เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกที่ดีต่อความเป็น...ครู มาก  เพราะเมื่อ 7-8 ปีที่แล้ว  ได้สอนวิชางานบ้าน นักเรียน ม.1  ได้พบกับปัญหานักเรียน ไม่ส่งงาน  เขียนหนังสือและทำงานไม่เรียบร้อยมาก  ก็ได้ให้คะแนนตามงานที่ทำมา                     วันหนึ่งขณะสอนเสร็จ ข้าพเจ้าได้เดินไปเข้าห้องน้ำ  ได้ผ่านรองเท้านักเรียนที่เรียงกันเป็นแถวและได้สังเกตเห็นรองเท้าคู่หนึ่งขาดมากแถบจะใส่ไม่ได้  จึงเรียกหัวหน้ามาสอบถามและรู้ว่าเป็นรองเท้าของนักเรียนคนหนึ่งในห้อง  ขณะนักเรียนทำงานในห้องข้าพเจ้าได้เรียกนักเรียนคนดังกล่าวมา สอบถามจึงได้ทราบข้อมูลว่านักเรียนมีครอบครัวที่ยากจนมากและมีปัญหามากมายในครอบครัวขณะเล่านักเรียนก็ร้องไห้ไปด้วย  หลังจากนั้นจึงขอดูสมุดจดงานมาดู นักเรียนทำงานไม่เรียบร้อยและไม่ค่อยส่งงาน                    จากการได้รับรู้เรื่องราวของนักเรียนทำให้ข้าพเจ้านำมาคิดและหารองเท้า,เสื้อผ้าและของที่นักเรียนขาดแคลนมาให้และได้นำข้อมูลดังกล่าวมาใช้กับนักเรียนในห้องต่างๆ ซึ่งต่อมาก็ได้พบปัญหาลักษณะนี้อีกมากมายในโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ  เมื่อได้พูดคุย-แก้ปัญหาต่างๆก็พบว่านักเรียนได้ตั้งใจเรียน-เอาใจใสมากยิ่งขึ้นและเมื่อได้พบกับนักเรียนนซึ่งเคยมีปัญหาไปอยู่ชั้นต่อไป  นักเรียนก็จะทักทาย พูดคุยกับข้าพเจ้าเสมอทำให้รู้สึกประทับใจกับสิ่งนี้เป็นอย่างมาก   ในปัจจุบันนี้ข้าพเจ้ายังเจอนักเรียนที่มีปัญหาลักษณะนี้อยู่เรื่อยๆ และแก้ปัญหาให้นักเรียนที่เราในฐานะครู ทำได้ โดยไม่ได้เดือดร้อน