เรื่องเล่า 1

<p “=”“>จากประสบการณ์จริงที่ไม่เชื่อว่า .. รักแท้มีอยู่จริง </p> <p “=”“>เรากับแฟน คบกันมา 4 ปี เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม พอเข้ามหาลัยแรก เราก็ไปเรียนด้วยกันที่ มหาลัยแห่งหนึ่งทางจังหวัดสกลนคร พอเรียนได้ปีเดียวเราสองคนก็ได้ ออกจากมหาลัยนั้นเนื่องด้วยสาเหตุหลายๆ อย่าง จนเราได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่จังหวัดมหาสารคาม และ แฟนของเราก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพมหานคร เราไม่เคยจะมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกัน เราสองคนได้วางแผนชีวิตไว้ร่วมกันว่าเรียนจบ จะมีทุกสิ่งทุกอย่างร่วมกัน เหมือนกับว่า เราสองคนรักกันมากจนใครก็มาแย่งความรักของเราไปไม่ได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง เนื่องด้วยระยะทาง และ เราทะเลาะกันเรื่องไม่มีเวลาให้กัน เรื่องอะไรต่างๆ นาๆ จนทำให้เราต้องเลิกกัน แต่เหตุผลที่เรามารู็ทีหลังคือ เขามีคนใหม่ เขาให้เหตุผลเราว่า เราอยู่ไกล เราไม่มีเวลาให้ เราไม่เข้าใจเขาเหมือนที่คนใหม่ของเราเข้าใจเขา เลิกกันช่วงแรก เราเสียใจร้องไห้ทุกวัน ไม่กล้ากลับบ้านเพราะกลัวครอบครัวเราจะสงสัยว่าเราเป็นอะไร จนวันหนึ่่งแม่เราโทรมา ตอนนั้นเราอ่อนแอมากๆ แทบไม่อยากรับสายแม่เลยก็ว่าได้ แต่ด้วยความที่กลัวแม่เป็นห่วง จึงรับ แล้วคุยไปสักระยะหนึ่งเราก็ร้องไห้แล้วตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง แม่จึงบอกเราว่า * ในโลกใบนนี้หนูเชื่อเถอะลูกว่าไม่มีใครรักหนูเท่าแม่และครอบครัวเราแล้ว กลับมาหาแม่นะกลับมาพักบ้านเรา หนูเหนื่อยใช่ไม๊ กลับมากอดแม่นะ * พอจบบทสนทนา ตื่นเช้ามาเรารีบกลับของกลับบ้าน พอถึงบ้านแทบจะกลั้นอะไรไว้ไม่อยู่เราวิ่งกอดแม่เรา แล้วร้องไห้แบบไม่กลั้นอะไรไว้ทั้งนั้น เพราะวินาทีนั้นคือสุดๆ ของเราแล้วจริงๆ แม่เราไม่ถามอะไรเราเลยสักคำได้แต่กอดแล้วก็บอกเรา *ร้องไห้พอ ร้องให้หมด แล้วจากนี้ก็ให้หนูจำไว้ว่าคนเราถ้ารักกันจริงๆ มันจะไม่ทำให้เราเสียใจ หรือ ร้องไห้เด็ดขาด ให้หนูคิดว่าหนูเได้ตัดคนที่ไม่จริงใจกับหนูไปอีกคน ต่อจากนี้ทำหน้าที่ของลูกให้ดีตั้งใจเรียนทำทุกอย่างให้ประสบผลสำเร็จในชีวิต แม่รักหนูมาก รักแม่รักพ่อรักครอบครัวแล้วหนูจะไม่มีวันเจ็บหรือเสียใจเด็ดขาด * จากวันนั้นมา เราก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันๆ เพราะเมื่อไหร่ที่เราแย่เราก็จะนึกถึงคำพูดของแม่ ว่า *ไม่มีใครรักเราเท่าแม่และครอบครัวเรา (แต่เราก็ขอสารภาพนะว่ามันก็มีบางทีที่เราก็คิดถึงเขาอยู่แต่ก็อย่างว่าถ้าเขารักเราจริงเขาจะไม่ทำให้เราเสียใจ) - ไม่มีคำว่าตลอดไปในโลกใบนี้ และ ความจริงของชีวิตคือ ไม่มีใครรักเราและหวังดีกับเราเท่าครอบครัวของเรา ถ้าอยากตามหารักแท้ก็ให้กลับบ้านไปหาครอบครัวเพราะนั้นแร่ะคือรักแท้ที่จะไม่มีวันทำให้เราเสียใจหรือร้องไห้เลย .. ขอบคุณค่ะ
</p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วิชาการพัฒนานิสิต 3/2558



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

บ้าน คืออ้อมกอดแห่งรัก

พบพราก เป็นเรื่องธรรมชาติ

อ่อนแอ แล้วเข้มแข็ง

เข้มแข็ง แล้วอ่อนแอ

เช่นนั้นครับ-