เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกที่ดีต่อความเป็น…ครู มาก เพราะเมื่อ 7-8 ปีที่แล้ว ได้สอนวิชางานบ้าน นักเรียน ม.1 ได้พบกับปัญหานักเรียน ไม่ส่งงาน เขียนหนังสือและทำงานไม่เรียบร้อยมาก ก็ได้ให้คะแนนตามงานที่ทำมา วันหนึ่งขณะสอนเสร็จ ข้าพเจ้าได้เดินไปเข้าห้องน้ำ ได้ผ่านรองเท้านักเรียนที่เรียงกันเป็นแถวและได้สังเกตเห็นรองเท้าคู่หนึ่งขาดมากแถบจะใส่ไม่ได้ จึงเรียกหัวหน้ามาสอบถามและรู้ว่าเป็นรองเท้าของนักเรียนคนหนึ่งในห้อง ขณะนักเรียนทำงานในห้องข้าพเจ้าได้เรียกนักเรียนคนดังกล่าวมา สอบถามจึงได้ทราบข้อมูลว่านักเรียนมีครอบครัวที่ยากจนมากและมีปัญหามากมายในครอบครัวขณะเล่านักเรียนก็ร้องไห้ไปด้วย หลังจากนั้นจึงขอดูสมุดจดงานมาดู นักเรียนทำงานไม่เรียบร้อยและไม่ค่อยส่งงาน จากการได้รับรู้เรื่องราวของนักเรียนทำให้ข้าพเจ้านำมาคิดและหารองเท้า,เสื้อผ้าและของที่นักเรียนขาดแคลนมาให้และได้นำข้อมูลดังกล่าวมาใช้กับนักเรียนในห้องต่างๆ ซึ่งต่อมาก็ได้พบปัญหาลักษณะนี้อีกมากมายในโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ เมื่อได้พูดคุย-แก้ปัญหาต่างๆก็พบว่านักเรียนได้ตั้งใจเรียน-เอาใจใสมากยิ่งขึ้นและเมื่อได้พบกับนักเรียนนซึ่งเคยมีปัญหาไปอยู่ชั้นต่อไป นักเรียนก็จะทักทาย พูดคุยกับข้าพเจ้าเสมอทำให้รู้สึกประทับใจกับสิ่งนี้เป็นอย่างมาก ในปัจจุบันนี้ข้าพเจ้ายังเจอนักเรียนที่มีปัญหาลักษณะนี้อยู่เรื่อยๆ และแก้ปัญหาให้นักเรียนที่เราในฐานะครู ทำได้ โดยไม่ได้เดือดร้อน
รองเท้าใช้ข้างเดียวไม่ได้
รองเท้าช่วยแก้ปัญหา
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
น.ส. วราภรณ์ พิเศษกุล · 15 พ.ย. 2549
นางสาว รสกรณ์ ศศิธนานุรักษ์ · 15 พ.ย. 2549
สุธีรา · 15 พ.ย. 2549
นาย สิวะภัทร วิทยารังษีพงษ์ · 15 พ.ย. 2549
นางสาว ปวีณา ชูราศรี · 15 พ.ย. 2549
ครูวรนุชคะ ให้กำลังใจและชื่นชมครูค่ะ