เพื่อนและฉัน บน wheelchair ตัวนั้น

สวัสดีค่ะ นันฑิญา รัตนกรบรรจง ชื่อเล่น ปอย เป็นนักศึกษากิจกรรมบำบัด มหาวิทยาลัยมหิดล ชั้นปีที่ 3ค่ะ

ในวันพฤหัสที่ 8 กันยายน 2559 ที่ผ่านมาได้เรียนวิชา PTOT333 (ADL&Rehabilitation) และได้มีโอกาสได้ลองจำลองสถานการณ์ โดยแสดงบทบาทสมมุติเป็นผู้รับบริการที่ป่วยเป็นโรค Spinal cord injury ที่ระดับ C7 ที่ใช้รถเข็นในการเคลื่อนที่จากคณะกายภาพบำบัด ไปยังสถานีรถราง โดยในขณะไป ปอยได้เป็นคนนั่งwheelchair ก่อน และเพื่อนที่ไปด้วยก็ได้รับบทบาทเป็นนักกิจกรรมบำบัด

ความรู้สึกแรกที่ได้นั่งwheelchair รู้สึกตื่นเต้นมาก เหมือนได้ลองของเล่นใหม่ แต่พอต้องแสดงบทบาทเป็นผู้รับบริการที่มีพยาธิสภาพจริงๆ จึงทำให้รู้ว่า การที่เรามีข้อจำกัดทางร่างกายนั้นมีความยากลำบากในการใช้ wheelchair เป็นอย่างมาก เนื่องจากผู้ที่เป็น SCI ระดับ C7 นั่น ร่างกายช่วงล่างจะใช้งานไม่ได้ ไม่สามารถกำมือได้ ถ้าจะกำมือก็ต้องใช้การกระดกข้อมือแทน ทำให้ยากในการบังคับล้อwheelchair ไปในทิศทางต่างๆ

ในขณะที่ออกมาถึงหน้าคณะ ด่านแรกที่ต้องผ่านไปคือ ทางลาดลงหน้าคณะ ซึ่งถือว่าเป็นอุปสรรคพอสมควรในการจะบังคับ wheelchair ลงไป เพราะกำมือไม่ได้ ทำให้ชะลอความเร็วของ wheelchair ตอนลงทางลาดไม่ได้ ต้องเปลี่ยนมาเป็นเอามือไปดันเบรกแทนการกำมือจับล้อรถ ความรู้สึก ณ ตอนนั้น คือ หวาดเสียว และลำบากในการบังคับ wheelchair มาก พอลงมาจากทางลาดได้ก็เป็นทางเรียบจึงทำให้ง่ายต่อการควบคุบและบังคับ wheelchair แต่พอเข็น wheelchair ในระยะเวลานานๆก็เริ่มรู้สึกเจ็บฝ่ามือและเมื่อยแขนมากๆ จึงคิดว่าถ้าเป็นผู้รับบริการจริงๆ คงลำบากน่าดู ต้องมีการฝึกกำลังแขนให้แข็งแรงมากแน่ๆ เพราะต้องชีวิตบนรถเข็นตลอดเวลา พอถึงทางข้ามถนนตอนแรกปอยอยากจะข้ามถนนเองเพราะไม่ค่อยมีรถ แต่เพราะเพื่อนกลัวอันตรายจึงช่วยเข็นให้ แบะเข็นต่อไปเรื่อยๆ เพราะเห็นว่าปอยบ่นว่าเจ็บมือและเมื่อยแขน และเพื่อนก็พยายามพาไปในทางที่ง่ายต่อการบังคับรถ wheelchair ทางที่เรียบๆ และไม่ค่อยมัจักรยานปั่นผ่าน

อุปสรรคต่อมา คือ บริเวณทางเชื่อมระหว่างหอ 11 จะไปสถานีรถรางมีทางลาดที่แคบ ซึ่งมีทั้งลงไปที่พื้นปูน และลาดขึ้นไปบนพื้นสถานีรถราง ทำให้รู้สึกลำบากทั้งขึ้นและลง เพื่อนที่ไปด้วยจะคอยยืนดูอยู่ด้านหลังใกล้ๆและถามว่าขึ้นได้ไหม และจะคอยเชียร์ว่า "อีกนิดหนึ่งๆ เร็วๆ ปอย" "ปอย strong สิ ปอย" เราก็จะขำและรู้สึกมีแรงใจในการดันขึ้นไป จนขึ้นไปได้ และก็ได้ถ่ายรูปกับสถานีรถรางมา

จากการจำลองสถานการณ์ ได้สมมุติว่า ผู้รับบริการมีความต้องการมาสถานีรถรางเพื่อจะขึ้นรถรางไปซื้อของหน้ามอ มาทำการบ้านส่งอาจารย์ จึงทำให้ผ่านอุปสรรคต่างๆจนมาถึงรถรางได้ และจากการพบอุปสรรคต่างๆระหว่างทาง และจากการที่ได้เรียนมาจึงทำให้อยากเพิ่ม Hand rim เข้าไปติดกับ wheelchair เพราะคิดว่าอาจจะทำให้สะดวกในการเดินทางมากขึ้น พอถึงสถานีรถรางและถ่ายรูปเสร็จแล้ว จึงเปลี่ยนบทบาทกับเพื่อนโดยให้เพื่อนเป็นผู้รับบริการและปอยไปเป็นนักกิจกรรมบำบัดแทน เพื่อให้ได้รู้ถึงความรู้สึกจริงๆผู้รับบริการ แล้วเราก็เดินทางกลับมาทางเดิมจนถึงคณะ และขึ้นห้องเรียนไปทำการวิเคราะห์กิจกรรมต่อ จนได้รับมอบหมายการบ้านมา 2 ชิ้น และประสบการณ์การใช้ wheelchair ก็จบลงค่ะ ^^

นส.นันฑิญา รัตนกรบรรจง PTOT 5723024

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน OTMU#3



ความเห็น (0)