เพลง หมอกี่

อนามัยท่ายาง ตำนานบ้านนอกของไทย ชุมพรประตูภาคใต้ มีหมออนามัยสาววัยใกล้ฝั่ง อดีตหมอไทย ใช่ใครจะสอนจะสั่ง ลมแดดฟ้าร้องฝนหลั่ง หมอไม่อาจนั่งนับสิบนับร้อย หมอคะหมอขา หมอครับลูกไม่สบาย หมอช่วยตรวจดูลูกชาย ลูกผมเป็นไข้ขอยาหมอหน่อย สะพายกระเป๋าหยูกยาที่มีเพียงน้อย ฝ่าแดดเหงื่อกายหยดย้อย หมอตัวน้อยๆถึงบ้านทันใด หน้าฝน... ฝนชุกตลอดสามเดือน หมอจะไม่แชเชือนเหยียบโคลนปนเปื้อนบุกป่าฝ่าไป สารทุกข์สุขดิบ ไมตรีที่หมอส่งให้ ตรึงลึกหนักแน่นเหลือใจ บ้านไกลบ้านใกล้อุ่นอกอุ่นใจ

หมอกี่ คนดีศักดิ์ศรีท่ายาง อุทิศชีวิตทุกอย่าง สืบทอดเส้นทางตำนานหมอไทย ดึกดื่นค่ำเช้า ใครเจ็บใครป่วยใครไข้ เรียกหมอหมอมาทันใด หมอไม่นอนใจรักษาทันที...หมอกี่ วันนี้หมอไปอยู่ไหน ตามหาหมอไปทั่วไทย ตามหาเท่าไรก็ไม่เห็นมี บ้านนอกรอคอย เก็บใจเก็บให้หมอกี่ มากหมอเมืองไทยพอมี ตามหาหมอกี่ หมอตายไปแล้ว ฯ

เด เชกุ

๐๙.๓๖ น. ๒๙ ก.พ.๕๙

หมายเหตุ : หมอกี่เคยเย็บแผลสดให้ผมสมัยเด็ก เพราะไม่มียาชา หมอใช้วิธีบวกโดย ระหว่างเย็บแผล หมอก็พูดไปด้วยว่า "เก่งมากเลย ไม่ร้องเลย เก่งมาก อดทนมากเลย" ทำให้เด็กอย่างผมไม่กล้าร้อง กัดฟันกรอดๆ แผลดังกล่าวยังมีติดตัวทุกวันนี้ เหตุผลเพราะ ขณะที่แผลยังไม่หาย เด็กซนคนนั้นไปเล่นน้ำ เล่นทุกวัน แผลจึงปริ อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่รอบนั้น ใครๆ ก็รู้จักหมอกี่ หมออนามัย

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน โอโห...มโนสาเร่



ความเห็น (0)