันแรกที่เราได้เข้าไปโรงเรียนยอมรับว่ามีแต่ความกลัว กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้ กลัวว่าจะไม่มีเพื่อน กลัวว่าจะสอนไม่ได้และความกลัวอีกมาก แต่เมื่อได้มาสัมพันธ์จริงๆแล้วโรงเรียนแห่งมีอะไรให้เราได้เรียนรู้และท้าทายกับความกลัวสิ่งแรกเลยคือนักเรียน นักเรียนที่นี้น่ารักถึงแม้จะมีบางที่ดื้อแต่ก็ตามประสาของเด็ก นักเรียนที่นี้อาจจะเรียนไม่ค่อยเก่งแต่ก็มีความเพียรพยายาม ถ้าถามว่าเชื่อฟังคำสั่งสอนไหม ในช่วงวัยประถมยอมเป็นธรรมดาที่เด้ฏเล็กจะเชื่อฟังพอเป็นเด็กโตขึ้นมาหน่อยเริ่มมีหัวดื้อรันแต่อย่างไรก็ตามยังเชื่อเสมอว่า ไม่มีอะไรจะสู้กับไม้เรียวของครูประจำชั้นได้ สองก็คงจะเป็นครูและบุคคากรในโรงเรียนทุกท่าน ท่านทุกคนมองเราเหมือนลูกหลาน ไม่เคยมองว่าเราเป็นเพียงนักศึกษา ท่านค่อยให้คำแนะนำ ปรึกษา ตักเตือนและแบ่งปันตลอดเวลา สามเพื่อน เพื่อนที่ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาตลอด 1 เทอม น่ารักมากเพื่อนจะคอยช่วยเหลือ มีน้ำใจให้แก่เราเสมอมา สิ่งแรกที่เรามอบให้กันในตอนเช้าคือรอยยิ้ม

การฝึกประสบการณ์ในครั้งนี้มันมากกว่าการบรรยายเป็นตัวหนังสือ แต่ประสบการณ์ในครั้งนี้ช่วยสอนให้เราจนเรารับรู้ได้ว่าเรามีการเปลี่ยนแปลงตัวเองมากขึ้นเพื่อจะก้าวไปเป็นครูในวันข้างได้


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของ นางสาวโชติมณี จินะโต้ง (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เขียนบันทึกได้ดีมากครับ

ปิดบันทึกการฝึกสอนภาคเรียนที่ 1/2559 ;)...