วันที่ 13 หน้าที่ครูเวรครั้งที่ 3 (2 มิถุนายน 2559)

หลังจากเมื่อคืนฝนตกอย่างหนัก

เช้านี้ตื่นมาฝนก็ยังตกหนักเช่นเดิม

แล้ววันนี้เป็นครูเวร

ฉันจะออกจากหอพักยังไง ><


ฉันตื่นตั้งแต่ตีห้า และเตรียมพร้อมไปโรงเรียนตั้งแต่หกโมงครึ่ง

แต่ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

ฉันนั่งรอสักพัก จนประมาณเจ็ดโมงสิบห้า ฝนก็ซาๆลง

ฉันรีบขี่รถไปโรงเรียน เพราะกลัวฝนจะตกลงมาอีก

มาถึงโรงเรียนฝนก็ซาๆลงไปมากๆแล้ว

นักเรียนมาโรงเรียนเบาบางตามากๆ


ฉันไปยืนประจำจุดที่ประตูข้างโรงเรียนเช่นทุกวัน

ได้พบเห็นภาพเดิมๆที่เคยเห็น ก็คือ มีนักเรียนคนแล้วคนเล่าเดินเข้าโรงเรียน

บางคนก็มีพ่อแม่ผู้ปกครองมาส่ง

บางคนก็เดินมากับเพื่อ บางคนก็มาคนเดียว

ภาพที่ฉันมักจะเห็นอย่างชินตา คือ ภาพพ่อแม่มาส่งลูกเข้าโรงเรียน

เห็นแล้วอดนึกถึงตัวเองสมัยเป็นเด็กไม่ได้

เพราะฉันพูดได้เลยว่า ตั้งแต่ขึ้น ป.1 พ่อกับแม่ไม่เคยไปส่งไปโรงเรียนอีกเลย

ฉันอยากให้ตอนเด็กๆของฉัน มีพ่อแม่มารับมาส่งมาโรงเรียนแบบนี้บ้างจัง...

ภาพคุณพ่อมารับลูกชายกลับบ้าน

ภาพคุณแม่มารับลูกชายกลับบ้าน

ภาพเด็กๆ กำลังทยอยกันกลับบ้าน


การเรียนการสอนวันนี้ก็ปกติดี

รู้สึกว่าเด็ก ป.4/1 จะตั้งใจเรียนขึ้นทุกวันๆ (หลังจากที่ได้อบรมใหญ่วันนั้น)


เย็นนี้ก็นั่งรอจนเด็กคนสุดท้ายกลับบ้าน

ในขณะที่กำลังจะกลับแล้ว

บังเอิญครูเค (ครูในโรงเรียนท่านหนึ่ง) เดินมานั่งคุยกับพวกเราที่เป็นครูเวร

และจากนั้นก็คุยยาวไปจนถึงหนึ่งทุ่มเลยทีเดียว (นานมาก)

แต่สิ่งที่ครูเคเล่าให้ฟัง คือ ประสบการณ์ชีวิตของครู และสอดแทรกไปด้วยวิธีการสอนเด็กประถมศึกษา

วันนี้ฉันได้คำตอบแล้วว่า พรรคลิงน้อยพัฒนา มีคุณครูแกนนำหลัก คือ ครูเค นั่นเอง


ชื่อ "ลิงน้อย" เป็นกลุ่มเด็กพิเศษหลายๆด้านที่ถูกนำมาฝึกโดยครูเค

ครูเคใช้ศิลปะในการเยียวยา รักษา เด็กกลุ่มนี้

ครูเคสอนเด็กตีกลองสะบัดชัยและตบมะผาบ

ครูเคบอกว่า เด็กกลุ่มนี้เป็นเด็กพิเศษที่ไม่สามารถเรียนได้เหมือนเด็กปกติ

แต่เราสามารถฝึกเด็กกลุ่มนี้ให้มีอาชีพติดตัวได้

เพราะเมื่อเขามีอาชีพ เขาก็จะสามารถเลี้ยงดูตนเองและหารายได้ด้วยตนเองได้


ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า ในปัจจุบันจะมีครูที่มีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่มากมายขนาดนี้

ฉันเคยได้ยินครูในห้องสมุดเอ่ยถึงชื่อ ครูเคๆ

ครูในห้องสมุดบอกว่า ครูเคเอาเด็กพิเศษไปฝึกฝนด้านต่างๆ

บางครั้งก็เสียเงินเลี้ยงเด็กกลุ่มนี้ไปมาก แต่เลี้ยงเสมอ ทั้งน้ำ ทั้งขนม บางทีเด็กอยากกินอะไรก็ตามใจเด็กเสมอ

ครูเคฝึกเด็กเหล่านี้จนเย็น บางทีก็ดึก


สิ่งที่ครูในห้องสมุดเล่าให้ฉันฟังในวันนั้น

ฉันเพิ่งมาได้เห็นจริงๆ ในวันนี้เอง

ฉันนับถือในตัวครูเคจริงๆ

ยิ่งได้ฟังครูเคพูด ก็ยิ่งนับถือ

เพราะนอกจากครูจะนำเด็กพิเศษกลุ่มนี้...ุกลุ่มที่ไม่มีใครต้องการ มาฝึกฝนแล้ว

ครูก็ยังสร้างไลน์กลุ่มผู้ปกครองของเด็กพิเศษกลุ่มนี้ขึ้นมาด้วย

เพื่อแจ้งสิ่งต่างๆให้ผู้ปกครองรู้ และสั่งการบ้านพิเศษให้เด็กๆด้วย


ภาพครูเคกำลังถ่ายทอดประสบการณ์ดีๆ ให้ฟัง

มีการเปลี่ยนท่านั่งเป็นครั้งคราว ^^


ถึงวันนี้จะเป็นครูเวรที่กลับค่ำที่สุดเท่าที่ผ่านมา

แต่ก็คุ้มที่ได้ยินเรื่องเล่าดีๆ ประสบการณ์ดีๆ จากครูคนหนึ่ง

อยากให้ครูทุกคนตระหนักเห็นความสำคัญของเด็กพิเศษเหมือนที่ครูเคได้ทำ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวเสาวภา เรือนปัญโญ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)