วันนี้เป็นวันที่มีกิจกรรมของสถานศึกษาที่ผมทำงานอยู่อีกวันหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้ผมได้รับโทรศัพท์จากศิษย์ท่านหนึ่งที่เรียนอยู่เชียงใหม่
"อาจารย์อยู่ไหมครับ ผมจะเข้าไปถ่ายวีดีโอพร้อมกับเข้าไปหาอาจารย์ครับ ไม่เจอกันนานแล้ว"
เป็นสิ่งที่ผมได้ฟังแล้วรู้สึกดี ที่ได้ทำหน้าที่ของการเป็นคนที่ช่วยเขาในการทำงานเมื่อหลายปีก่อน
เด็กๆ รุ่นนี้เป็นรุ่นที่ผมเรียกว่า "กบจูเนียร์ปี 5 " เพราะเป็นทีมที่เดินเข้ามาหาผมเพื่อขอเป็นที่ปรึกษาใจการทำวีดีโอส่งเข้าประกวด
ซึ่งตัวผมเองไม่ได้จบด้านการทำสื่อมาแต่อย่างใด แค่สนุกกับการถ่ายภาพอยู่พอสมควร
วันนี้เขาได้เข้ามาตามทำที่ได้โทรมาบอก แล้วก็ได้สนทนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันเกี่ยวกับเรื่องของวีดีโอ
และได้ถามหาเพื่อนในทีม ก็ได้ทราบว่า เกือบทุกคนมุ่งไปสู่เส้นทางที่เขารักที่จะทำมันและอยู่กับมันเพื่อหาเลี้ยงชีพ
แต่ละคนมีความสามารถเพิ่มขึ้นจากวันที่เริ่มถ่ายทำกบจูเนียร์ปี5 เพื่อเข้าประกวด แม้จะไม่ได้รางวัลในครั้งนั้น
แต่ทำให้เขาได้เรียนรู้ว่า เขาชอบ สนใจ และอยากพัฒนาตนเองไปทางไหน
วันนี้ทุกคนเรียนไปพร้อมกับทำงานไปด้วยเพื่อสั่งสมประสบการณ์ พร้อมกับมีเป้าหมายในใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
โดยที่การทำงานร่วมไปกับการเรียนให้จบจะไม่ค่อยมีให้เห็นในเด็กอายุประมาณ 20 ในบ้านเรามากนัก และสิ่งที่
เป็นอุปกรณ์เพื่อทำงาน เขาก็หามันจากน้ำพักน้ำแรงของเขาเองด้วย ทำให้ผมรู้สึกทึ่งในตัวของเขาและดีใจที่เห็นเขาทำอย่างนั้น
แม้ในสายตาของเขาจะมองว่าเขายังไม่ประสบความสำเร็จ แต่โดยส่วนตัวผมบอกในใจว่า เขาสำเร็จไปก้าวหนึ่งแล้ว
และวันนี้ทำให้ผมได้รู้ว่า
"การสนับสนุนการเรียนรู้ในสิ่งที่ผู้เรียนอยากเรียน ทำให้เขามีความเป็นเจ้าของ (Ownership)
สนับสนุนเพื่อให้ความอยากเรียนรู้นั้นคงอยู่ และเดินไปถึงเป้าหมายของชีวิต นั่นคือหน้าที่ของผม"
