๔๒๕. มาถึงจุดนี้...ได้อย่างไร

ผมอธิบายได้และนักเรียนก็เข้าใจ และแสดงออกซึ่งความจงรักภักดี ตลอดจนซาบซึ้งในพระปรีชาสามารถของพ่อหลวง ที่ทรงพระราชนิพนธ์เพลง”ใกล้รุ่ง” ที่นักเรียนจะเริ่มบรรเลงเป็นเพลงแรก..เสมอ

ผมทบทวนและถามตัวเอง..วันนี้...เปิดภาคเรียน ปีการศึกษา ๒๕๕๙ ครบ ๒ เดือน สิ่งที่เป็นความต้องการจำเป็น คือ สร้างวงดุริยางค์ของโรงเรียนขนาดเล็กให้ยั่งยืน และเข้มแข็ง..ทำได้ยากแต่ก็ต้องทำ เพื่อความต่อเนื่อง ..พอเห็นนักเรียนบรรเลงไปตามตัวโน้ต อย่างจดจ่อและตั้งใจ ไม่มีผิดเพี้ยน ฟังแล้วไพเราะยิ่งนัก ผมรู้สึกภูมิใจในความสามารถของนักเรียนของผม..ทุกคน

การรวมวง.ทั้งหมด ๒๔ ชีวิต ป.๔ – ๖ ไม่ง่ายมาตั้งแต่เปิดเรียน เพราะรุ่นพี่ที่เก่งๆ จบกันไปหมดแล้ว เมื่อนักเรียนสนใจ ให้ความร่วมมือ ครูก็สู้..ผมจึงบูรณาการให้เป็นเรื่องเดียวกัน ทั้งค่านิยม ๑๒ ประการ..และลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้.....

หลายคนสงสัย ค่านิยม..ตรงไหน.. ผมอธิบายได้และนักเรียนก็เข้าใจ และแสดงออกซึ่งความจงรักภักดี ตลอดจนซาบซึ้งในพระปรีชาสามารถของพ่อหลวง ที่ทรงพระราชนิพนธ์เพลง”ใกล้รุ่ง” ที่นักเรียนจะเริ่มบรรเลงเป็นเพลงแรก..เสมอ

รวมทั้ง เพลงที่ใกล้จะลืมเลือน แต่ผมก็พยายามจะนำกลับมา เพื่อให้นักเรียนรู้รักสามัคคี เป็นเพลงปลุกใจที่นักเรียนร้องและบรรเลงได้ ทั้งเพลงสยามนุสติ เพลงรักเมืองไทย และเพลงแรงสามัคคี

วงดุริยางค์ ที่ใช้ เบลเลลล่าและเมโรเดียน เป็นตัวนำ มาตลอด นานนับ ๑๐ ปี ผมใช้เพลงง่ายๆ เป็นสื่อให้นักเรียน รักและสนใจการดนตรี รู้สึกขอบคุณเพลงไทยเดิมเหล่านี้ ที่มีท่วงทำนองเร้าใจ ในจังหวะรำวง ประกอบด้วย เพลงช้าง เพลงกอไผ่ เพลงลอยกระทง เพลงตามองตา เพลงเต้ยโขง และเพลงดาวพระศุกร์ จำนวนเพลงที่มากมาย กับการเรียนการสอนในห้องเรียน..ภาควิชาการที่ค่อนข้างเข้มข้น..ผมจึงอดถามตัวเองไม่ได้ว่า..ผมมาถึงจุดนี้...ได้อย่างไร.. ๒ เดือน กับวงดุริยางค์ที่ยิ่งใหญ่ ในแบบฉบับของผม บ่งบอกพื้นฐานของนักเรียนและอัตลักษณ์ เอกลักษณ์ของโรงเรียน.ที่สั่งสมและศรัทธา..สืบต่อกันมา.......

ดนตรี..ช่วยกล่อมเกลาจิตใจ ให้นักเรียนมีระเบียบวินัย มีสติ สมาธิ มีสัมมาคารวะ พี่กับน้อง บรรเลงด้วยโน้ตตัวเดียวกัน...เป็นพื้นฐานของความรักความเข้าใจ ...ที่จะช่วยกันเรียนรู้และก้าวไปสู่คุณภาพ..ที่โรงเรียนวาดหวัง

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๙








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)