วันแรกของฝึกสอนขอทำให้เต็มที่ (16 พฤษภาคม 2559)

"วันแรกของการเปิดเรียนปีการศึกษา 2559 เป็นวันแรกของการเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาฝึกสอนของฉัน"

เมื่อเข้าไปในโรงเรียน สองมือเด็กน้อยยกไหว้สวัสดีตลอดข้างทาง โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเราเป็นใครประทับใจความรู้สึกนี้นะ

ฉันสัมผัสได้ถึงความน่ารักและมีมารยาทของเด็กๆโรงเรียนบ้านเจดีย์แม่ครัว โรงเรียนนี้ดูกว้างและสะอาดตา บางตึกมีสีสันสวยงาม

ไม่ใช่ตึกสีขาวธรรมดาที่เราๆเคยเห็นกัน ก็ดูแปลกตาไปอีกแบบ ฉันยกมือไหว้บุคลากรในโรงเรียนทุกๆคน ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการ

ครู ผู้ปกครองนักเรียน และภารโรง ฉันไม่เกี่ยงนะว่าเขาจะเป็นใครอยู่ในตำแหน่งอะไรแต่ถ้าเขาคือผู้ใหญ่เราฉันจะยกมือไหว้เขาเสมอ

การที่เราทำในสิ่งที่ดีๆให้เขาได้เห็น เขาจะสัมผัสได้และประทับใจเราตั้งแต่แรกเห็น ซึ่งความรู้สึกนี้ค่อนข้างที่จะสำคัญ


การออกไปแนะนำตัวหน้าเสาธง ก็ยังคงเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นเหมือนเดิม คิดในใจจะอายทำไมมีแต่เด็ก แต่มองไปรอบๆสิ

ผู้ปกครองและคณะครูมาเต็ม5555 มาวันนี้วันแรกตารางสอนยังไม่ลงตัว ก็เลยกะจะเข้าไปช่วยครูพี่เลี้ยงสอนเด็ก คุมเด็กที่ไหนได้

ครูพี่เลี้ยงบอกว่าให้ลองสอนเลย "หนูพร้อมไหม" แผนการสอนพร้อม สื่อพร้อมแต่คนไม่พร้อม แล้วก็ตอบครุพี่เลี้ยงไปว่า "พร้อมค่ะ"

เอาขนาดนี้แล้วจะกลัวอะไร คิดว่าถ้าไม่สอนวันนี้วันอื่นก็ต้องได้สอน เขาไปสอนให้เด็กได้คุ้นเคยกับเราก่อนสักหน่อยก็ดีฉันสอนคณิตศาสตร์

ชั้นป.4/1 ป.4/2 และสอนคณิตศาสตร์ ป.5/1 ป.5/2 ครูพี่เลี้ยงฉันชื่อครูแขก เป็นครูประจำชั้นประภมศึกษาปีที่ 4/1 คาบแรกที่สอน

ฉันไม่ตื่นเต้นกับรักเรียนนะ แต่ตื่นเต้นกับครูพี่เลี้ยงที่ค่อยดูการสอนอยู่ แต่สอนไปสักพักก็เริ่มดีขึ้น ฉันสอนทบทวนเรื่องจำนวนนับที่ไม่เกิน

100,000 ซึ่งเด็กเคยเรียนมาแล้วตอน ป.3 ฉันตั้งคำถามให้เด็กได้คิด ได้ตอบ ได้ออกมาหน้าชั้นเรียน เด็กดูสนใจและตั้งใจเรียนวิชาคณิตฯกับฉัน



ฉันจะพยายามจัดการเรียนการสอนที่ทำให้เด็กไม่เบื่อ ให้เด็กได้คิด ได้ตอบ ได้แสดงความเห็นเยอะๆ เพราะฉันคิดว่าถ้าฉันสั่งให้เด็กทำ

แบบฝึกหัดตั้งแต่ต้นชั่วโมงถึงท้ายชั่วโมงเด็กคงเบื่อแน่ๆ คำที่ฉันพูดกับเด็กบ่อยๆคือ ใครไม่เข้าใจขอให้ยกมือ ครูเข้าไปสอนให้ได้ ได้ผลแหะเด็ก

ยกมือกันใหญ่ นี่จะแกล้งครูหรือไม่รู้จริงๆกันเนี้ย5555 เดินไปเดินมาสอนเด็กซะทั่วห้อง เด็กบางคนทำงานช้ามาก เขาก็ไม่ได้เล่นอะไรนะ แต่เขา

เขียนตัวหนังสือช้า แต่ฉันก็เต็มใจที่จะรองานจากเขา ทุกคนในโลกนี้ไม่เหมือนกัน ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ คนเราเก่งอ่อนปะปนกันออกไปในแต่ละ

สังคม ฉันเป็นคนหนึ่งที่ชอบและอยากจะสอนเด็กที่อ่อนให้เขาเก่ง ซึ่งอาจจะสวนทางกับบางคนที่ชอบจะสอนแต่เด็กเก่งเพื่อที่จะให้เขาเก่งขึ้นไป

อีก ลองหันมาดูเด็กกลุ่มนี้ ถามว่าเขาเกิดมาอยากเรียนช้า อยากทำอะไรช้าไหม เขาก็คงตอบว่าไม่ แต่เมื่อเด็กเขาเป็นเช่นแล้วเราในฐานะเป็น

ผู้สอน ฉันมองเสมอว่าฉันอยากจะช่วยเขา ฉันอยากจะช่วยพัฒนาเขา อยากให้เขารู้ว่าเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนอื่น สู้ๆนะ ครูเป็นกำลังใจให้

เด็กน้อย

วันนี้ช่วงเช้าถึงเที่ยงสอนและคุมชั้นเรียนแทนครู ร้อนมากเหงื่ออกเต็มตัว เต็มหัว อะไรจะขนาดนี้บรรยากาศช่างไม่เป็นใจเอาซะเลย แต่ก็

ต้องอดทนต่อไป ทุกคนก็ร้อนเหมือนกันหมด ครูก็ร้อน เด็กก็ร้อน กว่าจะลงเวลาสอนเสร็จเล่นเอาวุ่นวายเหมือนกัน เราต้องหาเวลาลงสอนเอง ต้องไป

ประสานกับครูประจำชั้นแต่ละชั้นว่าเราพอจะลงสอนเวลาไหนได้บ้าง สรุปว่าฉันสอนทั้งหมด 12 คาบ/สัปดาห์ ไม่เป็นไรค่ะถือว่าเป็นประสบการณ์เก็บ

เกี่ยวไปเรื่อยๆ


คุมชั้นเรียนวิชาภาษาไทย




ตั้งใจเรียนแบบนี้ทุกๆคาบนะ ทบทวนจำนวนนับไม่เกิน 100,000



เหลือเด็กน้อยทำงานคนเดียวในห้อง ครูรองานหนูอยู่นะ



พอให้เล่นเกมฝึกสมองแย่งกันออกมาเขียวนะ


พอบ่ายมาก็ช่วยครูทำงานพิมเอกสาร พิมรายชื่อ พิมตารางสอนบ้าง เราก็ช่วยไม่เกี่ยงงานอยู่แล้ว ครูเขาสั่งอะไรก็ต้องทำ เราเป็นเด็กใหม่ต้อง

เรียนรู้อะไรอีกเยอะจากครูทุกๆท่าน ทุกสิ่งทุกอย่างต่อไปจากนี้ฉันนับว่าเป็นประสบการณ์ของฉันที่ฉันจะได้รับ และฉันก็พร้อมแล้วที่จะรับเอาประสบการณ์

ต่างๆจากการสอนและการทำงานจากโรงเรียนแห่งดี ฉันจะมองอุปสรรคปัญหาให้เป็นเสมือนเกมที่ฉันต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ จะเรียนรู้ แล้วปรับเพื่อการ

อยู่ร่วมกันในโรงเรียนฝึกประสบการณ์แห่งนี้ ชีวิตนักศึกษาฝึกสอนของฉันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้........

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวปัทมาภรณ์ ธิปัญจะ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)