๓๖๓. ดิ้นหนีตาย...

ผู้เขียนเข้าใจดีแล้ว..จึงต้องมีแนวทางที่ชัดเจน..ว่า..จะต้องดิ้นหนีตายอย่างไร..ไม่ให้โรงเรียนของตัวเองอยู่ในวังวนของการถูกประณาม หรือ เป็นโรงเรียน ICU ของเขตพื้นที่..

ถ้อยคำแห่งกำลังใจ..ที่แฟนคลับ..ในโกทูโนว์มอบให้ผู้เขียนอยู่เสมอ ตั้งแต่ปีเก่า..จวบจนถึงปีใหม่ไม่เคยห่างหาย โดยเฉพาะ..ท่านอาจารย์ขจิต ฝอยทอง ครูดีที่มีจิตอาสา พัฒนาการสอนภาษาอังกฤษและเป็นวิทยากร..ระดับชาติ..เป็นที่รู้จัก และให้ความเคารพนับถือท่านกันอย่างกว้างขวาง รวมทั้งในเวที..MNC ในเฟสบุ๊ค..ด้วย

ท่านอาจารย์ขจิต..ให้ดอกไม้ (กดไล้ค์) ในบันทึกก่อนหน้านี้ของผู้เขียน พร้อมคำพูดสั้นๆ ซึ่งทำให้ผู้เขียนรู้สึกดีมากๆ ท่านบอกว่า...”..ขอแสดงความยินดีด้วยครับ..พัฒนาไปมากเลยครับ...ผอ.ทำงานเต็มที่มากๆครับ..”

ครับ..เต็มที่จริงๆ อย่างที่ท่านพูดออกมา..ผู้เขียน..เต็มที่ในทุกเรื่องราว..ในโรงเรียนขนาดเล็ก เคยเหนื่อยและเต็มทน..จนอยากเออรี่และลาออก..เมื่อชีวิตมีความพร้อมมากขึ้นเรื่อยๆ ติดอยู่นิดเดียว ถ้าไม่มีเรา..ณ เวลานี้ เด็กจะอยู่อย่างไร..ในสถานการณ์ที่ใครๆก็มักหันหลังให้กับโรงเรียนขนาดเล็ก..ที่มีข้อจำกัดอยู่มากมาย ยากจะอธิบาย แต่ต้องมาสัมผัสด้วยตัวเอง..

เมื่อรักที่จะอยู่..ก็ต้องอยู่อย่างมีคุณภาพ ไม่ใช่อยู่เพื่อสร้างบันไดไต่ไปคว้าวิทยฐานะที่สูงขึ้น อยู่แบบไม่ดูดทรัพยากรให้หมดไป แต่ต้องหาและสร้างใหม่ เพื่อคนรุ่นต่อไป อยู่..แบบไม่ต้องบ่น..แต่ใช้โมเดล..ตามบริบทที่เป็นจริง เพื่อสร้างสุขให้บุคลากรและสร้างศรัทธาให้เกิดขึ้น..ในชุมชน

แต่..ที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ..อยู่..เพื่อดิ้นหนีตาย..ซึ่งผู้เขียนไม่เคยเจอมาตลอด ๓๐ ปีที่รับราชการครู..นโยบายแปลกแต่จริง..เหมือนกันหมดทั่วประเทศ ทุกเขตพื้นที่..ทุกโรงเรียนทำเหมือนกันหมด..คุณจะเล็กกลางใหญ่..คุณจะมีครูหรือไม่ คุณต้องสอบวัดด้วยข้อสอบ โอเน็ต เช่นเดียวกับเด็กสาธิต ฯ คุณไม่มีครู ไม่มีวัสดุ อุปกรณ์ ไม่มีภูมิปัญญาท้องถิ่น..ไม่เป็นไร..แต่คุณต้อง..ลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้..เมื่อนโยบายเปลี่ยนเร็ว โรงเรียนถูกนิเทศกำกับติดตามอย่างกระชั้นชิด..และภายในเขตพื้นที่เดียวกัน..ก็สร้างเงื่อนไข ที่ทำให้มีการแข่งขันกันสูงมาก..โรงเรียนที่เข้มแข็งเท่านั้นก็จะอยู่ได้อย่างสง่างาม

ผู้เขียนเข้าใจดีแล้ว..จึงต้องมีแนวทางที่ชัดเจน..ว่า..จะต้องดิ้นหนีตายอย่างไร..ไม่ให้โรงเรียนของตัวเองอยู่ในวังวนของการถูกประณาม หรือ เป็นโรงเรียน ICU ของเขตพื้นที่..

ด้วยการ..ประเมินตน รู้จักตน..ทำงานแข่งกับตัวเอง..ตามศักยภาพและบริบทของตัวเอง..ที่ไม่ต้องแข่งขันกับใคร...ไม่ไหลตามนโยบาย ที่มาเหมือนพายุหมุนในทะเล โหมกระหน่ำ แผ่นดินสั่นสะเทือน น้ำทะเลเหือดแห้งกะทันหัน ปลาตัวน้อยๆอย่างเรา หากว่ายเพลิดเพลินอยู่ริมชายหาด อาจต้องดิ้นหนีตาย..แบบไม่รู้ตัว..ดังนั้น..การศึกษายุคนี้ หากครูและผู้บริหารไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริง ไม่ระมัดระวัง และ...ไม่เต็มที่กับงาน..ตาย..สถานเดียว..ครับ

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๘ มกราคม ๒๕๕๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

เขียนเมื่อ 

ต้องขอขอบคุณโรงเรียนของอาจารย์ที่มีผู้บริหารการศึกษาที่รู้จักประมาณตนครับ