การผลิตและกระจายสัตวแพทย์

วันที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๙ ผมได้คุยกับคณบดีคณะสัตวแพทยศาสตร์ มช. ผศ. น.สพ. ดร. ขวัญชาย เครือสุคนธ์ โดยบังเอิญและบังเอิญอีก ที่ผมถามท่านว่าบัณฑิตคณะสัตวแพทย์จบแล้วไปทำงานอะไร

ผมจึงได้ความรู้จากท่านว่า ร้อยละของนักศึกษาคณะนี้เป็นผู้หญิงและนักศคกษาส่วนใหญ่มาจาก ครอบครัวคนในเมืองจึงมีค่านิยมทำงานสบายรายได้สูงจึงมักไปเป็นสัตวแพทย์ที่ดูแลสัตว์เล็ก หรือสัตว์เลี้ยงในบ้านทำให้ประเทศขาดแคลนสัตวแพทย์ที่ทำงานดูแลปศุสัตว์ ที่จะต้องไปอยู่ในต่างจังหวัด หรือในชนบท

ท่านบอกว่า ได้พยายามให้โควต้าแก่เด็กจากชนบท ด้วยความหวังว่าเมื่อเรียนจบจะได้ไปทำงาน ดูแลปศุสัตว์แต่นักศึกษาโควต้าพิเศษเหล่านี้พื้นความรู้ไม่แข็งเท่านักศึกษาที่มาจกการสอบแข่งขันจึงเรียนด้วยความยากลำบาก

ทำให้ผมคิดย้อนกลับไปถึงชีวิตการทำงานในโรงเรียนแพทย์สมัย ๓๐ - ๔๐ ปีก่อนที่เราประชุมกัน เรื่องนโยบายการผลิตแพทย์ว่าต้องคำนึงถึง ๓ อย่าง คือ จำนวนคุณภาพและการกระจายมหาวิทยาลัยต้อง ดำเนินการรับนักศึกษา และจัดการศึกษาให้เอื้อต่อการกระจายแพทย์ไปทำงานในต่างจังหวัดและพื้นที่ห่างไกลด้วยเรื่องการผลิตแพทย์ให้เพียงพอคุณภาพตรงความต้องการและเอื้อต่อการกระจาย นี้มีมาตรการต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทำให้คิดว่า ควรมีนโยบายและมาตรการผลิตสัตวแพทย์ให้เอื้อต่อการกระจายเช่นเดียวกันโดยต้องให้เป็นนโยบายและมาตรการระดับประเทศ

วิจารณ์ พานิช

๒๒ ก.ค. ๕๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สภามหาวิทยาลัย



ความเห็น (0)